88

Het voelde alsof ik een snelle duurloop had gedaan. Mijn ademhaling en hartslag waren behoorlijk sneller. Alleen , ik had geen snelle duurloop gedaan maar was rustig met de trap van de begane grond naar de tweede verdieping gelopen. Het was mijn eerste werkdag na een griep. Die had er dus voor gezorgd dat ik conditioneel een behoorlijke jas had uitgetrokken.

Het begon drie week geleden met een droge hoest. Toch maar even een pcr test op Corona. Negatief. Al snel kwam daar een koorts bij. Toen die opliep tot boven de 39 graden en ik erg hoestte, toch maar even bij de huisarts langs gegaan en die kwam tot de conclusie dat het een griep was. Uitzieken. Nou, dat heb ik gedaan. 14 dagen lang. Toen voelde ik mij goed genoeg om weer te gaan werken . Tussen voelen hoe het is en werkelijk ervaren ondervond ik dus na die twee verdiepingen traplopen. Gelukkig begon ik met een halve dag.

Het werk was weer begonnen, maar wat nu te doen met hardlopen. Ik heb voor mijzelf de regel , voor elke dag ziek thuis een hardlooprustdag. Dit betekende dus dat ik 14 dagen niet mocht hardlopen. Hardlopen is een behoorlijk fysieke inspanning en ik vind dat mijn lichaam de kans moet krijgen om aan te sterken. Was trouwens ook 4 kilo afgevallen tijdens mijn ziek zijn .

Wat mag ik dan van mijzelf fysiek wel doen. Wandelen. Ik woon op ruim twee kilometer van mijn werk, wat een mooie wandelafstand is. Ik heb dat deze week drie keer gedaan en deed dit dit in een rustig tempo zodat ik mooi een uurtje actief buiten was.

Lees ik vrijdag op mijn werk een artikel waarin het personeel gevraagd wordt wat vaker de trap te pakken in plaats van de lift. In eerste instantie moest ik aan maandag denken en de twee verdiepingen , maar als ik wat verder lees komt er een soort van herstelplan in mij op. Er staat namelijk dat uit onderzoek blijkt dat tijdens het omhoog lopen je meer energie verbrand dan met roeien. Dat je elke 5 treden 1 calorie verbrand en dat traplopen op werk een gemiddelde stijging van 9,4 % op de VO2 max oplevert wat een belangrijke indicator is voor gezondheid van je hart- en vaatstelsel. Regelmatig traplopen zorgt voor een lagere bloeddruk en een verminderd risico op hart en vaatziekten.

Ik woon in een appartementencomplex op de 5e etage. Mijn herstelplan voor de tweede week is dan ook het wandelen te combineren met traplopen. Gisteren begonnen met één keer naar boven lopen in een rustig tempo. Vandaag twee keer gedaan. De bedoeling is om dit uit te breiden naar 5 keer daags. Ik ga ervan uit dat dit gaat lukken en dat ik volgende week maandag het hardlopen weer op kan pakken. Misschien hou ik het traplopen er dan wel in.

Vandaag even het aantal traptreden geteld. Het zijn er 88. Als ik elke 5 treden een calorie verbrand dan betekend dat ik iedere keer 17 calorieën verbrand. Als ik dat 5 keer op een dag doe kan ik wel een beschuitje met aardbeien eten en kan er misschien ook nog wel slagroom op. Volgende week laat ik jullie weten hoe deze herstelweek is gegaan.

Mogguh

Morgen, morning, moh, guten morgen, hee, hallo, …..(stilte), zijn allemaal reacties op mijn mogguh dat ik tegen iedereen zei tijdens mijn hardlooprondje vanmorgen. Er waren er bij die verbaasd keken of volgens mij reageren als een onbewuste reactie. Een nors kijkende man ging nog norser kijken en een wandelaar keek verschrikt op van zijn smartphone. Een baby in een wieg keek op en een hond keek, volgens mij een tikje verbaasd, mij aan. Dan was er natuurlijk ook nog de groep met oortjes in of een koptelefoon op. Bij dezen stak ik mijn hand op ter begroeting en kreeg ik ook regelmatig een hand terug. Sommigen waren zo verdiept in wat ze hoorden dat ze mij niet zagen of gewoon negeerde, wat natuurlijk ook niet gek is als je bedenkt dat ze misschien wel een interessante podcast aan het luisteren waren. Tot slot waren en nog de duo’s die druk in gesprek waren. Dan sloeg ik mijn mogguh even over.

Bij de zijlpoort had ik een leuke ontmoeting. Ik kwam vanaf de begraafplaats en een jonge man kwam net onder de zijlpoort door. Allebei stopten we om de ander voorrang te geven. We keken elkaar aan en lachten. We schudden elkaar spontaan de hand. Ik weet niet meer of ik hier nu een corona overtreding beging, maar het voelde goed. Wie maakten een kort praatje waarin ik vertelde dat ik de singelpark route leip en hij was onderweg naar het station om de trein te pakken naar Amsterdam. We wensen elkaar een fijne dag en vervolgeden onze weg.

Zo kwam ik vanmorgen allerlei mensen tegen. Jong, oud, blank, gekleurd, wandelaars, hardlopers, fietsers en ongetwijfeld ook mensen met een verschillende geaardheid en godsdienst. Allemaal waren we van deze zondagmorgen in het singelpark. Ik moest denken aan John Stuart Mill ( 19e eeuwse engelse filosoof ) die de opvatting had dat iemands vrijheid alleen beperkt mag worden voor zover dat nodig is om te verhinderen dat hij anderen schaadt. Ik was mij er weer bewust van dat ik mij gelukkig mag prijzen dat ik in een land leef waar vrijheid hoog in het vaandel staat.

Hoogtetraining

Toen ik door het zijraampje van de auto keek zag ik een groot spandoek met daarop KlompenKopen. Ik herinner me foto’s en filmpjes van hardlopers die op klompen een marathon gingen lopen of zelfs gelopen hadden, maar dat is niets voor mij. Ik houd het op de hardloopschoen. Terwijl we verder reden veranderde de A2 van een 5 baansweg in een 2 baansweg . Toen voorbij knooppunt Vonderen, waar ik nog nooit van had gehoord, langs de kant van de snelweg het bord einde signalering zag wist ik het zeker. Ik had de randstad verlaten.

Een week weg van de drukte. Een week Limburg. Hardloopschoenen mee. Hoe klein Nederland ook is, je ziet een duidelijk verschil in landschap. Opeens kijk je tegen heuvels aan in plaats van het vlakke randstad. Normaal slaap ik op zee niveau en nu slaap ik 93 m boven zeeniveau. Voor het goede moet je altijd acclimatiseren als je hoogtetraining gaat doen, maar ik heb niet de indruk dat ik last heb van deze hoogte . Geen suizende oren en geen verhoogde hartslag. Nou ja een paar slagen dan, maar dat komt van de opwinding een week vrij te zijn.

Vanmorgen eerst uitgeslapen. Dat is voor mij wel een begin van een vakantiedag en na een licht ontbijt de hardloopschoenen aangetrokken voor een rondje. Ik had gisteravond alvast op de kaart gekeken of ik een geschikt rondje zag dat ik gelijk vanaf de voordeur kon beginnen. Na enig turen op de kaart had ik een paar licht lijntjes gezien die zomaar eens door konden gaan voor wandel / fietspaden. Mocht dat niet zo zijn dan kon ik altijd nog iets improviseren.

Het was een heel simpel rondje waarbij ik als ik iedere keer rechts af sloeg ik gewoon weer bij het begin uit zou komen. De lengte van het rondje schatte ik op 3 km. Dit wilde ik vanmorgen twee keer lopen. Of het nu toch door de hoogte kwam weet ik niet, maar het liep best wel zwaar. Gelijk al een pittig klein heuveltje op over een smal fietspad. Naar boven lopen vind ik eigenlijk altijd wel leuk, maar zo’n pittig hellinkje naar beneden vind ik lastig. Een forse belasting voor mijn gewrichten. Vroeger zou ik gewoon wat sneller naar beneden gelopen hebben, maar ben nu toch bevreesd dat mijn spieren / pezen dat niet prettig vinden en een blessure oploop. Nu doe ik dit soort hellinkjes in een soort van gecontroleerd rustig tempo met gebogen knieën . Het was een heel leuk rondje. Precies zoals ik gehoopt had. Smalle rustig paden die soms verhard en soms onverhard waren. Dit rondje volgens plan twee keer gedaan en ga dit deze week nog zeker een paar keer doen.

Nu tijd om een plekje op te zoeken voor een cappuccino met een stuk vlaai. De verbrande calorieën moet weer aangevuld worden. Toch?

Vluchten

Ik ga harder lopen. Weglopen van mijn gedachten wetende dat ik straks weer langzamer moet lopen en de gedachten terug komen. Gedachten van machteloosheid. Wat kan ik doen?

Ik ben bezig met mijn zondagmiddag hardlooprondje. Het vertrouwde singelpark rondje. Geen variatie erop met een afslag die ik nog niet ken, of een onbekend lusje. Er is een weg die ik al een tijdje in wil gaan, maar vandaag even niet. Vandaag ga ik voor zekerheid. Een kleine drie kwartier zekerheid tussen alle onzekerheid om ons heen. Met dat laatste bedoel ik de oorlog in Oekraïne.

Ik kan best hard lopen, maar als Poetin op de raketknop drukt met daaronder Leiden vraag ik mij af of dat hardlopen nog wel zin heeft. Die raket zal mij altijd inhalen. Of stel het luchtalarm gaat opeens af tijdens mijn hardlooprondje. Wat dan? Ik moest denken aan het liedje van Frans Halsema en Jenny Arean. Vluchten kan niet meer,’k zou niet weten hoe. Vluchten kan niet meer. ‘k zou niet weten waar naar toe.

Maar zover is het nog niet. Ik liep vanmiddag onder een strak blauwe lucht mijn rondje. Lekker rustig aan, want ik had er ook al heel wat wandelminuten daarvoor opzitten. Bij het ankerpark liep ik langs een speeltuin en een paar kinderen die mij zagen liepen lachend een stukje met mij mee. Een stukje verder zag ik een groepje honden speels achter elkaar aan rennen. Van groot tot klein en van verschillend ras. Misschien moeten een paar regeringsleiders met elkaar op een bankje gaan zitten en hier eens naar kijken. Er was een bankje vrij.

Ik voelde mij goed en liep rustig verder onderweg wat mensen gedag zeggend en iedereen groete terug. Een kat ging voor mij op de stoep liggen en ik nam even de tijd om hem te kroelen. De kleine 45 minuten werden een ruime 50 minuten, maar dat maakte mij niet uit. Deze 50 minuten plezier pakt niemand mij meer af.

Ik verwacht niet dat de oorlog in Oekraïne opeens over is. Wel hoop ik dat bij een aantal mensen het gezonde verstand de boventoon gaat vieren of dat iemand een geniale ingeving krijgt en deze oorlog , het liefst zonder al te veel verder geweld, beëindigd gaat worden.

Meeuw

Er was een meeuw op de stoel komen zitten. De stoel op mijn balkon. Een houten eettafel stoel die daar al maanden staat te wachten om naar het groot vuil gebracht te worden. Een stoel die staat te vergaan en waar langzaam de gaten in lijken te komen. Er op zitten durf ik niet meer , maar het gewicht van de meeuw kon hij blijkbaar nog wel dragen. Hij zat daar droog en uit de wind.

Ik daarentegen trok mijn hardloopschoenen aan om in wind en regen naar buiten te gaan voor mijn hardlooprondje. Nou had ik op buienradar gezien dat het binnen een paar minuten droog zou zijn. Ik vertrok dus droog. Echter ik had ook op buienradar gezien dat het spoedig weer zou gaan regenen en een snelle rekensom vertelde mij dat ik niet droog thuis zou komen. Waarom dan toch hardlopen?

Ik had vanmorgen een ochtenddienst van mijn werk gedaan. Dat betekend een ochtend binnen zijn en vooral met je hoofd bezig zijn. Het was een rustige dienst dus zeker tijd voor koffie en praten met collega’s, maar het is wel binnen en weinig tot geen zicht op daglicht. Voor mij is hardlopen een lichamelijke inspanning die ontspanning oplevert en waarbij ik lekker naar buiten kan gaan. Menigeen zal zeggen “met dit weer blijf je toch lekker binnen” en dat kan ik mij ook zeker voorstellen, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik weet namelijk dat ik mij na het hardlopen weer als een jong god voel. Nou is dat laatste misschien overdreven, maar ik voel mij dan gewoon goed.

Onderweg kwam ik al snel tot de ontdekking dat ik niet de enige was. Ik ben zeker een handvol andere hardlopers tegen gekomen. Het waaide hard, maar niet zo hard als afgelopen vrijdag dat ik mij zorgen maakte dat er iets op mij zou vallen hoewel ik moet bekennen dat ik op een tweetal plekken waar dakpannen op de weg lagen toch even omhoog keek en er met een ruime bocht omheen liep. Toen ik door een park liep vlak voordat ik thuis was zag ik wel een omgewaaide boom over het voelpad liggen. Even ging door mij heen ” zou die net omgewaaid zijn?” Heb mij niet lang met die vraag bezig gehouden en de kortste weg naar huis genomen.

Onderweg moest ik wel denken aan de meeuw op mijn stoel. Waar waren alle vogels. Ik zag geen meeuwen , duiven en zelfs de ganzen die altijd langs de singel drentelen lieten zich niet zien. Waren zij verstandig en hadden ze een schuilplek met dit weer opgezocht en was ik onverstandig om te gaan hardlopen. Het antwoord weet ik niet en kon het ook niet meer aan de meeuw op mijn stoel vragen, want die was vertrokken. Misschien moet ik de natuur toch eens beter in de gaten houden en heeft die mij meer te vertellen dan ik weet.

Rembrandt

Ik loop al zo’n anderhalf jaar tijdens mijn hardlooprondje voor hem langs en deze week vond ik het tijd om maar eens met hem op de foto te gaan. Rembrandt. Geboren in Leiden. Ik loop ook regelmatig langs de plaats waar hij geboren is. Tenminste waar hij vermoedelijk geboren is, waant daarover bestaat naar ik begrepen heb nog wat discussie. Zijn geboortehuis zou best een paar meter naar links of naar rechts gestaan kunnen hebben. Ach, maakt het wat uit? Over de marathonafstand is ook veel gepraat totdat er in 1920 werd besloten dat de afstand 42,195 km moest worden. Ook hier kun je je afvragen, wat maakt het uit een paar meter langer of korter.

Wat ik mij afvraag is of Rembrandt ook kon hardlopen. Dat hij kon schilderen staat buiten kijf. Misschien wel een miljoen mensen over de hele wereld bekijken dagelijks met veel bewondering zijn schilderijen. De restauratie van de Nachtwacht was , en is misschien nog steeds, live te volgen op internet. De Nachtwacht is één van Rembrandts grootste werken en zeker kwa afmeting. Ook hier is weer een soort van vergelijking te maken met de marathon, wat één van de langste afstanden in de hardloopwereld is en de langste afstand op de olympische spelen.

Nou is de vraag natuurlijk of de mensen in de 17e eeuw , want daar hebben we het hierover, gingen hardlopen. De kinderen liepen zeker hard tijdens hun spelen. Misschien bestond het gezegde ” loop niet zo te rennen” toen al, maar dat heb ik niet terug kunnen vinden. Mijn vermoeden is dat hardlopen als hobby of uit sociale en/of gezondheid redenen nog niet bestond. Misschien bestond er wel als iets als een hardloopwedstrijd, maar ik denk dat er vooral werd hardgelopen als het moest. Om te overleven, ren voor je leven, of als bijvoorbeeld een plicht om iets op tijd af te leveren.

Het hardlopen om te overleven is in zekere zin ook op mij van toepassing en ik denk op het grootste deel van de huidige hardlop(st)ers . Naast dat ik plezier heb aan het hardlopen speelt ook mijn gezondheid een belangrijke rol. Ik heb een baan waarbij ik het grootste deel van de tijd zit. Dit is niet bevorderlijk voor de gezondheid en daarom ga ik een paar keer per week een fysieke inspanning doen. Voor mij is dat hardlopen omdat ik dat leuk vind. Ik hoop hiermee, naast mijn behoorlijk gezonde levensstijl, gezond oud te worden.

Kon Rembrandt hardlopen? Ongetwijveld als zijn leven ervan afhing, maar ik denk niet dat hij voor de lol een rondje is gaan hardlopen om bijvoorbeeld inspiratie op te doen voor zijn schilderijen. Gezien zijn schilderijen productie heeft hij ook niet stilgezeten en gezien de omvang van de `nachtwacht heeft hij dat ook niet zittend gedaan. Hij heeft aardig wat zelfportretten gemaakt, maar ik heb geen zelfportret van een hardlopende Rembrandt ontdekt.

Morgen loopt mijn rondje weer langs het beeld en dan zie ik een groots Nederlands schilder. Laat dat hardlopen maar aan mij over.

Bijkletsrondje

Het was weer tijd voor een bijkletsrondje. Voordat ik in Leiden naar een ander appartement ging liep ik regelmatig met een collega een hardlooprondje. Zij woonde vlak om de hoek en was net weer begonnen met hardlopen. Het doel was toen om te gaan trainen voor de halve van Leiden. Het is uiteindelijk door allerlei redenen niet gelukt om die samen te kunnen lopen. Ik heb hem toen wel gelopen en er ook een blog over geschreven ( klik hier ) Ondertussen ben ik dus verhuisd naar een nieuw adres en is zij op een andere afdeling gaan werken , maar wel binnen dezelfde instelling. Het was tijd om nu samen het hardlopen weer op te pakken en het was tijd om weer eens bij te kletsen.

Ik ben een liefhebber van rustig lopen. Zij had al tijden weinig gelopen en wilde het ook rustig aan doen. Het tempo was dus al snel bepaald, praattempo. Na de eerste 100 m gewandeld te hebben gingen we over in een rustige dribbel. Het was al donker geworden en de onverlichte route door het park konden we vergeten dus bleven we op de stoep naast de weg lopen die goed verlicht was. Al pratend liepen we de kilometers weg. het gesprek af en toe onderbrekend voor een groet aan iemand en het hardlopen af en toe onderbrekend voor een rood stoplicht.

Allerlei onderwerpen kwamen aan bod en ook even de halve van Leiden die over drie maanden plaatsvind. Deze keer gaan we niet voor de halve, maar kiezen we voor de 10 km. Is ook een mooi realistisch doel. Met twee keer in de week hardlopen is dat prima te doen en vallen er wat trainingen uit dan zit je niet gelijk in de stress of het nog wel haalbaar is. Heb ik dus zo maar weer een loopje in de agenda staan.

Het fijne van zo’n babbeltempo waarbij je allebei zonder hapering kunt praten is dat je ongemerkt zomaar een eind weg loopt. Vroeger , toen ik nog hardlopers begeleidde, zei ik tegen de hardlopers dat als ze het moeilijk kregen een praatmaatje moesten zoeken tijdens de loop. Vaak iemand die het ook moeilijk had. In de praktijk bleek dat dan regelmatig toch te helpen om de loop te voltooien.

Bijna opeens waren we weer bij het beginpunt aangekomen. Lekker bijgeklets maar ook nog onderwerpen die een vervolg hebben zodat we dus binnenkort weer een afspraak moeten maken voor een volgend bijkletsrondkje.. Mijn collega keek nog even op haar smartphone hoe snel we gelopen hadden en was 7 min/km inclusief de stoplichtpauzes.

We hebben het ook even gehad over de beelden in Leiden en zo kwam de onthoofde dame ter sprake . Ik kende haar niet en ben er later in de week nog even langs gerent.

Wandelneus

Vijf, vier, drie, twee, één, klaar zei de dame terwijl ze het wattenstaafje dat net mijn neus keel holte in zijn totaliteit had verkent terugtrok en in een kweekpotje met een vloeistof onderdompelde. U krijgt vanmiddag tussen vier en zes uur een mail van ons met daarin de uitslag. Weer een PCR test achter de rug. Nu maar hopen op een gunstige uitslag.

Afgelopen maandagmiddag begon het. Een loopneus die bijna niet meer te stoppen was en af en toe vergezeld ging met een explosieve nies. De zakdoekjes waren niet aan te slepen. Mijn plan was om het gebruikelijke 7 km hardlooprondje te doen, maar dat leek mij geen goed plan. Ik ben niet van het slag mensen dat zegt niet aanstellen, maar doorgaan. Eerder van het slag dat zegt aanstellen en stoppen. Dat laatste is natuurlijk overdreven, maar ik ben wel iemand die bij een lichamelijk ongemak geen fysieke inspanning doet die niet hoeft. Volgens mij moet je het lichaam de mogelijkheid geven om zijn aandacht helemaal aan dat fysieke ongemak te geven en niet belasten met een forse fysieke inspanning, wat hardlopen is. Wat voor mij ook helemaal uit den boze is medicijnen innemen , bijvoorbeeld pijnstillers, om het ongemak te onderdrukken om zo wel die fysieke inspanning kunnen doen. De hardloopschoenen kregen dus rust.

Dinsdag vertoonde mijn neus nog dezelfde kuren en in overleg met mijn leidinggevende gaan testen en thuis wachten op de uitslag. Gelukkig was de uitslag negatief en kon ik de voordeur uit. Na een dag binnen zitten wilde ik er dolgraag even uit. Hardlopen zat er niet in , maar een lichte fysieke inspanning als wandelen was wel mogelijk. De wandelschoenen aangetrokken, een pakje zakdoekjes mee en naar buiten. Lekker een rondje in de stad gewandeld. De loopneus hield zich koest. Hij leek ook wel blij te zijn met wat buitenlucht en veranderde in een rustig lopende wandelneus. De rest van de week ben ik blijven wandelen en vrijdag avond kon ik merken dat het een stuk beter ging. De verleiding was groot om het weekend weer de loopschoenen aan te trekken, maar besloot om dat niet te doen. maandag is een mooie dag om de hardloopschoenen weer te pakken.

Had ik in mijn vorige blog net mijn hardloopdoel voor de komende periode ( hoogstwaarschijnlijk de rest van mijn leven 😀 ) begin ik gelijk met zo’n week. Vroeger zei ik dan tegen de hardlopers die ik begeleidde “heb je dat maar gehad”, dus zeg ik nu maar dat tegen mijzelf. Tot volgende week.

Over 39 jaar

Ik zag een man en vrouw op de hoek van de straat op een kaart kijken. Ik stopte even en vroeg of ik ze kon helpen. Ze liepen de Singelparkroute, maar wisten even niet meer hoe verder. Nu wil het toeval dat ik die route nu bijna twee jaar als mijn hardlooprondje heb. Soms de hele route, soms een variatie er op en soms een stukje langer of korter. Ik kon hun dus prima vertellen hoe de route verder liep. Ze bedankten me en liepen verder en ik vervolgde mijn hardlooprondje.

Die Singelparkroute is vanaf mijn huis zo’n 7km. Ik vindt een heerlijke afstand. Het is voor mij een rondje dat ik altijd kan lopen. Ik ben dan rond de 45 minuten onderweg. Soms wat korter, soms wat langer, zoals vandaag omdat ik een praatje heb gemaakt onderweg. Het is ook een heerlijk rondje om na mijn werk te doen of het weekend mee te beginnen. Het is ook zo’n heerlijk niets zeggende afstand. Bij 5 en 10 km wordt al gauw aan de loopvevenementen of wedstrijden over deze afstand gedacht en de tijd wordt dan vergeleken met de tijd die je daar dan over doet. Bij 7 km heb je dat niet. ik heb dan ook het idee dat ik dit nog maanden, jaren, decennia kan volhouden. ik ben benieuwd of dit ook zo is en mijn doel is om over 39 jaar dit rondje nog steeds te lopen. Waarom over 39 jaar? Dan ben ik honderd en het lijkt me een mooie uitdaging om dan nog , in ieder geval één keer, deze afstand te lopen. Je kunt natuurlijk ook zeggen dat wil op op 70 of 80 jarige leeftijd nog kunnen doen, maar ik vind 100 gewoon mooi. Mocht je nu denken ik wel met je meelopen, dan kun je alvast de volgende datum in je agenda zetten. 11 augustus 2061. Singelparkroute, Leiden.

Nu zul je misschien, of waarschijnlijk, denken wat een belachelijk doel en dan kan ik je geen ongelijk geven. Dat is het natuurlijk ook, Ik moet eerst maar eens honderd zien te worden. `Misschien gooit de klimaatcrisis wel roet in het eten of is er weer een nieuwe pandemie van één af ander virus dat ons thuis opsluit of wordt de aarde overvallen door buitenaardse wezens. Waarom dan toch dit doel?

Ik denk dat dit doel mij helpt om gezond te leven. Het drie tot vier keer per week 7 km hardlopen zal niet gauw zorgen voor overbelasting of overtraining, maar het maakt wel dat ik die keren naar buiten ga en in beweging ben. Om dit te kunnen doen zal ik toch ook op mijn gewicht moeten blijven letten en dus zorgen voor een gezonde voeding. Kortom , bewegen en gezond eten. Volgens mij is het helemaal niet zo’n belachelijk doel, hoewel er natuurlijk nog wel wat meer bij komt kijken dan ik hier kort beschrijf. Het enige is, ik moet natuurlijk wel 100 worden.

Ik zal nu wekelijks een blog schrijven hoe het gaat en wat ik doe. Mocht je niet kunnen wachten tot 11 augustus 2061 dan kun je ook meelopen op 11 augustus 2031 ( 70 jaar ) of 11 augustus 2038 ( 77 jaar ) of gewoon gezellig op alle dagen tussen nu en 11 augustus 2061 als ik de 7 km loop.

3 x 7

Opeens stond ik weer tussen allemaal mensen met een startnummer. Ik had eigenlijk het plan om niet meer aan grote stadslopen mee te doen, maar soms lopen dingen gewoon zo. Een aantal maanden geleden begon een loopmaatje over de halve marathon van Leiden die ze graag wilde lopen en ik zei “gezellig, doe ik mee”. Echter, een aantal weken geleden vertelde ze dat ze niet aan de trainingen toegekomen was en er van af zag. Ik had mij al ingeschreven en zo stond ik dus vanmorgen met een startnummer op mijn borst in een startvak voor de halve marathon van Leiden.

Ook ik was nog niet aan specifieke trainingen voor de halve marathon toegekomen, maar het verschil met mijn loopmaatje was dat ik er vele tientallen hiervoor had gelopen. Ik hoopte dat mijn spiercellen , als ik eenmaal gestart was, zich dit zouden herinneren en in de halve marathon modus zouden gaan. Dit was een zeker risico want voor hetzelfde geld herinnerden ze zich de keren dat ik tijdens zo’ n loop doodging. Daarnaast heb ik de afgelopen weken niet stilgestaan. Ik loop gemiddeld vier keer in de week 7 km. Een uitspraak van mij als trainer vroeger was dat je drie keer de afstand die je regelmatig traint kunt hardlopen, mits je je tempo aanpast. 3 x 7 km = 21 km = halve marathon

Ik had wel een plan van aanpak. Twee uur voor de start een ontbijt. Dit bestond uit een mok koffie verkeerd, voor de ontlasting die steevast een uur daarna komt, twee glazen thee en drie witte bolletjes met honing. Voor onderweg nam ik twee halve liter bidons mee gevuld met ice tea. Na 5 en 10 km een halve bidon en na 14 en 18 km een halve bidon. Het looptempo mocht niet harder dan 10 km/uur (6 min/km). Langzamer mocht wel als mijn lichaam dat aangaf. Na 18 km mocht ik , als ik mij goed, voelde iets versnellen. Het allerbelangrijkste was dat ik mij tijdens deze halve marathon niet stuk mocht lopen. Dan maar stukken wandelen. Starten maar.

Ik stond in het allerlaatste startvak, dus van snel starten was geen sprake. Dit kwam voor mij goed uit, want ik begin altijd rustig. De eerste km ging in een mooie 6:15 min/km. Daarna ontstond er iets van ruimte en kon ik lekker in mijn eigen tempo komen. Ik vond het een mooi parcours. Een stukje door de stad. daarna tussen de weilanden door, waarbij we af en toe een dorpje passeerden met een hoop enthousiaste mensen langs de kant en regelmatig wat muziek waarbij ik uit moest kijken dat ik mij daardoor niet liet beïnvloeden en harder ging lopen.

De kilometers regen zich aaneen en liep ze allemaal zo rond de 6 min/km. De één iets sneller, de ander iets langzamer. Ik voelde mij goed. Hield mij strak aan het drankschema dat ik voor ogen had en bij 12 km wist ik het. Ik ging de halve marathon halen als ik mij aan het tempo hield dat ik had voorgenomen. Op een gegeven moment liepen we Leiden weer in en kwamen we op mijn vertrouwde 7 km rondje langs de singels. Ik voelde mij goed dus mocht bij het bord van 18 km versnellen. De laatste drie km gingen vervolgens in 5:16 , 4:52 en 4:45 mi/km. De verleiding om er nog een eindsprint tegenaan te gooien was verleidelijk, maar heb het niet gedaan. Voor hetzelfde geld krijg je dan nog een blessure en het was helemaal goed zoals het nu was.

Na de finish stond er 2:01:46 op mijn klokje. Een mooie tijd, maar dat was voor mij het minst belangrijk. Ik had lekker gelopen en weer genoten van een loopevenement . Leiden marathon, bedankt.