Wipbruggetje

“De natuur met een erectie.”, schreef de Volkskrant vrijdag over een schilderij van David Hockney. Vanmorgen ging ik voor een duurloop de AWD (Amsterdamse Waterleiding Duinen ) in. Volgens mij valt dit onder natuur. Ik ging een duurloop doen van zo’n 15 km en dan pak je toch een mooi stuk van het gebied mee wat misschien de kans op het zien van zo’n natuurerectie zou vergroten.

Ik was wat laat vanmorgen en omdat ik om 10:30 uur had afgesproken voor de koffie, moest ik er flink de vaart inzetten. Vaag herinnerde ik mij een route die ik vroeger als trainer met een loopgroep had gedaan en die wilde ik nu ook weer doen. Dit is, vind ikzelf , een leuke route buiten de gemarkeerde paden met lange onverharde stukken langs water. Het weer was regen, wind en kou. Vooral dat laatste zorgde ervoor dat de kans op het zien van een natuurerectie eigenlijk tot nul gedaald was,

Ondanks het weer liep ik lekker, had er goed de vaart in. Mijn geheugen over de route liet mij bijna niet in de steek. Ik schrijf bijna omdat ik het wipbruggetje was vergeten. Dit is een hangbruggetje dat als je daar hardlopend overheen gaat iedere keer dat je voet neerkomt op en neer gaat en er 100% voor zorgt dat je uit balans raakt. Gelukkig ging het goed en kon ik de reling pakken. De laatste paar kilometers nog even elk heuveltje hard op en ik was mooi op tijd voor de koffie.

Ik weet niet wanneer David Hockney het genoemde schilderij heeft geschilderd , maar dat is vast in een ander jaargetijde gebeurd. Ik denk dat ik maar moet wachten tot de bronsttijd, want dan staat het in de AWD stijf van de erecties.

Dag 2018

Het gaat lekker. De splitsing van de gele en groene route is al in zicht. Ik ga verder op de groene. Dat betekend een kilometer lekker veel kleine heuveltjes. Het is de laatste keer hardlopen in 2018 en ik heb er zin in. Gisteren heb ik de Runkeeper app op mijn iPhone geüpdatet en vandaag heb ik gewoon zin om hem weer eens een keer te gebruiken. Ik heb de top 2000 aan staan en de dame van runkeeper brult dwars door Let Her Go van Passenger in mijn oor dat ik in een gemiddeld tempo van 4:27 min/km loop.

2018 is zo goed als teneinde en laat ik eens terugkijken. In 2018 had ik maar één loopdoel en dat was de marathon van Köln in oktober. Dat doel is behaald en ik kijk er met veel plezier op terug. Dezelfde tijd als mijn eerste stadsmarathon 35 jaar geleden en dus een mooi moment om de stadsmarathons gedag te zeggen. Het is mooi geweest. Ik schrijf wel dat ik één loopdoel had, maar eigenlijk klopt dat niet. Ik had er meerdere, maar omdat die elk jaar hetzelfde zijn was ik ze even vergeten. Het zijn doelen als blessurevrij blijven, plezier in het lopen houden en een open staan voor wat experimenteren. De eerste twee zijn gelukt en de laatste heb ik gedaan door te gaan lopen met muziek en het gebruik van run keeper. Al met al ben ik heel tevreden over hoe het hardlopen in 2018 is gegaan. Voor 2019 heb ik nog geen echt nieuw doel, maar wie weet komt dat nog.

De kilometer kleine heuveltjes zijn alweer achter de rug en loop nu op een vlak onverhard pad. Het is snel gegaan, want de dame van runkeeper verteld mij dat het gemiddelde is gedaald naar 4:24 min/km. Nu niet overmoedig worden want ik heb een route van 15 km in gedachten en dat heb ik al een tijdje niet gedaan. Even wat gas terug. Onderweg kom ik nog wat loopmaatjes tegen die ik gedag zeg en bij km 13 heb ik nog genoeg energie om het gaspedaal weer wat dieper in te trappen. Met een mooi gemiddelde van. 4:27 min/km ( 13,46 km/uur ) ben ik na ruim een uur weer terug. Nog even een stukje uitlopen en dan naar de koffietafel .

Dag 2018.

Snow

50 Words for Snow klinkt het in mijn oor terwijl ik probeer mijn voeten op de maagdelijke stukjes wit te zetten waar nog niemand anders heeft gestaan. Ergens voel ik mij schuldig. Alsof ik iets beschadig. Iets wat nog onberoerd is gebleven. Waarom ik het dan toch doe? Ik weet het niet. Misschien wel even niet volgzaam willen zijn en uit de pas willen lopen. Als ik in de verte kijk zie ik dat ik mijn schuldgevoel los kan laten, want er komt een grote groep hardlopers aan die zeker niet bezig zijn met maagdelijke stukjes sneeuw. Hoewel ik muziek op heb staan hoor ik de groep dichterbij komen. Luid gepraat. Misschien wordt de afgelopen week doorgenomen. Als ze bij mij zijn wordt de muziek totaal overstemd, maar als ze voorbij zijn en de afstand groter wordt komt Kate Bush terug met 50 Words for Snow. Drifting, twisting, whiteout, avalanche…….snow.

Het is zondag, dus duurloopdag. Mijn hart begon vanmorgen te jubelen toen het zag dat er een wit kleed over de omgeving lag. Ik vind het altijd leuk om in de sneeuw te gaan hardlopen. De omgeving is gelijk gebleven , maar ziet er toch anders uit. Het hardlopen vraagt ook de nodige aandacht. Bedacht zijn op gladde stukken. Niet op schuine vlakken lopen. De voeten zoveel mogelijk onder mij plaatsen en na het sneeuw contact zo snel mogelijk weer optrekken en niet naar achteren afzetten. Heerlijk om zo met een andere aandacht door de duinen te lopen.

Nadat de groep mij gepasseerd was sloeg ik rechts af de vlakte op. Dit is een open stuk met wat heuveltjes struikgewas en een enkele boom. Behalve een fotograaf die ik een stuk verder aan de rand van de vlakte bezig zag met het maken van het perfecte plaatje was er niemand te bekennen. Heerlijk om zo alleen over deze vlakte te lopen. Nou ja, alleen? Samen met Kate Bush dan. Ik heb er een lekker tempo in. Als ik halverwege ben zie ik hem staan. Boven op een heuvel. Majestueus. Een hert met een machtig gewei. De koning van de vlakte. Ik ken mijn plaats weer en vervolg het pad.

Op het pad terug richting de ingang kom ik een loopmaatje tegen. We lopen een stukje samen op. Praten wat over de loopplannen en zeggen gedag als onze routes uit elkaar lopen.

Nog ongeveer een kilometer en dan kan ik bij loopmaatjes aan de koffietafel aanschuiven. Ik zet nog even aan. Uit de oortjes klinkt het nummer Wild Man, met vlak voor ik stop “We found footprints in the snow”.

Souburg

Vanuit mijn ooghoek zag ik het verlichte informatie bord op het perron van Station Heemstede-Aerdenhout en werd mijn aandacht getrokken door iets. Ik stond te wachten op de trein naar Leiden. De intercity met als eindbestemming Vlissingen. Tenminste dat dacht ik, totdat ik op het informatie bord onder Vlissingen zag staan …en Souburg. Vooral die drie puntjes deden mijn gedachten op hol slaan. Wat gebeurde er tussen Vlissingen en Souburg? Waar ligt Souburg? Is er een tunnel , die ik even gemist heb, waar de trein in gaat of een boot die de trein naar Souburg brengt? Misschien is er op Station Vlissingen wel een Harry Potter perron 9 3/4 waar de trein doorheen rijdt en dan een magische reis naar Souburg maakt. Wilde ik het weten? Nee, ik bleef er liever heerlijk over fantaseren.

Vanmorgen liep ik een rondje in de duinen. Ik had gekozen voor een 12 km rondje in een voor mij pittig tempo. Dit rondje heb ik al vele malen gelopen en kan het pad bijna dromen, maar omdat er veel bladeren op het pad lagen moest ik er toch mijn aandacht bij houden want voor je het weet stap je op een boomstronk en verzwik je je enkel. Ik had er een paar kilometer opzitten toen ik een hert voor mij het pad over zag steken. Op de plek aangekomen waar het hert verdween ontdekte ik een pad. Dit pad had ik nog nooit gezien. Was het er pas? Was het verstopt geweest en mocht er er nu opeens zijn? Waar ging het pad heen? Ik stopte en keek het pad in. Ik zag nog net dat het hert de bocht volgde die in het pad zat en uit het zicht verdween. Ik moest denken aan Alice in Wonderland en het witte konijn. De verleiding was groot om het pad in te gaan, het hert te volgen en te ontdekken waar het pad heen leidde. Wilde ik het weten. Nee, ik bleef er liever heerlijk over fantaseren.

Zondagmorgen

Mijn ene voet passeerde, zwevend door de lucht, de andere die net contact gemaakt had met de grond en nu in afwachting was voor zijn volgende vlucht.

Liggend onder een warm dekbed met een kop thee in de hand lag ik te luisteren naar het weer buiten. Wind en regen hoorde ik en de hoeveelheid licht dat langs de gordijnen naar binnen glipte vertelde niet veel goeds. Kortom, geen al te vrolijk weer. De katten wisten het wel. Die hadden na hun ontbijt een fijn plekje in huis gezocht en vanuit diverse hoeken hoorde ik een tevreden gesnurk. Die gingen niet naar buiten.

Het is zondagmorgen en dat betekend struinen door de duinen. Lopen over de onverharde paden , lekker wat heuveltjes meepikken en soms nog een stukje strand. Ik wist dat ik er uit zou gaan, maar moest nog wel door het uitstelmoment heen. Dus nog even op de klok kijken en tegen mijzelf zeggen over 5 minuten ga ik eruit. Die 5 minuten gaan natuurlijk veel te snel voorbij dus plak ik daar nog een 2 minuten momentje aan vast. Dan verman ik mijzelf en ga eruit. Wassen, scheren ( je moet er toch goed uitzien) aankleden, droge spullen pakken voor na afloop en gaan. Op naar de duinen.

Aangekomen waren de goden mij goed gezind. De regen was opgehouden en de lucht klaarde op. Ik had zin om een bekend rondje te doen. Hoefde ik niet na te denken en de benen hadden dit zo vaak gelopen dat ik eigenlijk gewoon met ze meeliep. Nog wel een beetje de aandacht erbij houden want door de vele bladeren op het pad mis je zomaar een boomstronk en lig je in de lappenmand. De herten hadden een off day vandaag. Ze hadden geen zin hun soepele tred te demonstreren, waar ik vaak jaloers naar kijk, maar bleven gewoon liggen waar ze lagen.

Na zo’n 5 kwartier was ik weer terug bij het startpunt. Ik had een heerlijke zondagmorgen loop gedaan en blij dat ik mij niet door het weer had laten tegenhouden. Tijd voor een cappuccino met een gevulde koek en weer huiswaarts.

Vergeten rondje

Ze stond in twijfel of ze nog voor mij langs zou gaan achter haar maatjes aan of dat ze mij eerst voorbij zou laten gaan. Haar aandacht was net iets te lang gefocust geweest op twee zwanen die op het water vlak bij haar dreven. Ze besloot achter een struik te gaan staan wachtten tot ik voorbij was. Ik deed alsof ik haar niet zag staan en liep rustig door. Ik hoorde haar, toen ik net voorbij was, achter mij ook het pad oversteken om zich bij haar maatjes te voegen, zodat het groepje herten weer compleet was.

Vanmorgen was ik weer op de fiets gestapt naar de duinen voor mijn zondagse duurloop. Vorige week had ik er één van 32 km gedaan en vandaag zou het wat korter worden. Ik wist dat om 09:00 uur een paar loopmaatjes ook hier gingen lopen. Zelf was ik om 08:00 uur begonnen en zou dan zo’n 10 km gelopen hebben voordat ik mij bij hun zou aansluiten. Ik liep een voor mij bekend rondje waar wat ruimte inzat voor onverwachte momenten om van te kunnen genieten, zoals het bovenstaande.

Ik vermoedde dat de de loopmaatjes een rondje tussen de 12 en 15 km zouden gaan lopen wat ze inderdaad ook wilden gaan doen. Het mooie van met anderen meelopen is dat je weer eens van je vertrouwde rondjes afwijkt. Zo hadden zij een rondje van 14 km in gedachten met een stukje strand. Dit is een rondje dat ik vroeger regelmatig liep, maar eigenlijk helemaal vergeten was. Een ander voordeel van het lopen met een groepje is dat je al babbelend ongemerkt een eind wegloopt. Zo waren de 6 km’ters naar de strandopgang zo voorbij en lag er een heerlijk breed strand voor ons om daarop een paar km mee te pikken. Soms was er ééntje van het groepje die het wat moeilijk had, maar dan is het mooi om te zien dat het groepje één is en één blijft tot het eind. Groepje bedankt voor deze duurloop en dat ik dit vergeten rondje opnieuw heb mogen ontdekken.

Los

Dit was zo’n dag. Een mooie temperatuur voor de korte broek en weinig wind. Dit was zo’n dag. Een dag om het schema los te laten en gewoon te gaan. Ik had zin om vandaag weer eens ouderwets een lange duurloop te doen van 30+ km. Geen grenzen bepaald door hartslag of snelheid, maar gewoon gaan lopen en kijken waar dat toe zou leiden. Nou dat heb ik geweten. Toen ik het duingebied in ging was het meteen raak. Ik had moeite om mijn schoenen bij te houden. Het was of ze , net als de koeien om de hoek, voor het eerst de wei in mochten. Na ongeveer een km ging het onstuimige eraf en kwam ik in een mooie cadans. Ik had al gauw in de gaten dat ik stevig doorliep, want ik ging alleen maar andere lopers voorbij. Nou waren dat er niet veel , maar toch.

De eerst paar km waren vlak en daarna zouden vooral veel kleine heuveltjes in de route zitten die ik had bedacht. Ik had er helemaal zin in en ging ze met een snelle kortere pas op om daarna weer naar beneden te “storten”. Natuurlijk moest ik dit na 10 van deze heuveltjes wel bekopen met een zwaar gevoel in de bovenbenen, maar om de een of andere reden voelde dit helemaal goed. Ik was wel zo verstandig geweest om twee bidons ( één liter ) water mee te nemen die ik rond de 20 km weer kon vullen. Ook had ik een paar gelletjes meegenomen voor onderweg. Het lopen ging fantastisch . Ik voelde dat ik in een redelijk constant tempo doorliep. Wel een tempo waarvan ik mij afvroeg of ik dat vol zou houden, maar daar hoefde ik mij vandaag niet druk over te maken want loslaten was het thema.

De laatste tijd loop ik regelmatig met muziek en omdat het vandaag zondag was begon ik met The Church – Reptle . Vroeger vond ik een kerkdienst altijd lang duren en ging ik mij vervelen. De dienst vandaag duurde wat langer maar heb mij geen moment verveeld. Een heerlijk loop gehad en na 2:45 uur schoof ik bij een paar loopmaatjes aan bij de koffietafel

Één rondje

Vanmorgen een paar warme schoenen aangetrokken voor mijn lange duurloop in de duinen. De temperatuur lag nog behoorlijk onder nul en de straffe wind maakte het er niet warmer op. Toen ik naar de duinen fietste dacht ik van het valt wel mee, maar realiseerde me dat ik er een flinke vaart in had omdat ik de wind in de rug had en dan valt de kou in inderdaad wel mee. De bedoeling voor vandaag was een duurloop van zo’n 25 km en voor de afwisseling had ik deze keer wel een route in gedachte.

Nieuw deze keer was een damesstem die elke km in mijn oor brulde dat ik er weer een km op had zitten, waarbij ze gelijk vermelde hoelang ik liep en wat mijn gemiddelde snelheid was. Ik schrijf brulde, maar ze had natuurlijk ook kunnen fluisteren als ik het volume wat lager zou zetten, maar in dat geval kon ik de muziek niet horen vanwege de harde wind. Dus mocht ze brullen. Het is best lekker dat ze je op de hoogte houd van je loopstatistieken, hoewel je soms hoopt dat ze wat eerder de volgende km aankondigt, maar een andere keer heb je het gevoel dat ze zich te snel meldt. Dat laatste komt dan weer doordat ik in mijn enthousiasme het tempo omhoog heb gegooid.

Terwijl ik zo mijn kilometers aflegde in de duinen. Moest ik denken aan een boek dat ik gisteren in mijn boekenkast zag staan. Dit ging over de tweestrijd tussen Sebastian Coe en Steve Ovett. Twee Engelse middellange afstand lopers die de middellange afstand eind jaren 70 – begin jaren 80 op de baan domineerden. Om de beurt liepen ze een record op de afstanden van 800m t/m de mijl en allebei haalden ze olympisch goud. Zelf liep ik in de tweede helft van de jaren 80 ook deze afstand bij de Utrechtse atletiekvereniging Hermes. Mijn beste afstand was daar eigenlijk nog iets korter, namelijk de 400m. Lekker één rondje op de baan knallen en klaar. Toen deed ik nog trainingen waarbij de warming up en loopscholing langer duurden dan de kern van de training en duurlopen waren uit den boze, want daar werd je traag van.

12 km klonk het in mijn oor. Het eerste gedeelte van de loop zat erop en ik ging voor het tweede stuk. Omdat ik een soort van 8 loop zijn het twee ronden. Nog één ronde te gaan. Niet het heerlijke 400 m rondje op de baan dat je kunt knallen , maar een fijne 13 km ronde in de duinen die in een rustig tempo mocht. Afgelopen week schreef ik dat het fijn was om bij tijdens de heenweg te ontdekken dat je de laatste 3 km terug wind mee hebt. Vandaag was de ontdekking dat ik hem de laatste 7km tegen had. Net iets anders. Een meevaller is dan wel weer dat ik hem daarvoor lekker lang mee had.

Al met al een fijn zondagmorgen loop gedaan van ruim 25 km.

Walkman

Running up that Hill hoor ik uit mijn oortjes komen net voordat ik weer een heuvel op mag.

Het is zondag en dat betekend in de meeste gevallen een LSD run. Een rustige loop net iets langzamer dan mijn DL1. Het liefst doe ik die over onverharde paden en ga daarom de duinen in. Zoals gewoonlijk had ik voor vanmorgen geen vaste route in gedachten zodat ik, als de situatie er om vroeg, vrij was om daar gehoor aan te geven. Wel wilde ik graag wat heuveltjes meepikken, omdat ik dat gewoon prettig vind en dan vooral het omhoog lopen. Ik loop al zo’n 30 jaar in dit duingebied en ken de meeste paden wel zodat de heuveltjes vinden geen probleem is.

Sinds kort loop ik regelmatig met muziek. Ik gebruik hiervoor mijn iPhone. Heel vroeger ( in de vorige eeuw ) liep ik ook met muziek en had toen een walkman. De “oudjes” onder ons weten gelijk waar ik het over heb, maar nog even voor de “jonkies” . Een walkman is een draagbare cassette recorder die je aan je broek kon clippen. Een nadeel was dat het cassette bandje tijdens hardlopen in beweging kwam en er een bibberige stem uitkwamen alsof de artiest aan het zingen was terwijl hij/zij naakt in een koelcel stond. Tegenwoordig heb ik dus een iPhone en heb dankzij internet de beschikking over miljoenen nummers die haarzuiver uit mijn oortjes klinken. Vandaag had ik gekozen voor Kate Bush.

Vandaag dus een LSD run met muziek en de afstand die ik wilde lopen lag ergens tussen de 20 en 25 km. Het was fantastisch weer om het lopen. De snijdende koude wind van de afgelopen dagen was verdwenen en de vrieskou was ook uit de lucht. Gisteren had ik een rondje gelopen in DL1 tempo ( 11 km/uur ) en moest voor mijn gevoel al stevig inhouden om niet het hard te gaan. Dat werd vandaag dus dubbel de rem intrappen . Op het moment dat ik na zo’ n 3 km ( loop graag het eerste stuk vlak ) aan de eerste heuvel begon hoorde ik uit mijn oortjes ” Running up that Hill” komen. Mijn voet schoot van het rempedaal en ik vloog omhoog. Heerlijk. Gelukkig wist mijn voet al weer snel het rempedaal te vinden en heb ik een mooie loop gedaan van ruim 23 km met een gemiddelde snelheid van 10,1 km/uur.

20+ afstand

De temperatuur begon met een min. Een heerlijk strak windje en een blauwe lucht. Laat die lange duurloop maar beginnen. Vanmorgen wat vroeger opgestaan, want ik had een duurloop van rond de 20 km in gedachten en omdat ik graag rond 10 uur aan de koffie wil moet ik op tijd beginnen, Dit betekend in dit geval om 8 uur. Gelukkig is het al weer wat vroeger licht en kan ik op dat tijdstip de duinen in.

Een duurloop van rond de 20 km in een rustig tempo stond er dus voor vandaag op het programma. Dat eerste is geen punt, maar dat tweede is wel een dingetje. In deze fase van mijn opbouw naar de Köln marathon wil ik de lange duurloop liever niet sneller doen dan 10,5 km/uur. Liever iets langzamer. Ik begon vandaag heel langzaam , een rollatortempo noemde mijn loopgroep dit vroeger, maar na een paar honderd meter vloog er een roofvogel over mij heen en vervolgde zijn vlucht boven het pad dat ik ging lopen. Zie dan nog maar eens langzaam te blijven lopen. Ik wil dan achter die vogel aan. Hem zo lang mogelijk in het zicht houden en genieten van die wondermooie vleugelslag afgewisseld met zweefmomenten die eindeloos lijken te duren. Niet goed voor mijn tempo. Op de rem trappen dus. De vogel verdween tussen de boomtoppen en ik vervolgde rustig mijn route, Nou ja route, die had ik niet echt. Ik wilde een beetje kriskras door het duingebied lopen en de keuze van de paden laten afhangen van het moment.

Zo zag ik na een uur opeens loopmaatje Robert voor mij lopen. Robert gaat ook mee naar Köln en wil daar de halve marathon doen, samen met nog wat nadere loopmaatjes. Robert had wel een route in gedachten en omdat ik er geen had kon ik makkelijk bij hem aansluiten. Dat aansluiten ging ook makkelijk omdat hij langzamer loopt dan mij. Hij vroeg mij wel of het niet te langzaam ging, maar ik antwoordde dat voor mij in deze fase van de voorbereiding de lange duurloop niet te langzaam kan gaan. Samen een tijdje opgelopen en toen hij richting ingang duinen terugliep sloeg ik nog even linksaf, want ik had nog zin in een paar afsluitende heuvels te nemen alvorens naar de ingang terug te lopen.

Bij de ingang aangekomen zag ik dat er 22 km op teller stond met een gemiddelde snelheid van 10,5 km/uur. De eerste 20+ afstand in de voorbereiding. Helemaal tevreden schoof ik aan bij de koffietafel.