Smartphone

Daar stond hij. Strak op zijn zondags gekleed. Aan de rand van een pleintje zodat de kans om gestoord te worden klein was. Het hoofd schuin naar beneden gericht en een lichte glimlach op zijn gezicht. Zijn blik was gericht op zijn smartphone. Af en toe moest hij zijn rechterhand van een beugel halen om een iets aan te tikken om daarna weer naar de beugel te gaan die onderdeel was van een kinderwagen.

Ik moest gelijk denken aan een soortgelijk tafereel dat ik een paar minuten eerder zag. Een vrouw die haar hond uitliet en terwijl het beestje rond haar benen kwispelde, wachtend tot zijn baasje het balletje weer weggooide, was zij verdiept in haar smartphone.

Oeps, nou moet ik natuurlijk uitkijken om niet de man met de vrouw te vergelijken door te zegen dat hij zijn kind uitliet. Het was een moment opname die ik zag en voor hetzelfde geval kreeg hij net een berichtje van zijn partner met een mededeling of een opdracht.

Laat ik eens naar mijzelf kijken. Ik heb tijdens mijn rondje hardlopen ook altijd mijn smartphone bij me. Ik heb een iPhone SE. Nou is het lastig om tijdens het hardlopen iedere keer hier op te kijken, maar ik heb ook een Apple Watch en die trilt als ik bijvoorbeeld een berichtje binnen krijg. De verleiding is dan erg groot om toch even te kijken. Een tijdje terug deed ik dat ook en brak toen bijna mijn nek over een opstaande stoeptegel. Ik heb de trillingen nu uitgezet en zet ze aan als ik bijvoorbeeld een berichtje verwacht, maar de telefoon niet af mag gaan.

Er zijn natuurlijk 100 redenen te bedenken, of die anderen voor ons bedacht hebben, om de smartphone altijd bij je hebben. Zo is het natuurlijk fantastisch dat je er mooie plaatjes mee kunt schieten en je altijd een fototoestel bij je hebt. Hier maak ik dan ook dankbaar gebruik van om een selfie te maken tijdens het hardlopen en die op social media te zetten. Is dat een verslaving of dwangmatigheid? Misschien wel, maar ik vind het leuk om te doen.

Vanmorgen tijdens mijn rondje hardlopen natuurlijk een selfie gemaakt.

Pittig

Even mooi rechtop lopen. De techniek goed in de gaten houden. Op de middenvoet landen en er voor zorgen dat ik niet stampte, maar lichtvoetig liep. Goede actieve knie inzet. Niet te hoog , maar ook niet te laag zodat het op slepen leek. Schouders ontspannen. Nette arm zwaai met de handen ontspannen half open en natuurlijk een ontspannen gezichtsuitdrukking alsof het bovenstaande mij geen moeite koste. Dit alles deed ik toen mijn tempoversnelling toevallig langs een goed gevuld terras kwam.

Ik had de hele dag binnen gezeten en keek uit naar mijn hardlooprondje. Ik had er nog niet echt een invulling voor bedacht. Ik had deze week al een snel en een rustig rondje gedaan en besloot nu gewoon rustig te beginnen en dan voelen wat mijn lijf aankon. Na een kilometer wist ik het . Vandaag zou ik een intervaltraining gaan doen waarbij ik pittige stukjes ging versnellen en tussendoor ruim gas terug zou nemen.

Regelmaat? Nee! Eigenlijk is het een heerlijk chaotische training. Ik loop niet op tijd of op afstand, maar doe versnellingen volledig willekeurig. Zo zag ik bijvoorbeeld een afvalcontainer langs de weg staan en zo’n 200 m verder een brug. Dat is dan een mooi stukje voor een versnelling. Oppassen dat het geen sprint werd. Het mocht best een pittig tempo zijn, maar er moest wel souplesse in de loop blijven. Moest er tenslotte nog een flink aantal doen. De pauze na deze versnelling duurde tot de ingang van het parkje waar ik doorheen ging. Dat ging dan weer pittig. Bij het kanon even gestopt en daarna als een kanonskogel verdergegaan tot het volgende bruggetje. Vandaar weer rustig naar een bakfiets die ik tegen een boom zag staan . Dit zo’n zeven kilometer lang.

Ik zag de mensen op het terras even haperen bij het naar de mond brengen van hun glas of de bitterbal een seconde stil houden voor die in de mond verdween. Hun ogen waren even op mij gericht toen ik voorbij kwam. Was dit echt of in mijn gedachten. Het maakt niet uit. Ik genoot.

Hagel

Ik stond vanmorgen in de deuropening van de keuken en keek naar de hagelkorrels die stuiterden op mijn dakterras. Schuin tegenover mij stond de buurman naar hetzelfde te kijken. We knikten elkaar toe en keerden allebei terug naar onze eigen gedachten. De mijne waren bij de afgelopen 5 dagen. Het waren 5 dagen die ik in mijn leven nog niet meegemaakt had. Vroeger misschien een dag als kind dat ik als straf niet naar buiten mocht, maar dat had ik dan aan mijzelf te danken. Nu was het anders. Ik was in contact geweest met iemand die corona positief was, maar die op dat moment het nog niet wist. Het toeval wilde dat ik op het moment dat ik dit hoorde zelf wat verkouden was. Hoesten en snotterig. Ik moest meteen naar huis en binnen blijven. Corona? Die nacht slecht geslapen en de volgende ochtend wakker geworden met een lichte verhoging. Dit betekende testen en 5 dagen in quarantaine. Dan weer opnieuw testen. De eerste test was negatief en sta nu in de deuropening te wachten op de tweede testuitslag. De hagels stuiterden een paar keer, smolten en gingen op in het smeltwater van de andere hagels. Ik hoop dat mijn testuitslag straks negatief is en ik weer op kan gaan in het dagelijks leven.

5 dagen in quarantaine betekend ook 5 dagen niet hardlopen. De eerste avond van deze periode had ik afgesproken met een loopmaatje van werk. Zij bood gelijk hulp aan, net als vele anderen, waarvoor dank. De hardloopschoenen konden blijven staan waar ze stonden. Ze staan niet in de weg, maar wel in het zicht want ik weet dat we straks weer samen opgaan tussen andere hardlopers. Een bekende voetballer heeft ooit eens gezegd, “elk nadeel heeft zijn voordeel” ( of was het nou andersom?) De 5 dagen binnen hebben er wel voor gezorgd dat mijn verkoudheid zo goed als over is. Ik kan zeggen dat ik uitgeslapen ben en nu voor het eerst de zaterdag krant helemaal uitgelezen heb. Heb ik het hardlopen dan niet gemist? Nee. Wat ik wel heb gemist is het naar buiten gaan en bewegen. Hardlopen vind ik een prettige manier om deze beide samen te laten gaan, maar dit kan ook wandelen zijn. De fietsers moet ik teleurstellen, want dat heeft niet mijn voorkeur. Wie weet gaat het nog komen, want het wandelen is ook later gekomen.

Buten valt de zoveelste hagelbui en op de achtergrond hoor ik The War of Drugs Strangest Thing zingen. We zitten voor ons ook in een vreemde periode. Ga nog eens kijken of de testuitslag al bekend is.

Negatief !

Duurloop

“Nog één ronde te gaan en dan zat de duurloop erop”. Dit dacht ik gistermorgen nadat ik twee ronden hardgelopen had. Ik was bezig met mijn lange duurloop en wil die langzaam uit gaan breiden. Tot hoever? Geen idee. De vorige keer schreef ik dat ik voorzichtig dacht aan een marathon, maar deze week kwam ik weer iets tegen over de 60 van Texel in 2022. Er schieten steeds meer leuke (gekke) loop ideeën door mijn hoofd. Hoe ouder hoe gekker. Over een paar maanden wordt ik 60. Laat ik eerst maar eens beginnen met de duurloop rustig uit te breiden.

Ik was dus bezig me een duurloop. Ik was in de buurt van de Gaasperplas bij Amsterdam en wist dat een rondje om deze plas 5 km was. Nou wil het toeval dat er langs het wandelpad ook een ruiterpad loopt. Normaal gesproken is het niet handig om over een ruiterpad te lopen in verband met het rulle zand, echter dit pad was voor het overgrote deel zeer goed te belopen. Ik vroeg mij even af of paarden in dit coronatijdperk een stalplicht hebben, maar dat zal toch wel niet. Of toch…… In ieder geval hadden ze dit pad links laten liggen.

Ik wil mijn langere duurlopen zoveel mogelijk over onverharde paden lopen en dus kwam dit niet door paarden belopen ruiterpad mij heel goed uit. De reden waarom ik over onverharde paden wil lopen is omdat ik het idee heb dat ik dan mijn gewrichten minder belast. Zoals ik hierboven schreef behoor ik niet meer tot de jongere garde, of 60 moet de nieuwe jongere worden, dus moet ik zo lief mogelijk voor mijn gewrichten zijn en wat extra demping kan denk ik geen kwaad. Het is natuurlijk zo wie zo de vraag of mijn gewrichten al dit hardloopgedoe wel prettig vinden en niet veel blijer zijn met het ommetje van Prof. Erik Schreuder, maar dat is een ander verhaal.

Ik moest nog één ronde en dan had ik 15 km gelopen. Het was heerlijk loop weer en ik kwam menig wandelaar en hardloper tegen. Om de een of andere reden hadden ook een aantal honden besloten om over het ruiterpad te lopen. Bij een paard weet je waar je aan toe bent en ga je gelijk opzij. Heb in het verleden eens geprobeerd een paard opzij te duwen, maar er gebeurde niets en moest uitkijken dat ik niet klem kwam te zitten tussen paard en hek. Bij honden blijf ik het toch altijd lastig vinden om in te schatten wat ze gaan doen. Het voordeel van een paar keer hetzelfde rondje lopen is dat je ook een paar keer dezelfde honden tegenkomt en je dus weet waar je aan toe bent. Het laatste rondje af en toe een tempo versnelling er in gegooid en kwam na 1:25 uur weer bij het startpunt uit. Met een tevreden gevoel een paar honderd meter uitgewandeld naar de cappuccino.

Eigenlijk is 60 jaar ook een mooie leeftijd om de 60 van Texel nog eens te lopen. Toch nog maar even op de website kijken.

4

Zag ik dat goed? Ik moest een tweede keer kijken. Was het niet de tijd van de laatste kilometer? Nee, bij nadere bestudering was het echt de gemiddelde kilometertijd. Ik had hem al een tijd niet gezien en met tijd bedoel ik maanden. Nu moet ik bekennen dat ik er ook niet mee bezig was en misschien juist daarom kwam hij vandaag op mijn schermpje. Ik heb het hier over de 4. Gewoon een getal, maar soms maakt een getal je hart blij. De 4 waar ik het hier over heb is het eerste getal van mijn gemiddelde kilometertijd van mijn hardlooprondje vandaag. 4:55 min / km.

De laatste maanden loop ik gemiddeld 5 keer in de week. Ik trek dan mijn hardloopschoenen aan, loop de deur uit en ga hardlopen. Ben niet bezig met tijd of snelheid. Soms loop ik wat harder, soms wat langer al naar gelang de pet staat. Nou is dit ook weer niet helemaal waar, want ik wissel wel een beetje af in snelheid. Dit om niet stijf te worden en het lichaam een beetje te prikkelen. Meestal gaan de tempowisselingen vanzelf, maar af en toe moet ik ze een beetje sturen. Nu is er sinds een week opeens een verandering in het op deze manier van hardlopen gekomen.

Een collega met wie ik regelmatig en rondje hardloop heeft zich ingeschreven voor de halve marathon van Leiden en opeens voelde ik zin om hier ook aan mee te doen. Met die zin komen er weer tientallen trainings ideeën naar boven en ben ik weer gemotiveerd om structuur in het hardlopen te brengen. Te beginnen met twee tempotrainingen, twee rustige korte duurlopen en een langere duurloop in de week. Ik ga dat doen zoals ik dat in de jaren 80 van de vorige eeuw deed toen ik begon met hardlopen. het tempo voornamelijk op gevoel met af en toe een stopwatch en geen gebruik van hartslagmeter. Over een paar weken ga ik daar wat meer structuur in brengen in de vorm de tempoblokken DL1, DL2 en DL3, maar daarover tegen die tijd meer.

Het klinkt misschien een beetje gek in deze Corona tijd waarin het individualisme de boventoon moet voeren en de meeste vormen van iets gezamenlijks doen een boete oplevert, maar mijn gedachten gaan weer uit naar het lopen van een marathon in het najaar. Geen stadsmarathon, maar iets anders en kleinschalig. Ga binnenkort maar eens de hardloopkalenders bekijken.

Vandaag een stevige duurloop gedaan. Rustig begonnen en het tempo daarna opgevoerd wat de mooie gemiddelde snelheid van 4:55 min / km op mijn Apple Watch schermpje opleverde.

Singelpark

Na ongeveer 100 meter hing ik in de reling van de brug met mijn voeten zwabberend onder mij op zoek naar houvast. Na enige seconden vonden ze die, terwijl ondertussen mijn hartslag verdubbeld en de adrenaline spiegel verhoogd was. Voorzichtig alles bewegen of er geen belemmeringen in de beweging zat. Dit was niet het geval en kon ik mijn weg vervolgen. Nu wel dubbel op mijn hoede. Dit was vanmorgen rond half 7 toen ik op weg was naar mijn werk. Ik was gewaarschuwd voor gladheid, maar het overviel me toch.

Voor vanmiddag had ik een rondje hardlopen in gedachten, maar toen ik terug naar huis wandelde voelde ik af en toe toch nog wat gladheid onder de voeten. Na een uurtje of twee thuis gezeten te hebben wilde ik toch naar buiten. De temperatuur was gestegen, dus de gladheid zou wel verdwenen zijn, maar toch het zekere voor het onzekere genomen en de hardloopschoen verwisseld met de wandelschoenen en op pad

Ik ging een stuk van de Singelpark route wandelen. Het fijne van deze route voor mij is dat ik voor de deur kan beginnen. Nu ik dit opschrijf moet ik denken aan vroeger toen ik ging langlaufen en ook keek of het appartement aan een langlauf route ( eigenlijk heet dit een langlauf loipe ) lag. Mocht er ooit nog eens genoeg sneeuw vallen dan ben ik de eerste die de langlaufski onderbind en de Singelpark route langlaufend aflegt. Vandaag dus wandelend. Ik ben de laatste jaren het wandelen steeds meer gaan waarderen. Voor mij zijn de verschillen met hardlopen dat ik met wandelen regelmatig even stil sta om ergens naar te kijken. Af en toe een praatje maak met een andere wandelaar en, zoals vandaag, een dame help met het inparkeren van haar camper. Iets anders wat ik tijdens hardlopen nooit zal doen is een versnapering kopen. zoals vandaag een koffie to go met een sneeuwkoek en dan op een bankje gaan zitten om het te nuttigen.

Het laatste stuk van de Singelpark route afgesneden en na anderhalf uur was ik weer thuis. Ik was lekker in beweging buiten geweest. Had een paar nieuwe mensen ontmoet en de sneeuwkoek ontdekt. Ik ga het wandelen naast het hardlopen opnemen in mijn bewegingsprogramma. Morgen weer een rondje hardlopen.

Hoe is het mogelijk

Mijn hartslag liep op naar sprintwaarden, De stresshormonen begonnen de overhand te krijgen in mijn lichaam en ik kon niet meer stilzitten. Ik liep onrustig door de kamer en over het dakterras. De oorzaak was het zoveelste artikel dat ik gelezen had in de krant over het corona vaccin en dan met name over de verstrekking ervan aan arme landen. Ik dacht, hoe is het mogelijk? Ik kleedde mij om. Trok mijn hardloopschoenen aan en ging de deur uit. Hardlopen.

Wij vallen aan op het Corona vaccin als hongerigen op een broodje of als armen om een baantje waar ze een paar stuivers mee verdienen. Alleen zijn wij niet hongerig of arm, maar behoren tot één van de meest rijke en weldoorvoede landen van de wereld. Wij, de rijke landen, kopen nu bijna alle vaccins op en als er iets overblijft dan krijgen de arme landen het misschien. Nou ja, krijgen, dat moeten we nog zien. De EU heeft net een contract afgesloten met een farmacteut waarin opgenomen is dat het vaccin niet zomaar gratis aan arme landen verstrekt mag worden. NOS.nl Af en toe geven we wat weg onder het mom van kijk eens hoe goed we zijn. Eigenlijk zijn het niet meer dan wat kruimels.

Hardlopen helpt mij om de emoties te dempen en onder controle te krijgen. De scherpe kantjes ervan af te lopen. Ik starte met een lijf vol boosheid en emoties. Eigenlijk wilde ik gelijk beginnen met sprinten, maar had gelukkig nog voldoende gezond verstand over dat mij dwong rustig te beginnen. Na dit rustige begin voerde ik het tempo langzaam op en kon af en toe geen weerstand bieden aan de dwang naar een sprintje. Een kilometer of vijf verder was ik tot rust gekomen. De boosheid was er nog steeds, maar het was geen ongecontroleerde boosheid meer. Daarna rustig doorgelopen naar huis. Een pot thee gezet en achter de laptop gaan zitten.

Een aantal maanden geleden was ik nog een held, omdat ik in de gezondheidszorg werk. Nu met dit vaccin verhaal voel ik mij geen held meer, maar gaat mijn gevoel meer richting schaamte. Waarom niet alle geproduceerde vaccins gelijkmatig over de wereldbevolking verdelen. Misschien moeten we gewoon in Nederland beginnen met bijvoorbeeld voor elk Nederlandse gevaccineerde een vaccin aan een minder kapitaalkrachtig land te schenken. Dan wordt niet een persoon een held, maar een land. Nederland.

Dit vaccin verhaal speelt bij mij al weken en als ik het aan anderen vertel krijg ik meestal te horen dat het geen zin heeft om in je eentje het vaccin om deze reden te weigeren. Ik doe het toch en doneer mijn vaccin aan een minder kapitaalkrachtig land door middel van een donatie van 15 euro aan UNICEF . Op het moment dat de gehele wereld bevolking gelijkmatig wordt voorzien van een vaccin dan sluit ik mij aan voor een prik.

Volgende keer weer een hardloopverhaal, maar ik moest dit even kwijt.

Strand

In een fractie van een seconde was mijn kapsel tot een chaos verworden toen ik mijn hoofd voorbij het koffietentje op de hoek van de boulevard in Katwijk stak. Een paar passen verder kon ik de trap af naar het strand. In de verte zag ik kitesurfers zich uitleven op het water waar de golven wit schuimden. Langzaan liep ik over het strand naar de zee. Snel ging niet, want de wind probeerde mij terug te blazen naar de boulevard. De zandkorreltjes knalden als kogeltjes tegen mijn scheenbeen. Heerlijk, ik was weer op het strand.

Het was al maanden geleden dat ik op het strand was geweest. In ieder geval sinds juli vorig jaar. Regelmatig had ik er wel aan gedacht om naar het strand te gaan, maar het feit dat ik dat met de auto moest doen hield mij op de een of andere manier tegen. Vandaag niet. Ik had een korte werkdag tot 11 uur en opeens had ik een onbedwingbare zin om de schoenen aan te trekken en een stukje op het strand te gaan rennen. Ik koos voor het strand bij Katwijk. In mijn geheugen kwam dit strand nog niet voor en daarom leek het mij de juiste plek om opnieuw het strandlopen op te pakken.

Er was een harde wind en het strand was zo goed als verlaten. De anderhalve Corona meter was dus geen probleem. Het enige risico was dat de Britse mutatie van het Corona virus met de wind mee over de Noordzee naar de Katwijkse kust geblazen zou kunnen worden, maar dat risico achtte ik zo klein dat ik het er op waagde. Eerst naar het zuiden, richting Scheveningen want dan had ik de wind schuin tegen. Het strand was breed en redelijk hard zodat mijn schoenen er niet echt in wegzakten. Af en toe vloog een meeuw een stukje met me mee of stoof een groepje kleine vogeltjes , ik ken de naam niet maar zal ongetwijfeld iets met strand zijn, op als ik aan kwam denderen. Na drie kilometer keerde ik mij om en liep terug naar Katwijk. Heerlijk met de wind schuin achter in de rug. Hoefde eigenlijk niets anders te doen dan de voeten snel op te tillen en werd zo voort geblazen. Bij de boulevard aangekomen nog even pittig het trapje op. Voorbij de koffietent en de laatste paar honderd meter terug naar de auto.

Met veel plezier kijk ik terug naar deze hernieuwde kennismaking met het strand en ga het zeker vaker doen. Hoever zou het naar Scheveningen zijn?

Even naar buiten

Ik moest een keuze maken. Versnellen of langzamer gaan lopen. Ik gaf mijzelf 2 seconden bedenktijd. Het werd versnellen. Zo’n 10 meter voor mij wandelden twee mensen op de stoep die zo smal was dat ik er met geen mogelijkheid op anderhalve meter langs kon. 50 cm was wel het maximale. Rechts van mij stonden auto’s langs de stoep geparkeerd en in de verte zag ik het licht van een fietser op de weg die mijn kant op kwam.

Het was rond de klok van vijf uur in de middag en ik was bezig met mijn hardlooprondje. Het was best nog wel druk geweest op het werk en dan is het na een de hele dag binnen zitten lekker om naar buiten te gaan voor wat beweging. Het was al donker geworden en ik had een reflecterend hesje over mijn loopkleding aangetrokken, want ergens had ik al een voorgevoel dat het weleens niet helemaal een stoeprondje zou worden, maar dat mijn schoenen af en toe het asfalt zouden raken. Het was het tijdstip dat menigeen van zijn werk naar huis zou wandelen en andere hardlopers hetzelfde in gedachten hadden als mij. Lekker even na een dag werken of studeren naar buiten.

Versnellen werd het dus. Kijken, inschatten , razendsnel een plan maken en in het achterhoofd een plan B voor als het anders zou lopen. Net voorbij de wandelaars zag ik een lege parkeerplaats . Ik begon met mijn versnelling. Niet te snel want de wandelaars moesten wel voorbij de lege plek zijn voor ik er was. dit ging precies goed. ik liep nu op de weg. De fietser die ik gezien had kwam mij sneller tegemoet dan ik had ingeschat. Waarschijnlijk zo’n e-biker. Een versnelling op de versnelling gedaan en kon mooi voor de fietser bij mij was tussen twee geparkeerde auto’s door de stoep weer op, ruim voor de wandelaars.

Een half uur later schonk ik thuis een glas thee in en nam er een stukje chocolade bij. Ik was even lekker buiten geweest.

Verslaving

Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik moest wel. Het resultaat van de actie lag verfrommeld op tafel. Ik had de verleiding niet kunnen weerstaan om hem definitief weg te leggen, maar steeds binnen een soort van handbereik te houden. Ik heb het hier over een reep chocolade die ik onderweg naar huis had gekocht. Dit was eigenlijk niet de bedoeling, maar zo’n reep die roept je als je er voorbij loop. Zo’n noodkreet die je niet kunt weerstaan. Neem me mee! Het gevolg was dat ik de hele middag iedere keer een stukje afbrak om op mijn tong te laten smelten en ik aan het eind van de middag met een misselijk gevoel achter mijn laptop zat. De enige remedie om van deze misselijkheid af te komen was een stukje hardlopen. Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik moest wel.

De regen was net gestopt en een snelle blik op buienradar vertelde me dat het droog zou blijven. De hardloopschoenen aan en de deur uit. Het begon al wat te schemeren, maar de route die ik zou lopen ging geheel over het voetpad, wat ook weer niet geheel zonder risico is. Ik sprak vandaag iemand die in het donker over een stoeptegel was gestruikeld, plat was gegaan en daar een ruim gekleurd oog aan had overgehouden. De chocoladeberg in mijn maag adviseerde mij om rustig te beginnen en dat kwam dus eigenlijk best goed uit. Had ik alle tijd om op de opstaande stoeptegels te letten. Dat ik in de eerste drie kilometer drie stoplichten had waar ik voor rood moest stoppen deerden mij ook niet. kon ik mooi even wat rekoefeningen doen en een praatje maken met een oudere dame die met haar twee poedeltjes naast mij stond te wachten.

Opeens voel je het dan. Na zo’n 4 km merkte ik dat ik ongemerkt wat harder was gaan lopen. Ik voelde mij goed. Het misselijke gevoel was verdwenen en had bijna plaatsgemaakt voor een euforisch gevoel. Alsof ik weer de hele wereld aankon. Ik deed nog een paar versnellingen en liep een stukje met een fietser mee die mij aanmoedigde. Ik realiseerde mij wel dat ik niet te gek moest doen, want mijn kuiten hadden al een tijdje dit tempo niet gedaan. De laatste kilometer liep ik met een brede glimlach op mijn gezicht langs de singel naar huis,

Vandaag de gevolgen van de ene verslaving verholpen met een andere verslaving.