Los

Dit was zo’n dag. Een mooie temperatuur voor de korte broek en weinig wind. Dit was zo’n dag. Een dag om het schema los te laten en gewoon te gaan. Ik had zin om vandaag weer eens ouderwets een lange duurloop te doen van 30+ km. Geen grenzen bepaald door hartslag of snelheid, maar gewoon gaan lopen en kijken waar dat toe zou leiden. Nou dat heb ik geweten. Toen ik het duingebied in ging was het meteen raak. Ik had moeite om mijn schoenen bij te houden. Het was of ze , net als de koeien om de hoek, voor het eerst de wei in mochten. Na ongeveer een km ging het onstuimige eraf en kwam ik in een mooie cadans. Ik had al gauw in de gaten dat ik stevig doorliep, want ik ging alleen maar andere lopers voorbij. Nou waren dat er niet veel , maar toch.

De eerst paar km waren vlak en daarna zouden vooral veel kleine heuveltjes in de route zitten die ik had bedacht. Ik had er helemaal zin in en ging ze met een snelle kortere pas op om daarna weer naar beneden te “storten”. Natuurlijk moest ik dit na 10 van deze heuveltjes wel bekopen met een zwaar gevoel in de bovenbenen, maar om de een of andere reden voelde dit helemaal goed. Ik was wel zo verstandig geweest om twee bidons ( één liter ) water mee te nemen die ik rond de 20 km weer kon vullen. Ook had ik een paar gelletjes meegenomen voor onderweg. Het lopen ging fantastisch . Ik voelde dat ik in een redelijk constant tempo doorliep. Wel een tempo waarvan ik mij afvroeg of ik dat vol zou houden, maar daar hoefde ik mij vandaag niet druk over te maken want loslaten was het thema.

De laatste tijd loop ik regelmatig met muziek en omdat het vandaag zondag was begon ik met The Church – Reptle . Vroeger vond ik een kerkdienst altijd lang duren en ging ik mij vervelen. De dienst vandaag duurde wat langer maar heb mij geen moment verveeld. Een heerlijk loop gehad en na 2:45 uur schoof ik bij een paar loopmaatjes aan bij de koffietafel

Advertenties

Één rondje

Vanmorgen een paar warme schoenen aangetrokken voor mijn lange duurloop in de duinen. De temperatuur lag nog behoorlijk onder nul en de straffe wind maakte het er niet warmer op. Toen ik naar de duinen fietste dacht ik van het valt wel mee, maar realiseerde me dat ik er een flinke vaart in had omdat ik de wind in de rug had en dan valt de kou in inderdaad wel mee. De bedoeling voor vandaag was een duurloop van zo’n 25 km en voor de afwisseling had ik deze keer wel een route in gedachte.

Nieuw deze keer was een damesstem die elke km in mijn oor brulde dat ik er weer een km op had zitten, waarbij ze gelijk vermelde hoelang ik liep en wat mijn gemiddelde snelheid was. Ik schrijf brulde, maar ze had natuurlijk ook kunnen fluisteren als ik het volume wat lager zou zetten, maar in dat geval kon ik de muziek niet horen vanwege de harde wind. Dus mocht ze brullen. Het is best lekker dat ze je op de hoogte houd van je loopstatistieken, hoewel je soms hoopt dat ze wat eerder de volgende km aankondigt, maar een andere keer heb je het gevoel dat ze zich te snel meldt. Dat laatste komt dan weer doordat ik in mijn enthousiasme het tempo omhoog heb gegooid.

Terwijl ik zo mijn kilometers aflegde in de duinen. Moest ik denken aan een boek dat ik gisteren in mijn boekenkast zag staan. Dit ging over de tweestrijd tussen Sebastian Coe en Steve Ovett. Twee Engelse middellange afstand lopers die de middellange afstand eind jaren 70 – begin jaren 80 op de baan domineerden. Om de beurt liepen ze een record op de afstanden van 800m t/m de mijl en allebei haalden ze olympisch goud. Zelf liep ik in de tweede helft van de jaren 80 ook deze afstand bij de Utrechtse atletiekvereniging Hermes. Mijn beste afstand was daar eigenlijk nog iets korter, namelijk de 400m. Lekker één rondje op de baan knallen en klaar. Toen deed ik nog trainingen waarbij de warming up en loopscholing langer duurden dan de kern van de training en duurlopen waren uit den boze, want daar werd je traag van.

12 km klonk het in mijn oor. Het eerste gedeelte van de loop zat erop en ik ging voor het tweede stuk. Omdat ik een soort van 8 loop zijn het twee ronden. Nog één ronde te gaan. Niet het heerlijke 400 m rondje op de baan dat je kunt knallen , maar een fijne 13 km ronde in de duinen die in een rustig tempo mocht. Afgelopen week schreef ik dat het fijn was om bij tijdens de heenweg te ontdekken dat je de laatste 3 km terug wind mee hebt. Vandaag was de ontdekking dat ik hem de laatste 7km tegen had. Net iets anders. Een meevaller is dan wel weer dat ik hem daarvoor lekker lang mee had.

Al met al een fijn zondagmorgen loop gedaan van ruim 25 km.

Walkman

Running up that Hill hoor ik uit mijn oortjes komen net voordat ik weer een heuvel op mag.

Het is zondag en dat betekend in de meeste gevallen een LSD run. Een rustige loop net iets langzamer dan mijn DL1. Het liefst doe ik die over onverharde paden en ga daarom de duinen in. Zoals gewoonlijk had ik voor vanmorgen geen vaste route in gedachten zodat ik, als de situatie er om vroeg, vrij was om daar gehoor aan te geven. Wel wilde ik graag wat heuveltjes meepikken, omdat ik dat gewoon prettig vind en dan vooral het omhoog lopen. Ik loop al zo’n 30 jaar in dit duingebied en ken de meeste paden wel zodat de heuveltjes vinden geen probleem is.

Sinds kort loop ik regelmatig met muziek. Ik gebruik hiervoor mijn iPhone. Heel vroeger ( in de vorige eeuw ) liep ik ook met muziek en had toen een walkman. De “oudjes” onder ons weten gelijk waar ik het over heb, maar nog even voor de “jonkies” . Een walkman is een draagbare cassette recorder die je aan je broek kon clippen. Een nadeel was dat het cassette bandje tijdens hardlopen in beweging kwam en er een bibberige stem uitkwamen alsof de artiest aan het zingen was terwijl hij/zij naakt in een koelcel stond. Tegenwoordig heb ik dus een iPhone en heb dankzij internet de beschikking over miljoenen nummers die haarzuiver uit mijn oortjes klinken. Vandaag had ik gekozen voor Kate Bush.

Vandaag dus een LSD run met muziek en de afstand die ik wilde lopen lag ergens tussen de 20 en 25 km. Het was fantastisch weer om het lopen. De snijdende koude wind van de afgelopen dagen was verdwenen en de vrieskou was ook uit de lucht. Gisteren had ik een rondje gelopen in DL1 tempo ( 11 km/uur ) en moest voor mijn gevoel al stevig inhouden om niet het hard te gaan. Dat werd vandaag dus dubbel de rem intrappen . Op het moment dat ik na zo’ n 3 km ( loop graag het eerste stuk vlak ) aan de eerste heuvel begon hoorde ik uit mijn oortjes ” Running up that Hill” komen. Mijn voet schoot van het rempedaal en ik vloog omhoog. Heerlijk. Gelukkig wist mijn voet al weer snel het rempedaal te vinden en heb ik een mooie loop gedaan van ruim 23 km met een gemiddelde snelheid van 10,1 km/uur.

20+ afstand

De temperatuur begon met een min. Een heerlijk strak windje en een blauwe lucht. Laat die lange duurloop maar beginnen. Vanmorgen wat vroeger opgestaan, want ik had een duurloop van rond de 20 km in gedachten en omdat ik graag rond 10 uur aan de koffie wil moet ik op tijd beginnen, Dit betekend in dit geval om 8 uur. Gelukkig is het al weer wat vroeger licht en kan ik op dat tijdstip de duinen in.

Een duurloop van rond de 20 km in een rustig tempo stond er dus voor vandaag op het programma. Dat eerste is geen punt, maar dat tweede is wel een dingetje. In deze fase van mijn opbouw naar de Köln marathon wil ik de lange duurloop liever niet sneller doen dan 10,5 km/uur. Liever iets langzamer. Ik begon vandaag heel langzaam , een rollatortempo noemde mijn loopgroep dit vroeger, maar na een paar honderd meter vloog er een roofvogel over mij heen en vervolgde zijn vlucht boven het pad dat ik ging lopen. Zie dan nog maar eens langzaam te blijven lopen. Ik wil dan achter die vogel aan. Hem zo lang mogelijk in het zicht houden en genieten van die wondermooie vleugelslag afgewisseld met zweefmomenten die eindeloos lijken te duren. Niet goed voor mijn tempo. Op de rem trappen dus. De vogel verdween tussen de boomtoppen en ik vervolgde rustig mijn route, Nou ja route, die had ik niet echt. Ik wilde een beetje kriskras door het duingebied lopen en de keuze van de paden laten afhangen van het moment.

Zo zag ik na een uur opeens loopmaatje Robert voor mij lopen. Robert gaat ook mee naar Köln en wil daar de halve marathon doen, samen met nog wat nadere loopmaatjes. Robert had wel een route in gedachten en omdat ik er geen had kon ik makkelijk bij hem aansluiten. Dat aansluiten ging ook makkelijk omdat hij langzamer loopt dan mij. Hij vroeg mij wel of het niet te langzaam ging, maar ik antwoordde dat voor mij in deze fase van de voorbereiding de lange duurloop niet te langzaam kan gaan. Samen een tijdje opgelopen en toen hij richting ingang duinen terugliep sloeg ik nog even linksaf, want ik had nog zin in een paar afsluitende heuvels te nemen alvorens naar de ingang terug te lopen.

Bij de ingang aangekomen zag ik dat er 22 km op teller stond met een gemiddelde snelheid van 10,5 km/uur. De eerste 20+ afstand in de voorbereiding. Helemaal tevreden schoof ik aan bij de koffietafel.

GoodMorningRun

Soms zijn er van die dingen dat je je afvraagt, wat heb ik daarnaar? Wat moet k ermee? Kan ik het ruilen? Enz. Enz. Je schiet eigenlijk gelijk in het negatieve. Dat overkwam mij nu ook. Ik heb vandaag voor het eerst een dienst van 13:00 tot 17:00 uur, met een reistijd van ruim drie kwartier heen en terug. s’Ochtends ben je in je hoofd al bezig met je vertrektijd en bent pas als het meezit om 18:00 uur thuis. Allemaal niets. Gisteren heb ik in mijn hoofd een knop omgezet en ben gaan denken, goh morgen lekker een ochtend vrij wat zal ik gaan doen?

Wordt ik vanmorgen wakker, zie ik dat het fantastisch weer is. Fantastisch weer om een stukje te gaan hardlopen. Mijn hart sloeg op hol. ( goed dat ik mijn hartslagmeter niet omhad, want die zou gelijk zone 5 aangegeven hebben 😀 ) Op naar de duinen voor een duurloop. Alle snelheidsplannen, DL1, DL2 en DL3 tempo’s thuis gelaten en gewoon lekker lopen op gevoel. Het tempo lekker op zijn beloop laten.

De duurloop werd een soort van intervaltraining. Wat rustiger als mijn aandacht ergens door getrokken werd, zoals een groot hert die vlak naast het pad zich achter een boom wilde verschuilen of een roofvogel die over kwam vliegen en in een boom voor mij ging zitten. Een ander moment ging het weer sneller, want dan had ik zin om een paar korte heuveltjes die vlak na elkaar komen snel te nemen. Lekker korte pittige aanzetjes omhoog en na die heuveltjes weer heerlijk relaxen op een open vlakte.

Teruggekomen bleek dat ik er ruim 13 km op had zitten. Een heerlijke training gehad en een heerlijke ochtend. Die is trouwens nog niet eens voorbij want ik heb nog mooi tijd voor een cappuccino met wat lekkers erbij.

Hersteld

Een roodborstje zat schijnbaar nonchalant op een hekje naast mij, maar ondertussen waren zijn ogen gericht op mijn hand waar een gevulde koek in zat. Toen er een kruimel af viel schoot hij naar de grond om nog bijna voordat die kruimel de grond raakte deze met zijn snaveltje te pakken en een metertje verder op te eten.

Vanmorgen was ik naar de duinen gereden om een duurloop te gaan doen. De tweede dit weekend. Gister had ik voor het eerst na mijn griepje van een week geleden weer een kort stukje van. 6,6 km gelopen. Dit is mijn Route 66 rondje wat ik al jaren gebruik als opstapje naar een nieuwe trainingsperiode of een eerste loopje nadat ik er even uit ben geweest zoals afgelopen week. Het was prima gegaan en vandaag wilde ik dan wat langer. Niet te gek, maar zo’n 12 km.

De zon stond nog laag aan de hemel en het duingebied lag er wit uitgeslagen van de nachtvorst bij. Er liepen dan ook heel wat fotografen rond om hun plaatje mee te pakken. Het liefst loop ik over de onverharde paden met lekker wat fijne heuveltjes, maar van onverhard was vanmorgen weinig sprake. De vorst had de grond hard gemaakt, wat maakte dat ik op de zanderige paden goed op moest letten, want opstaande zandrandjes waren hard en voor je er erg in hebt verzwik je je enkel. Deze combinatie van buiten zijn, lopen in een “ansichtkaart” omgeving en met aandacht moeten lopen zorgt er bij mij voor het gevoel van “dit had ik niet willen missen”. Eigenlijk wil je dan gewoon door blijven lopen. De duurloop verlengen of er misschien wel een ultraloop van maken, maar vandaag niet. Ik zit toch nog in een soort van herstelfase en sommige verleidingen moet je dan weerstaan. Na zo’n 7 km dan ook links af geslagen om terug naar de ingang waar ik vertrokken was te lopen. Daar aangekomen kon ik terugkijken op een lekkere loop. Ik was niet moe,een goed teken, en kan nu weer verder gaan met mijn voorbereiding op de Köln marathon.

Na afloop nog even op een terras gezeten met een koffie verkeerd met gevulde koek en vrienden gemaakt met een roodborstje. Ben benieuwd of hij de volgende keer mij ook herkent of dat hij de gevulde koek zal herkennen.

Vandaag een duurloop gedaan van 12,6 km met een gemiddelde snelheid van 10,1 km/uur.

Duinentrail Schoorl

Ik had er totaal niet voor getraind dus leek het mij wel leuk om mee te doen.    

Donderdag, ruim een week geleden, kreeg ik de vraag of ik zin had om aan de duinentrail 17 km  in Schoorl mee te doen. De vraag kwam van een kennis die zich had ingeschreven maar niet mee kon doen. Ik had er totaal niet voor getraind dus leek het mij wel leuk om mee te doen. Meelopen en met plezier uitlopen zonder enige tijdsdruk.   De laatste keer dat ik aan een loopevenement heb meegedaan is de veluwezoomtrail geweest 3 jaar geleden.  Toen liep ik de 30 km. Nou ja, iets meer omdat ik drie keer verkeerd liep.  Of ik nu 17 km zou lopen moest ik bij de finish dus nog maar zien 😀 .

Zondag 29 oktober vertrokken we s’morgens vroeg met z’n vijfen naar Schoorl. Ik zou met Sigrid de 17 lopen en de andere drie de 10 km. De weersverwachting was goed. Ik hoorde dat sommigen het lekker trailweer  noemden. Zon, af en toe een regenbui en een pittige wind. Nog even twee koppen koffie en op naar de start. Ik had begrepen dat na een paar honderd meter er een lange trap zou komen. Uit ervaring weet ik dat het dan stilstaan en heel langzaam de trap opgaan word. Ik had daar mijn oplossing voor bedacht. Gewoon heel langzaam starten zodat de meesten al aan de trap begonnen zijn voor ik daar aankwam. Dat ging in de praktijk ook prima. Ik liep met loopmaatje Sigrid achteraan in een tempo waarin de begeleidende fietsers bijna omvielen, maar wij konden wel gelijk doorlopen de trap op. Omdat wij geen tijdsdruk hadden liepen we heerlijk in praat tempo. En praten hebben we gedaan. De hele weg lang. De organistie had een prachtig parcours uitgezet over bospaden, zandpaden en de bijbehorende heuvels. Ook was er voor een verzorginspost gezorgd. Daar hebben we nog een paar minuten stilgestaan om van de lekkernijen te genieten en de bidons te vullen.  Na ruim twee uur hoorde ik een doedelzakspeler en Sigrid wist te vertellen dat die boven op de zandheuvel stond alwaar je je naar beneden laat storten de finish over.  2:12 uur na de start kwamen wij over de finish. Een mooie loopervaring rijker. Organistie bedankt.