Het is klaar nu

Een stukje voor mij zie ik de boog over de weg die de halve marathon markeert. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik op schema loop.

Het is zondag 7 oktober 2018 om 09:45 uur. Ik ben net het startvak ingelopen. Het weer is prima. Een beetje frisjes , maar dat is is juist lekker voor een marathon. Rondom mij stroomt het startvak vol met lop(st)ers. De één doet wat oefeningen. Een ander checkt nog even of de schoenveters goed vast zitten, een ander zijn GPS. Er wordt wat gepraat over de plannen voor deze marathon en de daarbij behorende tijd. Zelf heb ik ook een tijd in gedachten, maar die hou ik nog even voor mijzelf. Er wordt afgeteld en daar gaan we. Mijn laatste stadsmarathon.

Het is altijd uitkijken dat je niet meegaat met de meute, die vaak snel vertrekt, maar bij je eigen plan blijft. Gewoontegetrouw vertrek ik altijd iets langzamer dan mijn geplande tempo dus ook vandaag. De eerste twee km gaan rond de 10 – 11 km/uur. Als we na 3 km langs de Rijn lopen kom ik in mijn streeftempo van net boven de 12 km/uur. Het tempo voelt prettig en ik heb er alle vertrouwen in dat het vandaag volgens plan gaat. Een stukje voor mij zie ik de boog over de weg die de halve marathon markeert. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik op schema loop.

35 Jaar geleden liep ik mijn eerste stadsmarathon. Dat was in Amersfoort. Ik sportte toen wel veel , maar niet specifiek voor de marathon. Ik kwam dan ook meer dood dan levend over de finish in 3:33:34 uur. Nu, na 35 jaar , loop ik de stadsmarathon van Keulen en ik heb mij voorgenomen dat dit mijn laatste wordt. Ik heb in de tussenliggende jaren een hoop stadsmarathons gelopen , maar het is klaar nu.

1:43:41 geeft de klok halverwege aan. Het plan is om vandaag in dezelfde tijd te lopen als 35 jaar geleden. Met deze tussentijd lig ik dus wat voor op dat schema, maar dat is mooi want je moet er altijd rekening mee houden dat de tweede helft wat langzamer gaat. Ik begin de benen wel wat te voelen en voel ook een blaar opkomen . Ik laat het tempo wat zakken naar 12 km/uur of net er onder. Het 35 km punt komt eraan. Tijd om een plan te maken voor de laatste 7 km. Mijn horloge geeft aan 2:53:28 . Zo ga ik onder de 3:30 uur finishen. Mooi natuurlijk, maar ik wil eindigen zoals ik begonnen ben. In 3:33:34. ( brutotijd net als toen ) Ik neem wat langere pauzes bij de verzorgingspost en ga iets langzamer lopen zodat ik nog meer kan genieten van het publiek, de muziek die gemaakt wordt, de sfeer en de omgeving. De eerlijkheid gebied te zeggen dat mijn benen zich hier ook beter bij voelen. De bocht om en nog zo’n 200 m naar de finish. Ik houd de klok in de gaten. Ben nog iets te vroeg. Tempo inhouden. Wat uitgebreider het publiek bedanken voor hun aanmoedigingen en dan vlak voordat de klok mijn geplande tijd aangeeft de laatste meters en de finish over. Het is klaar nu.

In 1983 kwam ik meer dood over de finish. Nu, 35 jaar later, meer levend. Heb ik toch progressie geboekt 😀

Advertenties

Breathing.

Breathing. Out, in, out, in out, in. Breathing. Ik ben zo’n 20 km onderweg als Kate Bush deze woorden in mijn oor fluistert. Ik voel mijn buik in een rustig ritme boller worden en weer afplatten gelijk aan mijn ademhaling. Voor mij is de buikademhaling leidend voor mijn duurloop inspanning. Kan ik hem niet meer handhaven en stijgt hij op dan betekend dat rustiger aan doen, maar vanmorgen ging dat helemaal goed. Breathing . Out, in, out, in, out, in. Breathing.

Het is nog twee weken voor de Koln marathon en ik had voor vanmorgen nog een 32 km duurloop in gedachten. Vorige week had ik ook een 32 km duurloop gedaan en in de meeste schema’s staat dan , drie weken voor de marathon, het woord taperen. Afbouwen en herstellen van de trainingen die je gedaan hebt zodat je uitgerust ( maar wel getraind ) aan de start van de marathon staat. Ik ga het deze keer anders doen. Lekker out of the box denken en vandaag weer een 32 km duurloop doen. Ga ik vanaf nu dan taperen. NEE. Deze week nog wat lekker pittige trainingen doen en dan volgend weekend een 20+ duurloop en dan taperen.

Vandaag nog zoals gezegd een 32 km loop. De weersvoorspelling was tamelijk onheilspellend. Wind , regen met het woord veel ervoor. Zoals zo vaak blijken voorspellingen niet uit te komen en was het om 08:00 uur droog en windstil. Ik had net als vorige week een route met lekker veel kleine en paar grotere heuvels bedacht over onverharde duinpaden. De marathon over 14 dagen is over de verharde weg en zo goed als vlak. De enkele brug die je over moet valt dan in het niet met wat ik al gedaan heb. Wat zal ik dan makkelijk lopen. Ik hoef dan ook geen liter water om mijn middel te hebben, want er zijn drankposten genoeg. Wat zal ik licht zijn. Ik zie mijzelf al over de weg vliegen. Droom. Droom. Droom

Dat het vanmorgen na zo’n 25 km begon te regenen mocht de pret niet drukken. Ik liep lekker. Het gevoel was goed en belangrijk , de buikademhaling was goed. Breathing. Out, in, out, in, out, in. Breathing.

Perron 2

Perron 2 van station Heemstede-Aerdenhout was vanmorgen verlaten toen ik er, na de laatste traptreden genomen te hebben, opliep. Nou is dat niet zo gek op zondagmorgen 07:10 uur. Wat had ik er dan te zoeken. Ik was op weg naar mijn werk . Weekenddienst. Ik had nog een kwartier voor de trein zou komen en wandelde een beetje op niets af over het perron.

De meeste zondagen loop ik s’morgens een lange duurloop in voorbereiding op de marathon van Köln, maar dat zat er dus vandaag niet in. Ik wist dat ik na het werk geen zin zou hebben in een lange duurloop en dat had ik dus ook niet. Thuisgekomen had ik wel zin om wat te gaan hardlopen en dat werd een een “kort” stukje van 8,8 km met een middenstuk van 4 km snel op gevoel.

Nog even terug naar perron 2. Ik liep daar dus op niets af wachtend op de trein. De laatste bankjes onder de overkapping voorbij lopend viel mijn oog op het hek aan mijn linkerhand. Dit had precies de goede hoogte. De goede hoogte voor een paar rekoefeningen. Ik had nog ruim 10 minuten. Alle tijd om de beenspieren wat te rekken. Sinds enige tijd doe ik dit dagelijks. Er is al veel geschreven over de zin en onzin van rekken dus dat ga ik niet doen, maar ik merk dat ik leniger wordt. Kan nog zeker niet met platte handen op de grond met gestrekte benen, maar kom aanzienlijk verder dan enige tijd geleden toen ik niet veel verder kwam dan mijn knieën Daarnaast voel ik mij er goed bij en , ik weet niet of het een rol speelt, blijf ik blessurevrij ondanks de uitbreiding van de training. Ik was net klaar met de laatste rek van mijn hamstrings toen de trein achter mij stopte. Ik had dan wel geen duurloop gedaan, maar had mijn wachttijd toch mooi besteed .

Over 4 weken sta ik weer om het zelfde tijdstip op het perron. Dan niet naar mijn werk , maar met een tas sportspullen op weg naar Köln. Mocht je dan iemand op het perron rekoefeningen zien doen is de kans zeker aanwezig dat ik het ben.

Gezond bezig of Gekkenwerk

Laatst stond ik voor de flat waar ik woon wat rekoefeningen te doen. De zon scheen en had een fijn plekje in de zon en uit de wind gevonden. Ik had een pittige training gedaan van 13 km waarbij ik rustig begon en dan elke 3 km een tandje sneller met de laatste km uitlopen. Dit had tot resultaat dat ik flink bezweet mijn rekoefeningen stond te doen. Komt er een bewoner langs mij lopen en zegt. “gezond bezig” . Even geleden zei een andere medebewoner dat hardlopen gekkenwerk was. Daar stond ik dan . Gezond bezig of gekkenwerk?

Voor vandaag stond er een lange duurloop van 30 km op het programma in voorbereiding op de marathon in Keulen over enkele weken. Tijdens het lopen , ik deed dit in de duinen, vroeg ik mijzelf af was dit gekkenwerk of gezond bezig. Ik vind het geen gekkenwerk en beleef veel plezier aan hardlopen. Zo zag ik vanmorgen weer herten, een vos, een roofvogel en waren er weer veel groet uitwisselingen met anderen die op pad waren.

Ik had ook een stuk strand, 7 km, in mijn route zitten en hier kwam het aspect gezond bezig wel even aan de orde. Het was namelijk laag water en het hardste stukje strand lag vaak bij de waterlijn. Nou wilde het geval dat dit laatste stukje strand behoorlijk schuin afliep en ik daardoor de binnenkant van mijn knie voelde. De keuze was toen gauw gemaakt. Dan maar iets hoger op lopen en wat langzamer over zachter zand. Mijn knie voelde al gauw weer beter. Gezond bezig.

Volgens Veiligheid.nl is hardlopen na voetbal de meest blessuregevoelige sport en ik kan dus zeker begrijpen dat mensen zeggen dat hardlopen gekkenwerk is en ongezond, maar persoonlijk heb ik van dat ongezonde geen last. Heb zelden een blessure en voel ik een ongemakje dan neem ik rust. Zo zal ik bijvoorbeeld nooit naar een pijnstiller of tape grijpen om maar te kunnen hardlopen. De meningen over of sport ongezond of gezond is zullen altijd blijven verschillen. Ook de grens wanneer iets gekkenwerk is zal altijd een discussiepunt blijven. Voor mij ligt die grens daar wanneer je bij jezelf of bij een ander schade veroorzaakt. Hoewel dat ook weer niet waar is , want ik weet dat als ik de marathon van Keulen maximaal loop ik daarna zeker dagen spierpijn zal hebben 😀

Terug bij het startpunt zag ik dat mijn Garmin aangaf 2:43 uur en 31,35 km. Gekkenwerk of gezond bezig. Misschien moet je hiervoor gewoon een beetje gezond gek zijn.

Leerzame ochtend.

Vanuit het raam van de B&B kon ik een sportveld zien.

Ik was in Ardara. Een klein plaatsje in het noordwesten van Ierland. Het weer was Iers. Buien en een stevige wind. Er waren veel smalle onoverzichtelijke wegen in en rondom het dorp die geen optie waren om op te lopen als je er zeker van wilde zijn dat je de volgende dag nog ging meemaken.

Vanuit het raam van de B&B kon ik een sportveld zien en daar was vast een mogelijkheid voor weer een leuke hardlooptraining. Rustig dribbelde ik over een smalle weg naar het veld. Omdat het weggetje nog doorliep besloot ik het nog een stuk te volgen en maar kijken waar het uitkwam. Het eindigde bij een relatief grote weg die niet uitnodigde om langs te gaan hardlopen en dus weer terug naar het sportveld. was een gebouw met kleedkamers met aan de muur een. het bord waarop stond :” C.L.G. Ard an Ratha”.

Doorlopend naar het veld vroeg ik mij af waar de letters C.L.G. voor stonden, maar kon het zo gauw niet bedenken. Ard an Ratha is gaelic voor Ardara, want dat had ik op het plaatsnaam bord zien staan. Op het veld aangekomen, ik had ondertussen mijn eerste kleine buitje gehad, viel mijn oog op iets voor ons Nederlanders onbekends. Namelijk een doel wat een combinatie was van een voetbaldoel met rugbypalen. Ik was nog niet lekker ingelopen voor de intervaltraining die in mij opgekomen was en liep dus nog een paar rondjes rond het veld denkend aan de vreemde doelen. Ik moest denken aan Hurling wat ik eerdere vakantie in Ierland op tv had gezien en aan Gaelic Football Dit laatste is een soort van combinatie tussen voetbal en rugby. Dat moest ik later maar even uitzoeken. Nu eerst de training

Ik deed een intervaltraining rondom het veld. Eerst 5 rondjes waarbij ik de korte (doel) zijde versnelde. Twee rondjes rustig dribbelen en aansluitend weer 5 rondjes waarbij ik de lange (tribune) zijde versnelde. Het viel mij op dat in de hoeken van het veld een hoop kleine paddenstoeltjes stonden. Misschien werden deze tijdens het spel niet benut en ik liep er dan ook maar omheen, wat ook wel weer goed uitkwam voor mijn interval, want nu benutte ik de gehele rechte stukken voor de versnelling. Van die versnelling moet je je trouwens ook niet teveel voorstellen. Het was eigenlijk meer een versnelde dribbel waarbij vooral het aandachtspunt lag bij de looptechniek ( hierover in een ander blog meer ) Nog een paar rondjes uitlopen en dan weer over het smalle weggetje terug naar de B&B.

Daar aangekomen gelijk op internet gekeken en inderdaad wordt er op het veld Gaelic Football gespeeld en is de plaatselijke club vooral bekend van één speler, genaamd Anthony Molloy, de eerste lokale aanvoerder die een belangrijke Ierse cup, De Sam Maguire Cup omhoog mocht houden. Dit was weer een leerzame ochtend. Ik moest nog even terugdenken aan mijn rondjes en aan het shirt dat over de reling hing. Het zal toch niet………….

Improviseren

Het water had plaatsgemaakt voor strand. Mooi om eens te gaan kijken of er ook op te lopen viel.

Ik ben op vakantie in het Noorden van Ierland en natuurlijk zijn de loopschoenen mee. Niet dat ik moet lopen, maar omdat ik het leuk vind om te gaan hardlopen tijdens vakantie. Het leuke zit hem erin dat ik in volledig onbekende gebieden ben en ik dit een leuke manier vind om de omgeving te bekijken en zo heerlijk kan ( moet ) improviseren met trainingsvormen. De één improviseert met bijvoorbeeld muziek ik doe dat met hardlopen.

Zo was ik een paar dagen geleden in Belfast en had gezien dat vlakbij het hotel de Botanische Tuinen waren met een park. Ik daar s’morgens , 07:00 uur, naartoe en eerst een verkenningsrondje gelopen. Zag ik twee paden van 150 m met daar een bloemenstrook tussen. Kon ik mooi een versnellingsloop heen en weer doen met een 200m grasveldlusje als pauze. Dit 5 x gedaan. Afgesloten met met nog een rustig rondje park genietend van de bloemenperken en eekhoorntjes die er rond liepen. Een leuke training van ruim 6 km. Toen ik de volgende ochtend weer in het park liep was er herkenning , want een voetganger zei ” Hello, you again ? ” Ik maakte een kort praatje met hem en we wensten elkaar een goede dag.

Later in de week was ik in Dunfanaghy . Een klein plaatsje aan de kust in Noordwest Ierland. s’Avonds zag ik dat de baai vol met water stond en had geen flauw idee of dit de volgende ochtend ook het geval was, want ik had ook foto’s gezien met strand. De volgende ochtend vroeg mijn hardloopkloffie aangedaan en naar buiten. Ik had nog geen flauw idee wat ik kon doen. Ja, hardlopen, maar waar , hoe en hoelang. Ik had nog geen idee. Zag ik opeens dat het water verdwenen was en dat er een strand lag. Niet zomaar een strookje , maar een een vlakte. Ik zou zelfs naar de andere kant van de baai kunnen lopen. Later was ik blij dat ik dat niet gedaan had want een half uur later had een strook water de terugkeer verspert. Wat ik wel deed was gewoon heerlijk kriskras over de zandvlakte lopen en aan het eind kon ik ook nog onverwacht het hoekje om want daar lag ook nog een verrassend stukje strand. Een aantal vogels waren zo verbaasd over mijn verschijning dat ze vergaten weg te vliegen. Aan het eind nog 5 keer een versnelling van 100m gedaan en had ik weer een leuke training gedaan waarvan ik drie kwartier daarvoor nog geen benul had.

Ben benieuwd wat voor trainingen ik deze Ierland vakantie nog ga doen. Vast nog een aantal heel verrassende.

Betonplaten

Er gaan 5 van mijn rustige duurlooptempo passen in één betonplaat. De paslengte hou ik even op 1 meter. Het betonplatenpad is afgerond 5 km. Hoeveel betonplaten liggen er achter elkaar?

Vanmorgen had ik zin om een wat langere duurloop te gaan doen en met langere bedoel ik een 30+ er. Het zou weer een warme dag worden dus nam ik twee halve liter bidons water mee die ik onderweg weer bij kraantjes die ik passeerde kon vullen. Ik begon heerlijk over onverharde duinpaden die grotendeels in de schaduw lagen. Na een paar kilometer zie ik opeens beweging op het zanderige paus voor mij dat in de zon lag. Het was een jonge kikker die zich voortbewoog, nou ja, meer voortsleepte over het pad. Nu moet je uitkijken met ingrijpen in de natuur, maar ik heb de kikker wel even opgepakt en in een groen stukje , ja het was er nog, gras gezet nabij het water.

Bij het verlaten van het duingebied mijn bidons gevuld en over een verhard fietspad door het naastgelegen duingebied naar Zandvoort gelopen. Daar het strand op gegaan om nog lekker zo’n 7 km strand mee te nemen. Het was al flink druk op het strand en het water stond hoog. Het strand was bij vlaggen redelijk mul en zwaar maar dat vind ik dan weer niet zo erg, want dan kan het tijdens de marathon van Köln alleen maar meevallen. ( nou hoef ik daar ook niet door zand te lopen, maat toch ) Al met al had ik er zo’n 20 km opzitten toen ik het strand verliet. Dit ging trouwens niet zomaar want de strandafgang was een heerlijke stijl pad van mul zand waarbij ik met een ritme van 3 passen omhoog, 2 passen terugzakken voorwaarts ging. Nog een klein stukje doorlopen en dan kwam ik op het betonplatenpad.

Het betonplatenpad waar ik het hier over heb is een open onbeschut pad waar de natuur, wind, zon, regen enz. vrij spel heeft en wat bestaat uit twee rijen betonplaten die aaneengesloten over een afstand van zo’n 5 liggen. Terwijl ik hier zo overheen liep moest ik denken aan een artikel wat ik jaren geleden heb gelezen waarin stond dat je naarmate de duurinpanning ( in mijn geval een duurloop ) langer duurde je niet meer helder na kon denken. Als proef lieten ze een aantal duursporters hoofdrekenen die inderdaad naarmate de inspanning duurde het steeds moeilijker kregen. Ik besloot de proef op de som te nemen en proberen uit te rekenen hoeveel betonplaten er achter elkaar lagen. Er gingen 5 van mijn rustige duurlooptempo in één betonplaat. De paslengte hou ik even op 1 meter. Het betonplatenpad is afgerond 5 km. Het ging mij eerlijk gezegd niet makkelijk af , maar kwam wel voordat ik het pad verliet op het aantal van 1000 betonplaten achter elkaar. ( Het staat je vrij om dit na te rekenen en mij op een eventuele fout te wijzen 😀 )

Ik schreef al dat ik uitga van mijn paslengte van 1 meter. Dit betekend tijdens de marathon dus 42195 passen. Nou moet ik bekennen dat ik liever de 42195 passen maak dan op de bank liggen en tot 42195 tellen, maar die keuze laat ik aan u.

§