Een doorloopweek

Afgelopen week heb ik een doorloopweek gedaan. Met doorloop bedoel ik niet de afstand, maar de snelheid. De afgelopen 2 jaar heb ik mij voornamelijk bezig gehouden met rustige tot zeer rustige duurlopen. Waarom? Te eerste  omdat ik daar zin in had. Ten tweede omdat ik training gaf aan (marathon)groepen die in hun duurlopen niet harder lopen dan 9 km/uur. Nou hoor ik gelijk lopers zeggen dat 9 km/uur helemaal niet langzaam is. Daarin hebben zij helemaal gelijk. Snelheid is individueel. De één  loopt met 9 km/uur op bijv.  80% van zijn hf max en een ander op 50% van zijn hf max. Tijdens de trainingen die ik geef zeg ik “bewaak je eigen snelheid en vergelijk niet met anderen”. Maar goed, 9 km/uur is voor mij langzaam en na dit twee jaar met veel plezier gedaan te hebben krijg ik nu zin om weer eens wat sneller te gaan lopen. Ik ben benieuwd of ik weer wat snelheid in mijn lijf kan krijgen. Niet dat ik verwacht PR’s te gaan lopen, maar gewoon nieuwsgierig wat wel kan. Ongetwijfeld zullen mijn spieren de schrik van hun leven hebben gehad toen ik er deze week mee begon, maar ik hoop dat ze mee gaan doen. Het blijft voorlopig natuurlijk wel extra uitkijken voor blessures nu ik sneller ga lopen. Daarom schroef ik de wekelijkse kilometer omvang een beetje terug. Doe de dag na een snellere training een rustige training of neem rust  en laat de hartslagmeter voorlopig tijdens de  trainingen thuis. Dit laatste omdat ik het belangrijker vind om aan mijn lijf te voelen wat het aankan dan een hartslagmeter mijn snelheid te laten bepalen. Ik ga in mijn trainingen ook niet “knallen” , maar begin gewoon met een met een tandje erop en lekker doorlopen. Een doorlooptraining. ( hieronder de trainingen van afgelopen week )

Week 38
datum afstand tijd opmerking
16 sept 2013 6,5 km x lekker doorgelopen
18 sept 2013 13 km x rustig gelopen
20 sept 2013 9 km x lekker doorgelopen
21 sept 2013 12 km x rustig gelopen
22 sept 2013 20 km x Eerste 6 en laatste 4 km lekker
doorgelopen. Rest rustig
weektotaal 60,5 km    

Advertenties

Geparkeerd

Gisteravond om 22:30 uur op de fiets gestapt om naar de atletiekbaan in Driehuis te gaan voor de nachtelijke 6 uursloop. Eigenlijk fiets ik heen om terug te kunnen fietsen. Ik vind fietsen een prettige cooling down na een hardloopwedstrijd. Aangekomen branden  de kaarsjes al op de baan, want de verlichting mag s’nachts niet aan. Omgekleed en het bandje gehaald voor de elektronische rondetelling.  Er was gekozen om deze keer in baan 4 te gaan lopen, omdat dit minder belastend zou zijn voor de gewrichten. Om 24:00 uur werd het startsein gegeven en vertrokken we  Eigenlijk wist ik al na een half uur dat het niet mijn nacht zou worden en na een uur wist ik het zeker. De monitor gaf aan dat ik ruim 10 km had gelopen, terwijl ik voor mijn gevoel harder liep. De benen en met name de kuiten voelden al stijf, had een pijntje in mijn voet, mijn kleding zat niet lekker en had ook nog een vuiltje achter mijn contactlens. Toen dacht ik al dat de resterende 5  uur geen lolletje zouden worden. Ik was eigenlijk van plan om als experiment te gaan lopen op cola en bananen schijfjes. Dit experiment werd dus acuut gestopt en viel gretig aan op de drankjes en versnaperingen die de organisatie klaar had staan. Ik haalde ondertussen allang de 10 km/uur niet meer, maar liep nog wel. Toen kwam het 5e uur en mijn spieren gingen massaal in staking. Ik stond volledig geparkeerd. Niet meer vooruit te branden en het enige wat restte was wandelen. Om nog twee uur te gaan wandelen had ik ook geen zin en na wat rekken weer rustig gaan hardlopen. Rustig ging het , want ik vermoed dat wandelen sneller ging, maar het is een hardloopevenement dus…. ga je hardlopen. Na bijna 4,5 uur lopen bereikte ik de marathonafstand, 42,2 km. Ik kan mij niet herinneren hier zolang over te hebben gedaan. Alle pijntjes waren verdwenen, of ik voelde ze niet meer, en wat restte  was krachteloosheid. Het voelde alsof ik als een leeg geknepen vaatdoek over de baan liep.  Op deze manier zou ik de 50 km niet halen. Tijd voor overleg. Ik besloot het laatste kwartier van het 5e uur te gaan wandelen en dan het laatste uur te gaan hardlopen . Nog even flink wat vocht en koolhydraten tot mij genomen en het 6e uur hardlopend vol gemaakt. Uiteindelijk kwam ik tot een afstand van 54,3 km  Een afstand om gauw te vergeten, maar geen loop om te vergeten. Misschien had ik aan het eind van het 5e uur wel onbewust gedacht aan een uitspraak van Scott Jurek ( een Amerikaanse ultraloper ) die schreef :”loop tot je niet meer kunt lopen en loop dan nog een eind”.