1984, mijn eerste marathon

Vandaag vond ik tussen een stapeltje papieren een vergeelde krant. Het was de Amersfoortse Courant / Veluws Dagblad van maandag 17 september 1984.  Hierin stond een verslag van de marathon van Amersfoort die zondags was gelopen. Ik kan me hem nog goed herrinneren, want het was mijn eerste marathon. Ik woonde toen in Utrecht en was s’morgens op de fiets gestapt naar Amersfoort. Echt specifiek getraint voor de marathon had ik niet, maar ik deed wel veel aan sport. Voetballen, tennis, zwemmen en ik fietste veel. Het idee om aan deze marathon deel te nemen was voortgekomen uit een opwelling. Je bent 22 jaar en zegt wel eens iets tegen vrienden, die je daar dan ook gelijk aan houden.  Ik kan mij nog herinneren dat het lekker weer was en dat mijn loopoutfit bestond uit een t-shirt,  voetbalbroek,  afgezakte voetbalsokken en een paar tennisgympen. Volgens mij was het niet alleen mijn eerste marathon, maar ook het eerste loopevenement waar ik aan meedeed. De start en finish was op de Holkerweg. Als 22 jarige denk je dat je alles kunt dus natuurlijk veel te hard vertrokken. In het parcours had ik mij niet verdiept en liep in een mooi groepje. Opeens waren we terug in Amersfoort en bleek dat het twee ronden waren. De lopers waarmee ik opliep die liepen de halve marathon. Deze was  gelijk gestart was met de marathon. Echter zij waren nu klaar en ik mocht nog een ronde. Vol goede moed aan deze tweede ronde begonnen, maar ontdekte na de 30 km dat een marathon toch heel iets anders is dan een voetbal of tenniswedstrijd. Ik kwam géén man  met een hamer tegen , maar één met een moker. Tot zo’n 41 km werd het een lijdensweg, maar de laatste km moest ik weer goed gaan lopen en blijven lachen, want daarna stonden mijn vrienden en ouders langs de kant. Volgens de uitslagenlijst in de vergeelde  Amersfoortse courant was mijn eindtijd 3:33:40 uur en was ik 113 geworden van de 207 deelnemers. In deze uitslagenlijst staan 2 dames vermeld. Toen op de fiets naar Utrecht waarbij elke brug aanvoelde als de beklimming van de Alp d’huez. Daarna nog kramp gekregen in allerlei spieren waarvan ik het bestaan niet wist, maar wat een dag.

Advertenties

Griep. Wat nu te doen?

Afgelopen weekend heb ik twee dagen koorts gehad. Altijd lekker in een weekend. Gisteren nog  snotterig en vandaag bijna geen restverschijnselen meer. Wat betekend dit voor mijn hardloopbestaan? In eerste instantie baalde ik, want had een paar leuke duurlopen in gedachten voor dit weekeinde.  Lekker over de onverharde paden in de duinen. Daar ging nu dus een dikke streep doorheen. Om te blijven balen had ook geen zin, dus zat er niets anders op dan accepteren en uitzieken. Ik ben niet van de medicatie, maar van het natuurlijk proces zijn gang te laten gaan. De ziekte is dan misschien iets heftiger, maar volgens mij kom je er gezonder uit. Was het gek dat ik de griep kreeg?  De afgelopen weken had ik voor mijn doen best wel veel getraind. 6 Trainingen in de week en daarnaast nog trainingen geven. Misschien is mijn immuunsysteem daardoor wel verzwakt en kon het griepvirus dat op het punt stond Nederland te verlaten mij nog net even neersabelen. Aan de andere kant is het ook al weer jaren geleden dat ik een griep heb gehad en was ik gewoon weer aan de beurt voor een griep.

Wat nu te doen?  Een wijsheid die mij is bijgebleven is dat je voor elke dag koorts 2 dagen hardlooprust (sportrust) moet nemen vanaf het moment dat je hersteld bent. Volgens mij komt deze wijsheid nog uit de jaren 80 toen ik in Utrecht bij de atletiekvereniging avHermes trainde en is deze ook nu nog geldig. Dat houd in dat ik de komende 4 dagen nog niet ga hardlopen en zondag weer ga beginnen met een rustige duurloop. Mijn lichaam heeft dan de komende 4 dagen nog de tijd om de nodige reparatiewerkzaamheden die in gang gezet zijn af te maken en er voor te zorgen dat ik hier sterker en gezonder uitkom. Dat betekend ook de komende dagen zo weinig mogelijk fysiek werk doen, gezond eten en voldoende slapen. Ik denk dat ik de komende dagen zoveel mogelijk het voorbeeld van onze poes ga volgen. En daarna ook 🙂

Hardlopen wordt zo heel makkelijk en leuk

Net op de kalender gekeken en zag dat het nog 15 weken is naar de Veluwezoomtrail 53 km. Gezien mijn huidige trainingen moet dat ruim voldoende zijn voor een gedegen voorbereiding. Vandaag had ik mijn tweede 3 uur loop. Om precies te zijn 3:09:45 uur en daarin liep ik 28,5 km met een gem. hf van 118.  Omdat een trail over onverharde paden gaat probeer ik mijn lange duurloop ook steeds meer over die paden te doen. Vandaag gingen de eerste 12 km over de verharde weg om daarna nog ruim 16 km over onverharde paden in de Amsterdamse Waterleiding Duinen te doen. Ik heb gemerkt dat als ik de duurloop in T1 ( 55-60% vlgns Karvonen) wil doen de eerste paar km het belangrijkste zijn. Dan moet ik echt met de superrem erop lopen, waarbij de snelheid regelmatig onder de 8 km/uur komt. Na die eerste paar km heeft het lichaam zich dan ingesteld op deze hartfrequentie en de inspanning die daarbij  hoort. Daarna wordt makkelijker om in T1 te lopen en na zo’n drie kwartier lijkt ook mijn vetstofwisseling geoptimaliseerd te zijn en gaat de snelheid langzaam wat omhoog terwijl de hartfrequentie gelijk blijft. Hardlopen wordt zo heel makkelijk en heel leuk. Na afloop kreeg ik nog twee fijne complimenten. De eerste  : “Jij ziet er helemaal niet moe uit”. De tweede  : “Jij zweet nooit”.

Lopen in de lage hartslagzone

Vanmorgen een T2 duurloop gedaan van 11,3 km met een gemiddelde hf van 129. Ik vind het heerlijk dat het om 07:00 uur licht is. Nu de temperatuur nog iets omhoog en het is helemaal top. Ik heb het trainingsritme van 6 trainingen in de week weer opgepikt op weg naar de Veluwezoomtrail 53 km op 24 juni.  Het grootste deel van mijn trainingen doe ik nu in T1 en T2. T1 is 55-60% en T2 is 65-70 % volgens de formule van Karvonen. Ik heb hiermee de afgelopen jaren goede ervaringen opgedaan voor wat betreft het verbeteren van mijn aerobe uithoudingsvermogen. Daarnaast merk ik dat ik in de tempo’s die ik bij deze hartfrequenties loop weinig tot geen belasting voel aan mijn gewrichten. Het is een belasting die zeer laag op de blessureladder staat. Ik merk ook dat ik bij deze belasting niet tot zeer weinig zweet en ook geen hongergevoel krijg. Ik voel mij na afloop dan ook geheel niet vermoeid, maar vol energie om de dag te beginnen.

Vaak hoor ik lopers zeggen dat ze niet in deze hartslagzones kunnen lopen. Volgens mij is dat een misverstand. Ik denk dat iedereen in deze zones kan lopen, maar dat het probleem is dat lopers het tempo dat ze dan lopen niet kunnen accepteren. Gisteren liep ik in een nog lagere zone 50-55% en kwam toen ook hardlopend vooruit. Wat ik ontdekt heb is dat ik met deze hartslag iets harder ben gaan lopen dan vorig jaar. Liep ik toen in T1  tegen de 8,0 km/uur. nu is dat al vaak meer de 8,5 km/uur. Progressie zie je dus zeker, alleen moet je dat op de lange termijn zien. Er zijn een aantal factoren die het makkelijker maken om deze lage hartslagzones te lopen. Zo geniet s’morgens vroeg de voorkeur en niet na een drukke werkdag. Niet eerst koffie drinken waardoor de caffeïne je hartslag al verhoogt. Dit in combinatie met een goede ademhalingstechniek maakt het volgens mij voor iedereen mogelijk om in deze zones te lopen. Morgen staat er weer een loopje van 7 km in T1 op het programma.

 

 

Mijn nieuwe loopmaat

Vanmorgen weer een fijn rondje hardgelopen. 9,23 Km met een snelheid van 10,8 km/uur en een gemiddelde HF van 128. De reden dat ik deze getallen weet is omdat ik weer aan de techniek ben. Ik was al enige tijd op zoek naar een middel om de routes die ik loop te bewaren en op internet te zetten. Tot nu toe deed ik dat iedere keer met www.afstandmeten.nl , maar dit was toch een tijdrovend gebeuren en niet alle paden die ik liep kon ik terug vinden. Mijn oog was al gevallen op het merk Garmin, omdat zij GPS gebruiken. Mijn ervaringen met de foodpod van Polar om de afstand en snelheid te meten waren niet zo positief. Nu wou het toeval dat een loopmaatje een Garmin Forerunner 305 in de
kast had liggen en die ik over mocht nemen. Dus ben ik nu in het bezit van een brok GPS techniek. Mijn nieuwe loopmaat. Nou is de 305 niet de modernste. Dit is nog zwak uitgedrukt, want hij is zelfs uit de productie. Hij ziet er niet elegant en flitsend uit. Je moet voor je begint ook eerst wachten tot hij een satelliet gevonden heeft, maar hij doet het wel en ik ben er tot nu zeer tevreden over. Ik vind hem duidelijk en goed te bedienen.  De borstband om de hartfrequentie te meten werkt naar behoren. Ik vind het display duidelijker dan de Polar die ik heb.   De gegevens zijn eenvoudig op internet te downloaden. Natuurlijk zal hij ook wel nadelen hebben die ik nog niet ken, maar voorlopig ben ik er zeer tevreden mee.

Ik hoor nu al een aantal lopers roepen : “Jij loopt toch nooit op hartslag”. Dat klopt ook, maar ik heb een aantal nieuwe trainings ideeën die ik eerst zelf wil uitproberen  voor ik ze in de hartloopschema’s verwerk die ik maak. Daarover later meer.