Anders

“Waar gaat u nu heen ?” Vroeg de man die ik nu voor de vijfde keer voorbij liep. Hij wandelde samen met zijn vrouw over de Lage Kadijk. Met enige regelmaat maakten zij een praatje met andere wandelaars die ze tegen kwamen. Hoewel de Lage Kadijk maar 400 meter lang is waren zij al ruim 10 minuten bezig om van het begin naar het eind te komen en iedere keer kwam ik voorbij. De ene keer haalde ik ze van achteren in en even later kwam ik ze van voren tegemoet. Toen dus de vraag ” Waar gaat u nu heen?”. Ik antwoordde “Heen en weer”

Ik was bezig met een intervaltraining. Zoals gezegd, de Lage Kadijk is ongeveer 400 m en ongeveer halverwege is een dwarssloot. Ik deed versnellingen van het begin tot aan de dwarssloot en dribbelde dan rustig door naar het einde en datzelfde weer terug totdat ik 10 versnellingen had gehad en terug naar huis. De training is dan in totaal 9 km.

Het laatste kwartaal van 2019 is begonnen en ik ga het anders doen. Geen langzame lange duurlopen meer. Trouwens ook geen langzame korte duurlopen. Eigenlijk wordt het hele woord langzaam voor 3 maanden uit mijn trainingsboek geschrapt. Met uitzondering van in- en uitlopen gaan de trainingen in 80, 90 of meer procent van mijn maximale hartslag. De trainingen zullen ook nooit langer dan een uur duren. Wil ik een zekere afstand lopen dan zal ik dus door moeten lopen 🙂 Dit betekend wel dat ik wat minder trainingen in de week zal doen, omdat ik wat extra hersteltijd nodig zal hebben.

Ik ben hierop gekomen door mijn weekmarathon van een paar weken geleden. Toen liep ik 7 dagen lang 6 km. Behalve de eerste dagen liep ik die in een pittig tempo en dat is mij uitgetekend bevallen. Ik was elke dag actief buiten en omdat het nooit lang duurde was er altijd wel een gaatje om het te doen. Daarnaast had ik het gevoel dat ik door het snellere lopen soepeler werd. Ik voelde mij in ieder geval soepeler. Nog een motivatie is het weer. We komen in een periode waarin wind , regen en kou een rol gaan spelen en dan wil ik best naar buiten om te gaan hardlopen, maar het moet geen (lange) langzame sessie worden. Daar maak ik mijzelf niet blij mee. Volgende week meer over welke trainingen ik ga doen

Op Mijn antwoord “Heen en weer” hoorde ik de man zeggen “Drs P” .

Advertenties

Niet mogelijk ?

“Zachtjes tikt de regen tegen m’n zolderraam” zong Rob de Nijs in de jaren 60. Nou, vanmorgen was het niks zachtjes. De regen kletterde op de balustrade van het balkon en elke druppel explodeerde in vele kleine druppeltjes na aanraking met het metaal. Een kater stond voor het kattenluik. Hij duwde het luikje een stukje open, maar toen zijn snorharen de weerstoestand buiten gewaar werd nam hij rap het besluit om binnen te blijven en zijn plekje op de bank weer op te zoeken.

Het is zondagmorgen. Dat betekend of werken, of hardlopen. Sommigen zullen andere dingen op hun zondagmorgen lijstje hebben staan, maar voor mij zijn dat alternatieven als de eerste twee niet mogelijk zijn. Dat laatste , niet mogelijk zijn, was vanmorgen een punt. De regen viel dus met bakken naar beneden en later op de dag lopen was geen optie. Ga je dan toch lopen? Eigenlijk is regen geen belemmering om te lopen. Ik vind het zelf nooit prettig om al in de regen te vertrekken, behalve als het een beetje miezert. Als ik eenmaal onderweg ben en het gaat dan regenen maakt het me niet meer uit. Dit is dus een persoonlijke voorkeur. De enige reden voor regen als niet mogelijk , is dat als het erbij onweert. Vanmorgen was dat laatste niet het geval dus omkleden en naar buiten.

Ik had een kort loopje op het programma staan. Meestal doe ik op zondag een langere loop, maar ik had afgelopen week al best veel gelopen zodat een kort loopje mij verstandiger leek. Wat ik wel bij mezelf merk is dat als ik in de regen loop ik nooit zin heb om langzaam te lopen. Om de één of andere reden wil ik dan altijd sneller lopen. Misschien omdat ik hèt toch niet zo leuk vind om in de regen te lopen en sneller thuis wil zijn. Je kunt zeggen “ga dan niet lopen”, maar ik weet dat ik mij na het rondje hardlopen altijd beter voel. Verslaving?

Ik begon dus rustig, maar zag op mijn Apple Watch dat ik na 2 kilometer al op een tempo zat van 4:30 min/km. Dit tempo leip ik een paar kilometer door en de laatste 2 km had ik wind in de rug wat ervoor zorgde dat ik naar 4:20 min/km ging. Onderweg zag ik nog een hond die onder een afdakje zat terwijl zijn baasje doorliep onder een paraplu. Was benieuwd wie dit het langste vol zou houden, maar toen ik bij het baasje was zag ik dat deze stopte. Zelf liep ik verder, want het was nog een stukje naar huis en het regende. Een paar honderd meter voor ik thuis was werd het droog en rustig uitlopend legde ik het laatste stukje af.

Gelukkig krijg ik op zaterdag nog de papieren versie van de krant.

Tempo album

Opeens hoorde ik mijn naam. Het was een bekende stem. Ik keek over mijn linkerschouder en herkende een loopmaatje in de loper die ik net aan de andere kant van de weg was gepasseerd. Ik hield even in, stak de weg over en ging naast hem lopen. Na een kort praatje gingen we weer uiteen, want we hadden allebei ons eigen trainingsplan. Ik ging verder met het zoeken naar het juiste tempo dat ik voor deze training in gedachten had.

Regelmatig probeer ik iets nieuws uit in mijn hardlooptrainingen. Zo ook dinsdagavond. Ik had die dag het nummer Under the Milky Way van the Church gehoord en ontdekte dat dit nummer op hun album Starfish stond. Op mijn muziek app ontdekte ik dat dit album 46 minuten duurt. Ik wilde dinsdagavond een tempo duurloop gaan doen en het idee was daar. Ik ging een tempo duurloop doen op het album Starfish . Het eerste nummer inlopen. Het tweede nummer op zoek naar het tempo dat ik in gedachten had en dan dat tempo doorlopen tot het einde van het album.

Nu zat ik nog met één klein probleempje. Het tempo. Wat was op dit moment een realistisch haalbaar tempo zonder dat ik na afloop voor dood thuis op de bank zou neerploffen? Na enig beraad met mijzelf, mijn schoenen en de registratie van mijn trainingen van de afgelopen weken kwam ik uit op een tempo van rond de 4:40 min / km.

Het waren prima omstandigheden voor de training die ik in gedachten had. De eerste km met een 5:20 min/km niet te gek begonnen. Tijdens de tweede kilometer, waarin ik op zoek ging naar het 4:40 min/km tempo, had ik de ontmoeting met het loopmaatje. Ik vond het contact met dat loopmaatje belangrijker dan mijn training en hield daarom even in voor het korte praatje. In km 3 had ik mijn tempo bijna te pakken. 4:31 min/km. Iets te snel, maar met een klein beetje bijsturen zat ik op het juiste tempo. Het tempo voelde prettig snel zonder dat ik hoefde te hijgen. Onderweg kreeg ik nog een complimentje van twee jonge dames op de fiets over mijn tempo. Altijd leuk en motiverend. De laatste tonen van het album klonken en na 45:30 min werd het stil. Ik had 9,67 km gelopen in een gemiddeld tempo van 4:42 min/km . Helemaal voldaan liep ik nog een stukje uit en viel thuis niet voor dood op de bank.

Dit is zeker een training die voor herhaling vatbaar is. Nu nog een paar leuke tempo albums uitzoeken. Wel even uitkijken dat het geen dubbelalbum is.

Weekmarathon

Op dag 5, afgelopen vrijdag, was mijn Apple Watch van slag. Dit doet Henny anders nooit dacht hij. Vijf dagen achter elkaar dezelfde route en afstand lopen. Dus ging hij nadenken. Dat krijg je met die high tech apparaten die vol zitten met kunstmatige intelligentie. Zo dacht hij, “normaal loopt Henny na een paar korte afstanden altijd een langere afstand dus dat zal nu ook wel het geval zijn. Weet je wat, ik plak er een kilometertje aan”. Echter omdat hij niet met de tijd kon manipuleren liet hij mij wat snellere kilometers lopen en liep ik onder andere een kilometer in 3:00 min. Leuk, maar niet de bedoeling. s’Avonds een goed gesprek gehad met Siri (Apple’s virtuele assistent) dat hij geen dingen uit eigen beweging moest doen, maar eerst overleggen. Daarna ging het weer goed. Hij bleek te kunnen leren.

Hardloopideeën ontstaan bij mij vaak tijdens het hardlopen en zo ook afgelopen maandag. Ik moest tijdens mijn loopje denken aan een aantal loopmaatjes die dit najaar de Amsterdam marathon gaan lopen. Jaren geleden heb ik hem ook een paar keer gelopen en na één van die keren vroeg iemand mij “Heb je die in één dag gelopen?” Toen deed ik er nogal lacherig over, liep hem in 2:50 uur, maar nu dacht ik “waarom ook niet?” Ik had een leuk rondje en als ik dat 7 dagen achter elkaar zou lopen had ik er een mooie marathonafstand opzitten met eigenlijk alleen maar voordelen.

Om te beginnen hoef ik er niet voor te trainen en ik denk dat menig hardloper al snel in staat is om dit ook te doen, zeker als je snelheid ondergeschikt maakt en op praattempo dit samen met bijvoorbeeld een loopmaatje gaat doen. Ik heb de doordeweekse 6 km’ters na het werk gedaan. Ik ben de hele dag binnen en dan vind ik het lekker om naar buiten te gaan. Behalve gezond eten vraagt het niets extra’s aan voeding. Geen spierpijn na het lopen en op de beruchte 2e dag na de marathon. Hoewel ik voor dat laatste natuurlijk nog even moet afwachten hoe het dinsdag is. Eigenlijk zie ik geen nadelen en is voor mij de weekmarathon geboren, die ik zeker vaker ga doen.

Het lopen ging na de eerste etappes steeds makkelijker. Ik was in een ritme gekomen Vanmorgen de laatste etappe gedaan. Ik voelde mij superfit en het lopen ging als vanzelf (zie tabel hieronder) Na een marathon nam ik altijd enige tijd rust. Na deze weekmarathon denk ik dat één dag , misschien twee, voldoende is en mijn hardloopschoenen weer kan aantrekken en van het buiten zijn genieten.

Tussen 1896 en 1920 is de marathonafstand regelmatig veranderd. De officiële afstand van de marathon zoals die tot heden geldt, werd voor het eerst gelopen bij de Olympische Zomerspelen 1908 in Londen. Toen werd de oorspronkelijke afstand van 25 mijl verlengd naar 26 mijl, dit om louter organisatorische redenen ten gevolge van een verzoek van het Britsekoningshuis. Ik heb nu ook de vrijheid genomen de afstand iets te wijzigen, dit om louter organisatorische redenen vanwege het leuke rondje dat bij mij voor de deur begint en eindigt.

Vrijheid

Ik hoorde ze aankomen en een tel later kwam het groepje mij voorbij rennen. Vlak voordat ze bij de trap waren verplaatsten ze zich als een zwerm spreeuwen naar links en renden de volgende trap op. Even later zag ik een dame rondkijken en toen ze mij zag kwam ze naar me toe rennen en begon in het Frans tegen mij te praten. Nou is mijn Frans uitermate beperkt, maar ik verstond wel het woord Thalys . Ik vulde maar in dat ze op zoek was naar het perron waarvan de Thalys zou vertrekken. Waarom ze naar mij kwam was mij onduidelijk , want er waren genoeg medewerkers van de NS aanwezig die ook duidelijk herkenbaar waren. Toevallig hoorde een omroepbericht dat meldde dat de Thalys van spoor 15 zou vertrekken. Ik probeerde dat aan haar te vertellen en zei ” Thalys, plateforme quinze” Ze keek mij nog een paar seconden in de ogen en rende toen op haar naaldhakken ,wat ik trouwens behoorlijk knap vond, naar perron 15. Een klein reiskoffertje achter haar aantrekkend. Dit alles speelde zich gistermorgen af op station Amsterdam-Centraal. Ik was daar net aangekomen op weg naar het Bimhuis waar ik een tv opname ging bijwonen van het Filosofisch Kwintet. Dit seizoen hebben ze het over woorden waar we mee worstelen en deze keer het woord vrijheid. Worstelen werd het.

Ik worstel ook wel eens met het woord vrijheid in relatie tot hardlopen. Ik zeg vaak “ik loop in alle vrijheid” of “ik loop waar ik zin in heb”, maar is dat wel zo? Het begint al met de omschrijving wat vrijheid is. In een eerste opwelling zeg ik ” doen waar ik zin in heb zonder beperking” , maar moet daar al gauw een streep door zetten. Als ik dat vertaal naar hardlopen dan kan ik elke dag wel zin hebben om een pittige training te doen, maar mijn lichaam is mijn beperking. Die ziet me al aankomen en ik weet op voorhand al dat hij naar een paar dagen het loodje moet leggen en ik met een blessure zit. Datzelfde geld voor de afstand die ik wil lopen. Wat te zeggen van alle verschillende cursussen die ik heb gedaan met betrekking tot looptechniek. Poserunning, Chirunning ,gentlerunning, BK methode enz. Ik ben vrij om daar een keuze in te maken, maar hoe objectief is die? Sinds kort loop ik met een Apple Watch en daarop zie ik mijn hartslag, afstand, snelheid en nog veel meer. In hoeverre beïnvloeden die mij. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Loop ik in vrijheid? Kan ik wel in vrijheid hardlopen? Wil ik wel in vrijheid hardlopen? Vragen waar ik lekker mee ga worstelen en jullie via deze blog over op de hoogte hou.

Vanmorgen een duurloopje gedaan. Het beloofd een warme dag te worden dus niet te laat vertrokken en omdat het toch al warm was ook het tempo niet teveel laten oplopen. Ik had mijn Apple Watch om , maar had mij voorgenomen er niet op te kijken. Echter na een aantal kilometer gelopen te hebben voelde ik het tikje dat er weer een kilometer voorbij was en in een reflex keek ik toch, kilometertijd 4:53 minuut. Ik voelde mij goed en het liep lekker weg. Ik merkte wel dat het snel warmer werd dus een streep door het lusje om de Poelpolder.

Het mooie weer maakt de mensen blijer lijkt het wel. Ik kwam al aardig wat hardlopers en wandelaars tegen die mij vrolijk een goede morgen wensten. Voor een aantal honden was het echter al te warm en die bleven in het gras liggen als ik voorbij kwam of ze vonden het zo wie zo te warm om een sprintje te trekken. Meestal bleef het bij een blaf.

Ik weet dus nog niet of ik vanmorgen in alle vrijheid heb gelopen, maar lekker gelopen heb ik in ieder geval. Oh ja, toch nog even het lusje rond de bloemenkiosk meegenomen om de 13 km vol te maken.

Amerikaans

Ik kende hem wel van naam en wist dat hij muziek maakte. Ik wist niet wat voor muziek, maar had hem stil in het rijtje van het genre Nick en Simon en de drie J’s geplaatst ( sorry fans ). Lees ik vrijdag in de Volkskrant ” Gelukkig bestaan er artiesten als Tim Knol ” en even verder ” Nederlanders die diepgewortelde Amerikaanse genres spelen” Het betrof hier een recensie van Tim Knols laatste album Happy Hour. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en luisterende gelijk het album.

Gistermorgen stond ik op het punt om een rondje te gaan hardlopen. Ik wilde mijn Route 66 gaan lopen, de beroemde Amerikaanse route. Mijn Route 66 is een rondje van 6,6 km dat ik al jaren loop en moest terwijl ik mij klaarmaakte om te beginnen opeens denken aan Tim Knol en zijn laatste album. In een flits kreeg ik een idee. Het album Happy Hour duurt 30 minuten en er staan 12 nummers op. Korte nummers dus. Ik ging dit album luisteren en moest voordat hij afgelopen was terug zijn. De 6,6 km moesten dus binnen de 30 minuten.

Ik had geen warming up gedaan, alleen wat losmakende bewegingen en rekken, dus kon niet als een idioot beginnen. Nou is dat natuurlijk nooit handig, maar ik had mij wel een doel gesteld. Ik begon in een soort van gematigd snel tempo. Echter toen het tweede nummer al even bezig was en ik het eerste km punt nog niet zag besloot ik toch het tempo op te voeren. Een nadeel van korte nummers is dat ze zo snel voorbij zijn. Het zesde nummer was al even bezig toen ik op mijn apple watch zag dat er al 13 minuten verstreken waren. Ging dit wel lukken? Ik hoopte dat er nog wat langere nummers zouden komen, maar wist dat dat niet ging gebeuren. 30 Minuten bleven 30 minuten. Op de Lage Kadijk sloeg even de twijfel toe. Was dit nu nummer 7 of 8 ? Een blik op de klok en even rekenen. Nee dit moest nog nummer 7 zijn. Ik zag een moedereend met haar kleintjes dobberen in het water. Meestal minder ik dan even het tempo om te kijken. Vandaag niet, want ik had een missie. Nummer 8 en 9 liepen lekker door. Het volgende nummer, nummer 10, begon en ik was nog niet bij de brug. Nog maar een tandje erop. Ik was net onder de brug door toen nummer 11 begon. Ik wist dat ik het in dit tempo ging halen. Kon nog een mooi stukje bij een fietser aanhaken en toen rechtsaf het park in. Bij 26:45 min begon nummer 12. Een paar scherpe bochten en langs een hondenuitlaat veld. De finish was in zicht. Nog een tandje erop en klaar. 28:51 min.

Ik had zelfs nog tijd over om samen met Tim wat uit te lopen.

Vet rustig

Het zag er koud uit toen ik vanmorgen naar buiten keek. Nou kun je je afvragen hoe dat eruitziet, koud, maar voor mij zag het er koud uit. Een pittig windje, grauwe lucht en misschien nog wel het belangrijkste , de katten waren binnen. Toch even het balkon opgegaan om te voelen, want je wilt geen verkeerde kledingkeuze maken. Wat trek ik aan voor mijn hardlooprondje. Nou maak ik bijna altijd een verkeerde keuze, want ik merk dan dat ik weer eens teveel heb aangetrokken. Vandaag stond er een uitermate rustige duurloop op het programma, dus wat extra kleding achtte ik wel gewenst. Het werd een loopshirt, dunne trui, windjack en lange tight. Nog twee mokken hete thee naar binnen, want dan begin je lekker warm en gaan.

Ik had er al vier loopjes op deze week, variërend in afstand en snelheid maar allemaal op gevoel. Vandaag ging ik het anders doen. Ik ging een duurloop doen op hartslag, waarbij ik de bovengrens op 70% van mijn maximale hartslag stelde. Dit betekende dat ik onder de 116 moest blijven. Ik hoor al een paar lopers uit mijn oude loopgroepen zeggen “dat lukt mij nooit” . Vroeger dacht ik dat ook, maar eigenlijk is het heel simpel. Je moet je niet willen inspannen. Heel rustig beginnen waarbij je het gevoel hebt dat je stilstaat en dan één stapje erbij doen. Niet meer.

Op internet lees je mooie dingen over trainen bij een hartslag van 60 tot 70% van je maximale hartslag. In deze zone bereik je je optimale vetverbranding, het verhoogd het aërobe uithoudingsvermogen, versterkt het lichaam zodat het beter bestand is tegen hogere intensiteit trainingen en meer. Vooral het stimuleren van de vetverbranding wordt genoemd. Allemaal positieve gezondheidseffecten. Ik ben een gezondheidsloper dus waarom zou ik niet altijd deze training doen. Nou omdat ik van afwisseling hou en ook wel eens wil zweten, , hijgen, snot voor de ogen krijgen en thuis kapot op de grond wil vallen.

Vandaag dus dat laatste niet. Vandaag stond de rem erop. Koste het moeite? Nee! Ik mocht een paar keer zelfs “versnellen” omdat mijn hartslag onder de 110 kwam. Na anderhalf uur was ik weer terug en zag dat mijn gemiddelde hartslag 112 was. Ik had in een vet rustig tempo gelopen.

Ging het langzaam? Nee! Ik passeerde zelfs een slak.