Één rondje

Vanmorgen een paar warme schoenen aangetrokken voor mijn lange duurloop in de duinen. De temperatuur lag nog behoorlijk onder nul en de straffe wind maakte het er niet warmer op. Toen ik naar de duinen fietste dacht ik van het valt wel mee, maar realiseerde me dat ik er een flinke vaart in had omdat ik de wind in de rug had en dan valt de kou in inderdaad wel mee. De bedoeling voor vandaag was een duurloop van zo’n 25 km en voor de afwisseling had ik deze keer wel een route in gedachte.

Nieuw deze keer was een damesstem die elke km in mijn oor brulde dat ik er weer een km op had zitten, waarbij ze gelijk vermelde hoelang ik liep en wat mijn gemiddelde snelheid was. Ik schrijf brulde, maar ze had natuurlijk ook kunnen fluisteren als ik het volume wat lager zou zetten, maar in dat geval kon ik de muziek niet horen vanwege de harde wind. Dus mocht ze brullen. Het is best lekker dat ze je op de hoogte houd van je loopstatistieken, hoewel je soms hoopt dat ze wat eerder de volgende km aankondigt, maar een andere keer heb je het gevoel dat ze zich te snel meldt. Dat laatste komt dan weer doordat ik in mijn enthousiasme het tempo omhoog heb gegooid.

Terwijl ik zo mijn kilometers aflegde in de duinen. Moest ik denken aan een boek dat ik gisteren in mijn boekenkast zag staan. Dit ging over de tweestrijd tussen Sebastian Coe en Steve Ovett. Twee Engelse middellange afstand lopers die de middellange afstand eind jaren 70 – begin jaren 80 op de baan domineerden. Om de beurt liepen ze een record op de afstanden van 800m t/m de mijl en allebei haalden ze olympisch goud. Zelf liep ik in de tweede helft van de jaren 80 ook deze afstand bij de Utrechtse atletiekvereniging Hermes. Mijn beste afstand was daar eigenlijk nog iets korter, namelijk de 400m. Lekker één rondje op de baan knallen en klaar. Toen deed ik nog trainingen waarbij de warming up en loopscholing langer duurden dan de kern van de training en duurlopen waren uit den boze, want daar werd je traag van.

12 km klonk het in mijn oor. Het eerste gedeelte van de loop zat erop en ik ging voor het tweede stuk. Omdat ik een soort van 8 loop zijn het twee ronden. Nog één ronde te gaan. Niet het heerlijke 400 m rondje op de baan dat je kunt knallen , maar een fijne 13 km ronde in de duinen die in een rustig tempo mocht. Afgelopen week schreef ik dat het fijn was om bij tijdens de heenweg te ontdekken dat je de laatste 3 km terug wind mee hebt. Vandaag was de ontdekking dat ik hem de laatste 7km tegen had. Net iets anders. Een meevaller is dan wel weer dat ik hem daarvoor lekker lang mee had.

Al met al een fijn zondagmorgen loop gedaan van ruim 25 km.

Trainingsdilemma

Toen ik vanmorgen opstond was het nog schemerig. Ik liep naar de keuken om het gebruikelijke ritueel, de katten eten geven, aan te vangen. Terwijl ik bukte om hun eten en schoteltjes te pakken keek ik onder het rolgordijn door naar buiten en zag dat het nat was en regende. Nou moet je weten dat ik zonder mijn lenzen in behoorlijk weinig zie en dat ik nu zag dat het regende wil dus wel wat zeggen. Voor vandaag stond een lange duurloop op het programma in de duinen wat in hield eerst 25 min fietsen om daar te komen, maar wat ik buiten zag deed me de zin om dit te doen in de schoenen zakken. Die had ik jammer genoeg nog niet aan, want ondertussen stonden er wel een paar katten aan mijn blote voeten te harken. Eerste prioriteit was dus hun eten geven en de tweede prioriteit kijken wat voor training ik vandaag ging doen. Toch maar die lange duurloop of een kortere, maar dan lekker van huis uit.

Ik moet bekennen dat ik hier niet niet lang over heb nagedacht, want een tweede voordeel van de laatste optie, de kortere duurloop , was dat ik weer mijn bed in kon duiken. Die kortere kon ook wel later in de ochtend. Eigenlijk kwam het ook wel goed uit want de afgelopen drie weken had ik al op zondag een langere duurloop gedaan en zou het ook goed zijn in het kader van de periodisering een kortere te doen. Je moet er soms even over nadenken, maar dan is er altijd wel iets positiefs in een beslissing te vinden 😀.

Eerst had ik een loop van 12 km in gedachten, maar omdat ik zo lekker onder mijn dekbed lag werd dit ingekort naar 6,6 km. Over het tempo hoefde ik niet lang na te denken. Het regende nog steeds dus even doorlopen betekende eerder onder de douche. Nou hoor ik een aantal denken van je had toch ook niet kunnen lopen. Ja dat klopt, maar ergens wilde ik toch ook wel weer lopen, want ik wist dat er spijt van zou krijgen als ik niet ging en dat het ook altijd een lekker gevoel geeft na afloop. Na een paar rustige eerste 100 meters kwam ik in een lekkere cadans. Gelukkig was ik zo verstandig geweest om wat minder aan te trekken dan gisteren, want koud was het niet de wind was ook niet meer dan een briesje. Eerst was ik verbaasd dat er nog zoveel andere lop(st)ers onderweg waren, maar ik realiseerde me al snel dat zij waarschijnlijk dezelfde motivatie hadden als mij. Aan het eind nog wel even een stukje aangezet, omdat een in mijn ogen niet ongevaarlijke hond wel erg hard aan de lijn van zijn baas trok en voor alle zekerheid een afslag later genomen om niet langs die hond te hoeven lopen. Uiteindelijk 6,8 km gelopen in een tempo van 4:28 min/km. Laat dat nou ook het tempo zijn waarin ik mijn. Köln marathon wil gaan doen. Helemaal tevreden onder de douche gestapt.

Walkman

Running up that Hill hoor ik uit mijn oortjes komen net voordat ik weer een heuvel op mag.

Het is zondag en dat betekend in de meeste gevallen een LSD run. Een rustige loop net iets langzamer dan mijn DL1. Het liefst doe ik die over onverharde paden en ga daarom de duinen in. Zoals gewoonlijk had ik voor vanmorgen geen vaste route in gedachten zodat ik, als de situatie er om vroeg, vrij was om daar gehoor aan te geven. Wel wilde ik graag wat heuveltjes meepikken, omdat ik dat gewoon prettig vind en dan vooral het omhoog lopen. Ik loop al zo’n 30 jaar in dit duingebied en ken de meeste paden wel zodat de heuveltjes vinden geen probleem is.

Sinds kort loop ik regelmatig met muziek. Ik gebruik hiervoor mijn iPhone. Heel vroeger ( in de vorige eeuw ) liep ik ook met muziek en had toen een walkman. De “oudjes” onder ons weten gelijk waar ik het over heb, maar nog even voor de “jonkies” . Een walkman is een draagbare cassette recorder die je aan je broek kon clippen. Een nadeel was dat het cassette bandje tijdens hardlopen in beweging kwam en er een bibberige stem uitkwamen alsof de artiest aan het zingen was terwijl hij/zij naakt in een koelcel stond. Tegenwoordig heb ik dus een iPhone en heb dankzij internet de beschikking over miljoenen nummers die haarzuiver uit mijn oortjes klinken. Vandaag had ik gekozen voor Kate Bush.

Vandaag dus een LSD run met muziek en de afstand die ik wilde lopen lag ergens tussen de 20 en 25 km. Het was fantastisch weer om het lopen. De snijdende koude wind van de afgelopen dagen was verdwenen en de vrieskou was ook uit de lucht. Gisteren had ik een rondje gelopen in DL1 tempo ( 11 km/uur ) en moest voor mijn gevoel al stevig inhouden om niet het hard te gaan. Dat werd vandaag dus dubbel de rem intrappen . Op het moment dat ik na zo’ n 3 km ( loop graag het eerste stuk vlak ) aan de eerste heuvel begon hoorde ik uit mijn oortjes ” Running up that Hill” komen. Mijn voet schoot van het rempedaal en ik vloog omhoog. Heerlijk. Gelukkig wist mijn voet al weer snel het rempedaal te vinden en heb ik een mooie loop gedaan van ruim 23 km met een gemiddelde snelheid van 10,1 km/uur.