Start 2020

De kop is eraf. Het eerste loopje van 2020 is geschiedenis. Ik kon vanmorgen moeilijk uit bed komen. Gisteravond lag ik ook wat later in. Soms ben je met een boek bezig en wil je het uitlezen. Ik was begonnen aan “Catch and Kill” van Ronan Farrow. Een boek over seksueel machtsmisbruik in de filmindustrie (en meer ) met de ontmaskering van Harvey Weinstein. Om 23:00 uur moest ik nog “maar” 80 pagina’s dus lees je door. Daarnaast was er ook een doodse stilte in de app groep. Misschien was iedereen wel toe aan een uitslaap ochtend en als je een appje de wereld instuurt of er nog iemand gaat lopen is er altijd wel één die reageert met “leuk, hoe laat beginnen we?”

Het was dus al ruim na tienen vanmorgen toen het signaal van mijn hersenen naar mijn spieren sterk genoeg was om die aan te zetten tot activiteit. Veel zin hadden ze niet maar je weet dat als je eenmaal bezig bent de zin er opeens is en dat je na afloop een fijn gevoel hebt. Ik besloot wel om gehoor te geven aan de tegenzin , wat niet veel moeite kostte, en een korte loop te doen.

Het leuke van januari is dat je een hoop nieuwe lopers ziet. Éénlingen, maar ook stelletjes. Waarschijnlijk voortgekomen uit de goede voornemens voor 2020. Sommigen hebben zich gelijk in een nieuwe hardloopoutfit gestoken geheel volgens de laatste mode. Anderen doen het wat voorzichtiger aan en beginnen in de joggingbroek en sweater die in de kast lagen (misschien nog van vorig jaar ) Leuk is het wel om wat nieuwe gezichten te zien. Sommigen zeggen nog wat onwennig hallo terug als je ze groet en anderen zwaaien alsof ze je al jaren kennen. Ben benieuwd hoeveel en wie ik nog in februari zie.

Het was heerlijk weer om te lopen. Ik had eigenlijk een laagje teveel aan, maar omdat ik rustig liep vond ik dat niet erg. De rits van mijn jas een stukje opdoen en de warmte kon ontsnappen. Ondertussen klonk de stem van James Taylor in mijn oren. Ik had gisteren een stapeltje nummers van hem op mijn Apple Watch gedownload. Al kende ik wel een paar nummers van hem, heb ik hem eigenlijk afgelopen jaar pas echt ontdekt en luister nu wekelijks een album. Zo liep ik dus mijn rondje. Rits een stukje open, luisterend naar James Taylor en andere lopers groetend (maar ook wandelaars, fietsers en eigenlijk iedereen) De tegenzin had allang plaatsgemaakt voor zin.

Toen ik thuis kwam sprak ik mijn buurman. Hij vroeg “hoe ver heb je gelopen, 20 km?” Ik antwoordde “nee een kort loopje van 6,6 km”. Hij zei “oh, dat is goed, want ik heb laatst gelezen dat korte loopjes gezonder zijn”. Ben ik het jaar dus goed begonnen.

Plannen

Nog even en dan zijn ze er weer. Ze stellen eigenlijk niet veel voor, maar genoeg voor een portie ellende. Het gemene is dat je ze de eerste keer niet ziet aankomen. Op het moment dat je ze ziet kunnen ze je al te grazen nemen. Ik ken ze echter ondertussen. Na zo’n 20 ontmoetingen weet ik hoe ze moet benaderen. Of beter gezegd ontwijken. Ik heb het hier over een paar boomwortels die naar boven zijn gegroeid en het asfalt opgestuwd hebben. Ze liggen gelijk na een en bocht en als je je voeten niet genoeg optilt dan kun je aan ze ruiken. Ik zal ze nog een tiental keer ontmoeten, hoop ik, en dan is het klaar. De 6 uur zitten erop..

Dit zou zomaar eens de eerste alinea kunnen zijn in een blog van volgend jaar. 2019 zit er bijna op en het is leuk om plannen te maken voor volgend jaar. Of ik die plannen dank ga uitvoeren is nu natuurlijk onzeker, maar het is gewoon leuk om plannen te maken. Zo moest ik afgelopen week denken aan een 6 uur loop bij mij om de hoek in de Haarlemmermeer. Vroeger heb ik die een paar keer als lid van een estafetteteam gelopen, maar het lijkt mij ook leuk om een keer als sololoper mee te doen. Dit past ook helemaal in mijn plan om uit te zoeken hoelang / -ver ik kan lopen in een rustig tempo. Voor de duidelijkheid, ik heb het hier niet over wandelen , maar over hardlopen.

Een ander plan is om in het najaar met een groep een marathon te gaan lopen. Twee jaar geleden heb ik na de marathon van Keulen gezegd dat ik geen stadsmarathon meer ga doen, maar de gezelligheid van een groep om een weekend op pad te gaan naar een , het liefst onbekende, stad om daar te gaan lopen en lol te hebben is te verleidelijk om nee te zeggen. Ik kijk wel uit naar een marathon, waarbij de eerste reaktie van mensen is, als ik zeg ” ik ga de marathon van. ……….. lopen” , WAAR ?

Laat ik nog even kort terug kijken naar 2019. Het is een fijn loopjaar geweest. Geen blessures en alle loopdoelen behaald. Dat laatste was makkelijk, want ik had geen doelen. Nou ja, blessurevrij blijven en dat is gelukt. Het afgelopen jaar ook twee keer een Weekmarathon gedaan. Ik vond het leuk dat her en der in het land lopers dit via social media hadden opgepakt en met mij meededen. Komend jaar ga ik dit zeker weer een paar keer doen. Dit jaar ben ik weer wat meer met getallen gaan lopen zoals hartslag en snelheid. Ik heb hiervoor mijn Apple Watch gebruikt en dat is mij prima bevallen. Dit ga ik zeker het komend jaar ook doen. Afgewisseld met vrij lopen.

Vanmorgen was weer een heerlijke ochtend om te gaan hardlopen en luisterend naar de top 2000 kwamen nog vele plannen voor 2020 in mij op. Heerlijk.

Ik wens iedereen een fijn 2020.

Hardloopklompen

Ik stond op het punt een lange hardlooptight af te rekenen toen de volgende vraag in mij opkwam:” verkopen jullie nog de Brooks Addiction?” Rob , de eigenaar van RunX Haarlem , wist gelijk welke schoen ik bedoelde , maar had ze niet in de winkel. De Brooks Addiction is een robuuste , platte, brede, stijve hardloopschoen, Ik heb er in het verleden een paar gehad en gebruikte ze voornamelijk voor mijn lange duurlopen op de straat. Ik weet nog dat ik ze een keer aan had op de atletiekbaan toen ik nog training gaf aan een loopgroep. De eerste opmerking was “Wat heb jij voor klompen aan?” Sindsdien heb ik het altijd gehad over mijn hardloopklompen. RunX Haarlem had ze dus niet , maar Rob wist wel een paar goede vervangers. Ik dus weer weg van de kassa en de winkel in

Een half uur eerder was ik de winkel ingelopen voor een lange hardlooptight. Vorig jaar har ik een Odlo tight gekocht en ik dacht van die pak ik nu weer uit het rek en klaar. Nou vergeet het maar. Die was er niet meer. De verkoper die mij hielp keek nog of hij hem kon bestellen, maar dat was niet mogelijk. Toen begon het , op zoek naar een andere. Nou ben ik geen pietleut wat betreft kleding, alleen bij hardloopkleding neig ik wel een beetje die kant op. De eerste broek die de verkoper pakte had geen kontzakje . De tweede had wel een kontzakje, maar die kon niet afgesloten worden met een rits. De derde had geen ritsje aan de onderkant van de pijpen. De vierde had rondom de knie lopen. De vijfde had wel alles, maar die zat niet lekker. De verkoper liet niets merken, maar bood mij een glas thee aan voor als het ware een time out. Opeens zei hij “ik ga even naar boven” Mijn oren spitsten zich, want als een verkoper van deze winkel zegt “ik ga even naar boven” komt hij vaak met iets bijzonders beneden. Zo heb ik al twee keer een paar schoenen van boven gehad. Toen ik mijn thee op had kwam hij naar beneden. Hij had niets in zijn hand, maar liep resoluut naar één van de rekken met broeken. Had hij misschien een bericht van Boven gekregen? Hij pakte een broek van het merk Gore. Die voldeed aan al mijn eisen en hij paste.

Nu zat ik weer in de winkel met een paar schoenendozen voor mij. Die waren trouwens niet (nog niet) van boven gekomen, maar van achteren. Rob kent mij al jaren en houdt wijselijk zijn mond en laat mij passen en oordelen. Duurde het bij de broek lang, met de schoenen was het al bij het tweede paar raak. De Saucony Echelon 7 Ik besloot om hem nog een half maatje groter te nemen dan anders, omdat tijdens lange duurlopen mijn voeten groter worden en mijn teennagels nogal eens in de verdrukking kwamen. Het leek net of ik twee slagschepen aan mijn voeten had , maar een stukje buiten hardlopen gaf mij de bevestiging dat dit wel de schoen was die ik zocht. Opnieuw naar de kassa. Deze keer geen vraag meer gesteld, want voor ik het wist zat ik dan weer in de winkel.

Vanmorgen de nieuwe spullen aangetrokken en een rustig loopje gedaan van zo’n 12 km.

Zondagsloop

Het is donker. Het regent. Het waait. Het is zondagmorgen. Tijd om mij klaar te maken voor de zondagsloop. Het is niet altijd een zondagsloop geweest. In het begin was het een zaterdagsloop. Ik heb het hier over 1987. Elke zaterdagmorgen gingen we naar de Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD) om te gaan hardlopen. Na een aantal jaren is dit verplaatst naar de zondagmorgen. De reden waarom weet ik niet meer. Sindsdien is het een zondagsloop gebleven. Zo ook vandaag. Gisteravond was er nog app verkeer over wie er ging, hoe laat enz. Het werd 09:00 uur.

Het was half negen en ik stapte op mijn fiets. Ik zou het in 20 minuten kunnen fietsen, maar omdat ik gezien had dat ik een stevige wind tegen had gecombineerd met regen nam ik wat ruimer de tijd. Bij aankomst waren zich al vier loopmaatjes aan het omkleden. Vier dames. Waar zijn de heren vraagt u zich misschien af. Ik ook, Terugdenkend aan het app verkeer van gisteravond waren er ook geen appjes voorbij gekomen van de heren. ( misschien dat die na dit blogje nog komen )

Afijn , op stap met vier dames. Ze wilden graag rondje van zo’n 10 km lopen. Ik wist er wel één. Het was trouwens ondertussen droog geworden. Één van de dames sprak haar zorgen uit over het te lopen tempo, want langzaam was het motto en ze was bang dat het te snel zou gaan. Ik sprak uit dat het aan mij niet zou liggen en zo vertrokken we. U begrijpt het misschien al. Na 200 m moest ik mijn eerste tempoversnelling inzetten om ze bij te houden.

De afgelopen week had ik niet hard gelopen. De week ervoor had ik de griep gehad en ik wilde mijn lichaam daarna , naast mijn werk, niet extra belasten. Aan de andere kant wilde ook wel naar buiten en had een mooi compromis bedacht, ik ging wandelen. Zo heb ik dagelijks een wandeling gemaakt van het station naar bestemming. Meestal was dat een uur wandelen naar huis, maar ook een keer naar van A’dam centraal naar de Melkweg om naar een concert van The Stranglers te gaan. Zo was ik toch elke dag een uurtje buiten en in beweging.

Ondertussen liep ik met de dames door de duinen. We hadden een lekker tempo gevonden, waarbij de dame die zich zorgde maakte over het tempo voorop liep. Het toeval wilde , nou ja toeval, dat we het tweede gedeelte een stuk open gebied hadden met de wind vol op de kop. De beloning lag dan wel in de laatste drie km met de wind in de rug. Nog een flink buitje en de meetapparatuur kon gestopt worden. 10,5 km. Een high five en daarna aan de koffie. Het was weer gezellig.

Ik heb lekker gelopen. Voelde mij na afloop niet vermoeid. De herstelperiode is voorbij. Komende week weer fijn een paar rondjes hardlopen.

Wachten

De schoenen staan al een paar dagen in een kamertje te wachten en ze zullen nog een paar dagen moeten wachten. Ze staan daar niet alleen maar in goed gezelschap van een paar slippers. Daarnaast staan ze langs een hoofdweg in huis, namelijk de weg die de katten, 4 stuks, leidt naar het kattenluik om naar buiten te gaan. Regelmatig stoppen die even om met mijn schoenen te knuffelen.

De reden van dat wachten ben ik. Nou eigenlijk mijn bezoek. Ik had namelijk bezoek gekregen van een virus of bacterie waarvan de naam mij onbekend is, maar die als een stel kwajongens, of meiden, in mijn lichaam doen waar ze zin in hebben. Het ene moment staken ze een vuurtje en even later gebruikten ze mijn spiervezels voor een partijtje touwtrekken, waarna de verliezers een partij gingen stampvoeten in mijn hoofd. Kortom, druk bezoek. Ik ben bezig geweest de bezoekers mijn lichaam uit te krijgen wat best een hoop inspanning heeft gekost, maar gisteren zeiden de meesten mij gedag en ik geloof dat de laatsten vannacht zijn vertrokken. Een behoorlijke chaos achterlatend.

Nu is het wachten tot mijn lichaam orde in de chaos gebracht heeft en de aangerichte schade heeft hersteld. Hoelang gaat dat duren? Ik heb geen flauw idee. Wat ik kan doen om dit proces te ondersteunen is gezond eten, de ruimte nemen om te slapen en rust. De komende dagen regelmatig de lift nemen in plaats van de trap. De verleiding is groot om een stukje te gaan hardlopen. Zeker als het een mooie herfstdag is zoals vandaag. Volgens mij moet ik dat niet gaan doen. Ook geen sukkeldraf. Ik belemmer dan de herstelwerkzaamheden of erger, ik maak het herstel ongedaan. Vandaag even naar buiten gegaan en een stukje gewandeld. De benen vertelden al gauw dat het genoeg was. Zo zal het lichaam mij ook vertellen wanneer de herstelwerkzaamheden klaar zijn. Hoelang gaat dat duren? Ik heb geen flauw idee. Wachten!

Mijn schoenen krijgen ondertussen wel hun aandacht.

Hoe ver ?

this is the longest certified footrace in the world” lees ik op de website die ik bezoek nadat ik dit filmpje ben tegengekomen op you tube. Ik heb het hier over de Self-Transcendence 3100 Mile Race. Een hardloopwedstrijd over 3100 mijl (bijna 5000 km) in New York. Er is ook een tijdslimiet. Je mag er 52 dagen over doen, waarbij je dagelijks tussen 06:00 en 24:00 uur loopt. Een rekensom verteld je dan dat je gemiddeld 96 km per dag moet lopen. 52 dagen achter elkaar. Dit jaar kwam de eerste na 48 dagen over de finishlijn.

Vanmorgen een sukkeldraf loopje gedaan in de duinen. Het was heerlijk weer, maar omdat ik in een laag tempo liep had ik toch wat meer lagen kleding aangetrokken. Waar heb ik het over als ik over een laag tempo praat? Hiermee bedoel ik een tempo dat hoort bij een hartfrequentie (HF) van rond de 70% van mijn maximale HF. In mijn geval betekend dat een HF van rond de 116 / min. Na afloop zie ik dan wel welke snelheid daar bij hoorde op dat moment. Ik heb gemerkt dat hier best nog wat variatie in kan zitten, bijv door het tijdstip van de dag, of ik een drukke dag heb gehad enz. Vandaag hoorde hier een snelheid blij van 9,2 km/uur.

Een sukkeldraf biedt je de mogelijkheid om eens rustig rond te kijken. Dit is mooi meegenomen als je , zoals ik vanmorgen in de duinen liep. Zo had ik tijd om een roofvogel die over kwam vliegen wat langer te bekijken. Je kunt natuurlijk zeggen “je kunt toch ook even stoppen” , maar om de één of andere reden doe je dat niet als je met een tempoloop bezig bent. Daarnaast kun je als je met loopmaatjes loopt makkelijker een gesprek aangaan zonder dat hijgend te moeten onderbreken. Er zit echter ook een valkuil in de sukkeldraf, namelijk dat je gaat sloffen wat blessures kan opleveren. Je moet alert blijven op je loophouding en techniek.

Nu is mijn vraag; “Hoever kan ik in een sukkeldraf lopen?”. Vanmorgen heb ik 13 km gelopen. Ik was niet moe en niet bezweet. Mijn gemiddelde HF was 115 . Stel dat ik wat eten en drinken meeneem, of geld om onderweg wat te kopen, waar ligt dan mijn grens. Dit is een mooi iets om de komende maanden uit te zoeken. Door de weeks tempo trainingen en in het weekend de sukkeldraf.

Ik kon het niet laten en heb een boek gekocht over de Self-Transcendence 3100 Mile Race. Over twee jaar ben ik 60, misschien……….. . Dromen.

Sukkeltje

Gistermorgen keek ik naar buiten en zag ik de bladeren door regen en wind van de takken gerukt worden. Herfstbruin en zeiknat vielen ze op de grond. De lucht was grijsgrauw en geen vogel die er zin in had om zijn vleugels uit te slaan. Waar ze waren weet ik niet, maar in ieder geval niet in de lucht. Ook van de zwerfkatten was geen spoor te bekennen. Zo stond ik gistermorgen voor het raam. Zaterdagochtend en de hardloopkleding schuin achter mij aan het rek, klaar om aangetrokken te worden. Na een paar minuten, eigenlijk al na een paar seconden, besloot ik om de kleding daar te laten en mijn bed weer in te duiken. Geen zaterdagmorgen hardlopen.

Hoe anders was het vanmorgen. Een strakblauwe lucht, wat vogels in de lucht en de bladeren die nog aan de boom hingen werd nog enige tijd gegeven. Windstil. Gretig pakte ik mijn loopkleding van het rek, mijn asics aan, de Apple Watch om en klaar was ik voor vertrek. Ik ging een 50 minuten sukkeldraf doen.

Afgelopen dinsdag las ik in de Volkskrant een artikel met de kop “Slome zondagsloper is net zo gezond als fanatieke hardloper”. (Artikel ) Daarin wordt gezegd dat je met een sukkeldrafje van 50 min het leven aantoonbaar kunt verlengen . Nou is dit artikel ook gepubliceerd in het British Medical Journal. Dus…….. . Die gezondheidswinst begint al bij 50 minuten per week. Intensief sporten lijkt een tegengesteld effect te hebben. Gezondheidsverlies. Ik sport nu zo’n 35 jaar vrij intensief. Is mijn levenseinde dan nabij, ben ik misschien die ene uitzondering of moet de studie nog eens nader bekeken worden.

Na aanleiding van het artikel vanmorgen maar eens zo’n sukkeldraf training in de praktijk gebracht. De eerste kilometer was geen probleem, want die gaat altijd in sukkeldraf. Daarna begint het. De afgelopen weken heb ik veel snelheidstrainingen gedaan en merk ik dat de snelheid in de benen zit. Dus flink op de rem trappen vanmorgen. Na een paar kilometer had ik mijn sukkeldraftempo gevonden. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik het ook wel prettig vond. Mijn benen hadden flink moeten werken de afgelopen tijd en na de rustdag van gister waren ze ook blij met het tempo van vandaag. Zo maakte ik de 50 minuten vol. Ben trouwens wel benieuwd hoe ze aan de 50 gekomen zijn. Zou je met 40 of 60 minuten dan minder gezondheidswinst boeken? Vandaag heb ik braaf een sukkeldraf van 50 minuten gedaan. Mijn eerste sukkeltje.

Tja, wat nu. Als ik volgende week zondag weer dit sukkeltje ga doen mag ik dus deze week , voor mijn maximale gezondheidswinst, niet meer lopen. In 2025 kijken we vast terug op deze studie en zeggen we : ” Met de kennis van nu……. ” . Morgenmiddag ben ik wat vroeger thuis en ga ik lekker mijn 200’tjes doen.