Vrijheid

Ik hoorde ze aankomen en een tel later kwam het groepje mij voorbij rennen. Vlak voordat ze bij de trap waren verplaatsten ze zich als een zwerm spreeuwen naar links en renden de volgende trap op. Even later zag ik een dame rondkijken en toen ze mij zag kwam ze naar me toe rennen en begon in het Frans tegen mij te praten. Nou is mijn Frans uitermate beperkt, maar ik verstond wel het woord Thalys . Ik vulde maar in dat ze op zoek was naar het perron waarvan de Thalys zou vertrekken. Waarom ze naar mij kwam was mij onduidelijk , want er waren genoeg medewerkers van de NS aanwezig die ook duidelijk herkenbaar waren. Toevallig hoorde een omroepbericht dat meldde dat de Thalys van spoor 15 zou vertrekken. Ik probeerde dat aan haar te vertellen en zei ” Thalys, plateforme quinze” Ze keek mij nog een paar seconden in de ogen en rende toen op haar naaldhakken ,wat ik trouwens behoorlijk knap vond, naar perron 15. Een klein reiskoffertje achter haar aantrekkend. Dit alles speelde zich gistermorgen af op station Amsterdam-Centraal. Ik was daar net aangekomen op weg naar het Bimhuis waar ik een tv opname ging bijwonen van het Filosofisch Kwintet. Dit seizoen hebben ze het over woorden waar we mee worstelen en deze keer het woord vrijheid. Worstelen werd het.

Ik worstel ook wel eens met het woord vrijheid in relatie tot hardlopen. Ik zeg vaak “ik loop in alle vrijheid” of “ik loop waar ik zin in heb”, maar is dat wel zo? Het begint al met de omschrijving wat vrijheid is. In een eerste opwelling zeg ik ” doen waar ik zin in heb zonder beperking” , maar moet daar al gauw een streep door zetten. Als ik dat vertaal naar hardlopen dan kan ik elke dag wel zin hebben om een pittige training te doen, maar mijn lichaam is mijn beperking. Die ziet me al aankomen en ik weet op voorhand al dat hij naar een paar dagen het loodje moet leggen en ik met een blessure zit. Datzelfde geld voor de afstand die ik wil lopen. Wat te zeggen van alle verschillende cursussen die ik heb gedaan met betrekking tot looptechniek. Poserunning, Chirunning ,gentlerunning, BK methode enz. Ik ben vrij om daar een keuze in te maken, maar hoe objectief is die? Sinds kort loop ik met een Apple Watch en daarop zie ik mijn hartslag, afstand, snelheid en nog veel meer. In hoeverre beïnvloeden die mij. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Loop ik in vrijheid? Kan ik wel in vrijheid hardlopen? Wil ik wel in vrijheid hardlopen? Vragen waar ik lekker mee ga worstelen en jullie via deze blog over op de hoogte hou.

Vanmorgen een duurloopje gedaan. Het beloofd een warme dag te worden dus niet te laat vertrokken en omdat het toch al warm was ook het tempo niet teveel laten oplopen. Ik had mijn Apple Watch om , maar had mij voorgenomen er niet op te kijken. Echter na een aantal kilometer gelopen te hebben voelde ik het tikje dat er weer een kilometer voorbij was en in een reflex keek ik toch, kilometertijd 4:53 minuut. Ik voelde mij goed en het liep lekker weg. Ik merkte wel dat het snel warmer werd dus een streep door het lusje om de Poelpolder.

Het mooie weer maakt de mensen blijer lijkt het wel. Ik kwam al aardig wat hardlopers en wandelaars tegen die mij vrolijk een goede morgen wensten. Voor een aantal honden was het echter al te warm en die bleven in het gras liggen als ik voorbij kwam of ze vonden het zo wie zo te warm om een sprintje te trekken. Meestal bleef het bij een blaf.

Ik weet dus nog niet of ik vanmorgen in alle vrijheid heb gelopen, maar lekker gelopen heb ik in ieder geval. Oh ja, toch nog even het lusje rond de bloemenkiosk meegenomen om de 13 km vol te maken.

Advertenties

Soms

Soms denk ik wel eens “waarom doe ik dit nu”? Zo ook zaterdagochtend. Het weer was natuurlijk belabberd. Wind, regen, maar geen code meer. Het sein stond op veilig . Code groen. Dus in plaats van warme croissantjes, verse sinaasappelsap en thee gingen de hardloopschoenen aan en naar buiten.

Eigenlijk ging het al gelijk een soort van mis. Ik was amper 50 m op weg toen ik rechtsaf sloeg in het park en struikelde over één van de vele takken die door de wind s’nachts van de bomen was gewaaid. Ik kon mij nog net staande houden en kwam tot stilstand vlak voor een man die zijn hond uitliet. “Misschien kun je maar beter stoppen” zei hij. Ik knikte en zei dat dat misschien geen verkeerd idee was, maar dat ik toch nog een stukje door ging. Het begon licht te regenen, maar met de harde wind voelde dat al gauw meer dan licht en ik besloot over het jaagpad te gaan. Liep ik een paar kilometer enigszins beschut. Zie ik een groep wandelaars de weg oversteken en het jaagpad ingaan. Paraplu’s op, waarvan de meeste natuurlijk alle kanten door de wind opgeblazen werden, regenpakken aan en een aantal hadden een hond aangelijnd. Zo liepen zij breed uit het jaagpad in. Nou ja, breeduit, voor zover dat mogelijk is , want het jaagpad is maar één persoon breed. Het vooruitzicht deze groep wandelaars te moeten passeren, vergelijkbaar met over rotsblokken klimmen op een bergpas, deed mij besluiten rechtdoor over de weg te gaan.

Ik hoopte dat deze groep wandelaars een op zich staande groep was en geen onderdeel van een wandeloptocht, want een kilometer verder was er nog een mogelijkheid om het jaagpad te pakken. Eenmaal op het pad aangekomen heb ik geen wandelaars meer gezien. Zelfs de bewoners van de woonboten en diverse tuinhuisjes lieten zich niet zien wat niet zo verwonderlijk was want het was meer dan licht gaan regenen en de wind zocht vrolijk zijn weg over het pad. Natuurlijk tegen. Een stukje verderop zag ik een paar eenden die beschutting hadden gezocht onder een afdakje en op het weilandje hadden de koeien beschutting gevonden achter een struikje. Het zou mij niet verbazen als hier een strijd vooraf gegaan was, want er konden maar drie koeien geheel achter de struiken en voor de rest , een stuk of 6, was het toch wat behelpen. Kont of kop in de wind.

Zo liep ik door, want ik wist dat straks het genot zou komen. Wind in de rug. Toen ik even later langs de Ringvaart naar de molen liep veranderden de regendruppels in regenstralen , vergelijkbaar met een douche. Het water op het pad kon zich zo gauw geen weg naar de berm vinden en ik liep dus te soppen in een soort van beekje. Mijn voeten plonsden in mijn schoenen. Dit was het moment dat ik dacht “waarom doe ik dit nu”? Het antwoord kwam vrij snel na die vraag, want even later werd het droog. Nou niet helemaal droog, maar vergeleken met de waterval van een paar minuten daarvoor wel. Ik had nu de wind in de rug en kwam een paar andere lopers tegen. We staken bij het passeren even die hand op ter begroeting en wierpen elkaar een blik toe van herkenning en erkenning. Ik voelde de energie in mijn lichaam toenemen en ging steeds sneller lopen. De laatste paar honderd meter waren bijna een sprint. Waarschijnlijk omdat ik dacht aan de croissantjes, sinaasappelsap , thee en een warme douche. Thuis gekomen voelde ik mij prettig moe en vol energie om de dag in te gaan. Dat is waarom ik het doe.

Gelukkig had ik nog een paar papieren kranten om in mijn natte schoenen te doen. Ouderwets, maar volgens mij nog steeds de beste manier om je schoenen droog te krijgen voor de volgende dag.

Achterkant

Opeens was ze daar. Nou ja, opeens. Ze was uit het park de weg opgelopen, maar omdat alles zo dicht begroeid was had ik haar niet gezien en was ze er als het ware opeens. Ze liep zo’n 20 meter voor me in een heerlijk rustig tempo. Haar korte licht grijzende paardenstaart bewoog zich gezellig op haar pasritme. Ze droeg, vond ik, een mooie outfit. Een zwarte tight met lichtblauwe belijning en een bijpassend lichtblauw shirt die beide mooi om haar lichaam sloten, maar niet te strak zodat ze vrij uit kon bewegen. Een paar korte sokjes en blauwe schoenen maakten het compleet. Ze was iets kleiner dan mij , maar wel wat steviger gebouwd zonder dik te zijn. Ze had twee witte oortjes in en ik vroeg mij af waar ze naar luisterde. In gedachten hoorde ik Long Hot Summer van the Style Council. Waarschijnlijk ingegeven door het zomerse weekend.

Behalve dat ze, als ik zo vrij mag zijn, voor mij aangenaam was om naar te kijken, was ik geboeid door haar looptechniek. Ze liep als vanzelf, schijnbaar zonder er iets voor te hoeven doen. Precies zoals ik de laatste jaren dat ik training gaf probeerde over te brengen aan de lopers, wat ik trouwens nog steeds bij hun terugzie als ik ze tegenkom. Ontspannen maar met kracht. Snelle beweging maar niet gehaast. De bewegingen staan niet los van elkaar maar vloeien samen tot één beweging. Een genot om naar te kijken. Zo liep deze loopster ook. Moeiteloos naar het mij leek. Nou heb ik de indruk dat vrouwen zo wie zo makkelijk lopen dan mannen. Meer natuurlijk en niet het houterige van menig man (Sorry mannen)

Zo liepen we rustig een tijdje door. Zij voorop en ik daar een meter of 20 achteraan. We liepen rond de 9,5 km//uur wat ik helemaal geen straf vond. In tegendeel zelfs. Het is een tempo dat ik heel lang vol kan houden en ik ben het heel eerlijk gezegd ook steeds meer gaan waarderen als mijn lange duurlooptempo. Ik heb dan de tijd om rustig rond te kijken en de dingen in mij op te nemen.

Opeens was ze weg. Ik was even afgeleid door een kat die door het gras sloop naar een vermoedelijke prooi. Tijdens dit moment was zij rechtsaf geslagen, een onverhard pad in naar het Spaarne. Ik zag nog net haar achterkant toen ik er voorbij liep. Al die tijd heb ik alleen maar haar achterkant gezien. Heel even ging de gedachte door mijn hoofd of zij van mij training had gehad, maar de kans is natuurlijk ook groot dat het haar natuurlijke loop is.

Leuk om te merken wat zo’n “ontmoeting” met me doet, want ik krijg zomaar zin om weer iets met hardlopen (trainingen) te gaan doen. De ideeën borrelen in mijn hoofd omhoog. Mooi voor na de zomervakantie

(Foto van vorige zomer)

Rups

“Hallo meneer, mag ik u iets vragen” hoorde ik opeens. Ik was bezig met een rustig duurloopje in de duinen. Ik had mijn nieuwe schoenen aangetrokken en wilde daarmee niet gelijk een lange duurloop doen. Ik vind het altijd prettig om mijn lijf eerst te laten wennen aan nieuwe schoenen en doe dat het liefst met korte duurlopen op onverharde ondergrond. Daarom had ik besloten om vanmorgen mijn 12 km rondje door de Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD) te gaan lopen. Ik was 5 km onderweg toen ik de bovengenoemde vraag hoorde.

Ik keek rond wie die vraag stelde, maar kon niemand ontdekken. “Hallo, hier beneden” hoorde ik zeggen. Ik keek naar beneden en zag een rups die omhoog keek. Onze blikken ontmoeten elkaar en ik zei , enigszins verbaasd, natuurlijk mag je mij iets vragen. “Waarom lopen al die mensen hard?”

Goeie vraag. Iedereen heeft zijn eigen reden om te gaan hardlopen. De één wil sneller lopen in een wedstrijd, een ander vind het gezellig om in een groep te lopen voor het sociale contact, maar de meeste zijn denk ik de gezondheidslopers. Zij zitten de hele dag binnen en dit is een mooie manier om naar buiten te gaan en in beweging te zijn. Vroeger was ik ook een wedstrijdloper en moest de training iedere keer sneller en sneller. Ik woonde toen in een oud huis op de tweede verdieping ik had mij wel eens zo leeg gelopen dat ik bij terugkomst een tussenstop moest maken bij een huisgenote op de eerste verdieping. Wat dan weer helemaal niet vervelend was. Tegenwoordig ben ik een gezondheidsloper en loop ik waar ik zin in heb zonder een moeten van afstand, tijd en snelheid en ik beleef gewoon plezier aan hardlopen. Soms heb ik even geen zin , maar als ik dan bezig ben slaat dit gevoel altijd om naar fijn dat ik hardloop.

We liepen samen een stukje op. Ik had geen haast en we moesten allebei dezelfde kant op. “Waar ga je heen rups?” Vroeg ik. “Ik ben op weg naar de familie slak voor een kopje lekkers”. “Hoe laat heb je bij hun afgesproken, want heel eerlijk gezegd in dit tempo gaat het nog wel even duren” “Wij spreken nooit een tijd af. Ik ben er gewoon als ik er ben en dan maakt slak een kopje lekkers”

We liepen door tot aan het kruispunt. Rups moest rechtdoor en ik linksaf. We wensten elkaar een mooie dag en gingen ieder onze weg vervolgen.

Duin Zonder Naam

Terwijl de vogels in de bomen floten, renden onder het balkon waar ik op zat twee duiven achter elkaar aan. Eigenlijk rende de één achter de ander aan die het op een gegeven moment genoeg vond en wegvloog. Het was vrijdagavond en deze duivenactie deed mij denken aan het weekend dat komen ging. Wat voor trainingen ging ik doen. Afgelopen week had ik al een snelle training gedaan dus die viel af. Ik besloot zaterdagmorgen een rustig loopje te doen en zondag een duurloop waarin het aantal hoogtemeters centraal stond. Lekker heuvel op, heuvel af in de duinen.

Vanmorgen, zondag, vroeg opgestaan. Een licht ontbijtje genomen en op de fiets gesprongen naar de duinen. Vandaag ging ik voor de hoogtemeters. Ik had drie duinen in gedachten die kwa hoogte duidelijk boven het landschap uitstaken Deze drie zou ik achter elkaar nemen met daartussen nog wat lagere duinen en aan het eind weer terug. Dit een paar keer. Een beetje het Heen en Weer van Drs P. Oeps, zie ik dat dit nummer uit 1974 komt. Ik word oud 😀.

Eerst drie km vlak inlopen en toen begon het. De eerste duin. De vleermuizenduin. Zo noemen we hem omdat bovenop een stenen luik met rooster is die de bunker eronder afschermt. In deze bunker zouden vleermuizen overnachten. Dit is de makkelijkste duin van de drie. Er zitten maar een paar stukje mul zand in en niet zo steil. De afdaling is ook gemoedelijk, hoewel ik daar later als ik er naar boven loop er anders over ga denken.

De tweede is de Alp. Zelf vind ik dit de zwaarste van de drie. Steile stukken, veel mul zand en iedere keer als je denkt boven te zijn komt er weer een nieuw stukje omhoog. Datzelfde had ik ook tijdens de paar keer dat ik de Jungfrau marathon deed. Daarom de Alp. Heerlijk om te weten dat als ik straks de Alp van de andere kant omhoog mag , de zwaarste helling van vandaag, mijn benen helemaal zullen verzuren. Ik deze training als waanzin ga betitelen, maar ook weet dat ik na afloop voldaan gevoel zal hebben.

De derde is de Duin Zonder Naam. (Suggesties zijn welkom ) Deze duin is heen het zwaarst. Regelmatig steile stukjes mul zand waarbij je na elke twee passen er één terugzakt. Na de drie duinen even vlak met aansluitend een 150 m pittig vals plat. Het keerpunt is een 50 m steile zandheuvel en dan weer terug over de Duin Zonder Naam, des Alp , de Vleermuizenduin en weer terug. Heen en Weer. Na 22 km kreeg ik mijn benen niet meer hardlopend naar boven. Nou had ik voor de snelheid soms ook kunnen gaan wandelen, maar ja, je bent hardloper. Het werd tijd voor de koffietafel .

Het doel van deze training was hoogte meters maken en dat is met onder andere 15 keer een lang onverhard duinpad naar boven naar mijn idee goed gelukt. 467 m.

Misschien de volgende keer toch maar een duintje erbij voor de 500 m. 😀

Amerikaans

Ik kende hem wel van naam en wist dat hij muziek maakte. Ik wist niet wat voor muziek, maar had hem stil in het rijtje van het genre Nick en Simon en de drie J’s geplaatst ( sorry fans ). Lees ik vrijdag in de Volkskrant ” Gelukkig bestaan er artiesten als Tim Knol ” en even verder ” Nederlanders die diepgewortelde Amerikaanse genres spelen” Het betrof hier een recensie van Tim Knols laatste album Happy Hour. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en luisterende gelijk het album.

Gistermorgen stond ik op het punt om een rondje te gaan hardlopen. Ik wilde mijn Route 66 gaan lopen, de beroemde Amerikaanse route. Mijn Route 66 is een rondje van 6,6 km dat ik al jaren loop en moest terwijl ik mij klaarmaakte om te beginnen opeens denken aan Tim Knol en zijn laatste album. In een flits kreeg ik een idee. Het album Happy Hour duurt 30 minuten en er staan 12 nummers op. Korte nummers dus. Ik ging dit album luisteren en moest voordat hij afgelopen was terug zijn. De 6,6 km moesten dus binnen de 30 minuten.

Ik had geen warming up gedaan, alleen wat losmakende bewegingen en rekken, dus kon niet als een idioot beginnen. Nou is dat natuurlijk nooit handig, maar ik had mij wel een doel gesteld. Ik begon in een soort van gematigd snel tempo. Echter toen het tweede nummer al even bezig was en ik het eerste km punt nog niet zag besloot ik toch het tempo op te voeren. Een nadeel van korte nummers is dat ze zo snel voorbij zijn. Het zesde nummer was al even bezig toen ik op mijn apple watch zag dat er al 13 minuten verstreken waren. Ging dit wel lukken? Ik hoopte dat er nog wat langere nummers zouden komen, maar wist dat dat niet ging gebeuren. 30 Minuten bleven 30 minuten. Op de Lage Kadijk sloeg even de twijfel toe. Was dit nu nummer 7 of 8 ? Een blik op de klok en even rekenen. Nee dit moest nog nummer 7 zijn. Ik zag een moedereend met haar kleintjes dobberen in het water. Meestal minder ik dan even het tempo om te kijken. Vandaag niet, want ik had een missie. Nummer 8 en 9 liepen lekker door. Het volgende nummer, nummer 10, begon en ik was nog niet bij de brug. Nog maar een tandje erop. Ik was net onder de brug door toen nummer 11 begon. Ik wist dat ik het in dit tempo ging halen. Kon nog een mooi stukje bij een fietser aanhaken en toen rechtsaf het park in. Bij 26:45 min begon nummer 12. Een paar scherpe bochten en langs een hondenuitlaat veld. De finish was in zicht. Nog een tandje erop en klaar. 28:51 min.

Ik had zelfs nog tijd over om samen met Tim wat uit te lopen.

Vet rustig

Het zag er koud uit toen ik vanmorgen naar buiten keek. Nou kun je je afvragen hoe dat eruitziet, koud, maar voor mij zag het er koud uit. Een pittig windje, grauwe lucht en misschien nog wel het belangrijkste , de katten waren binnen. Toch even het balkon opgegaan om te voelen, want je wilt geen verkeerde kledingkeuze maken. Wat trek ik aan voor mijn hardlooprondje. Nou maak ik bijna altijd een verkeerde keuze, want ik merk dan dat ik weer eens teveel heb aangetrokken. Vandaag stond er een uitermate rustige duurloop op het programma, dus wat extra kleding achtte ik wel gewenst. Het werd een loopshirt, dunne trui, windjack en lange tight. Nog twee mokken hete thee naar binnen, want dan begin je lekker warm en gaan.

Ik had er al vier loopjes op deze week, variërend in afstand en snelheid maar allemaal op gevoel. Vandaag ging ik het anders doen. Ik ging een duurloop doen op hartslag, waarbij ik de bovengrens op 70% van mijn maximale hartslag stelde. Dit betekende dat ik onder de 116 moest blijven. Ik hoor al een paar lopers uit mijn oude loopgroepen zeggen “dat lukt mij nooit” . Vroeger dacht ik dat ook, maar eigenlijk is het heel simpel. Je moet je niet willen inspannen. Heel rustig beginnen waarbij je het gevoel hebt dat je stilstaat en dan één stapje erbij doen. Niet meer.

Op internet lees je mooie dingen over trainen bij een hartslag van 60 tot 70% van je maximale hartslag. In deze zone bereik je je optimale vetverbranding, het verhoogd het aërobe uithoudingsvermogen, versterkt het lichaam zodat het beter bestand is tegen hogere intensiteit trainingen en meer. Vooral het stimuleren van de vetverbranding wordt genoemd. Allemaal positieve gezondheidseffecten. Ik ben een gezondheidsloper dus waarom zou ik niet altijd deze training doen. Nou omdat ik van afwisseling hou en ook wel eens wil zweten, , hijgen, snot voor de ogen krijgen en thuis kapot op de grond wil vallen.

Vandaag dus dat laatste niet. Vandaag stond de rem erop. Koste het moeite? Nee! Ik mocht een paar keer zelfs “versnellen” omdat mijn hartslag onder de 110 kwam. Na anderhalf uur was ik weer terug en zag dat mijn gemiddelde hartslag 112 was. Ik had in een vet rustig tempo gelopen.

Ging het langzaam? Nee! Ik passeerde zelfs een slak.