Walkman

Running up that Hill hoor ik uit mijn oortjes komen net voordat ik weer een heuvel op mag.

Het is zondag en dat betekend in de meeste gevallen een LSD run. Een rustige loop net iets langzamer dan mijn DL1. Het liefst doe ik die over onverharde paden en ga daarom de duinen in. Zoals gewoonlijk had ik voor vanmorgen geen vaste route in gedachten zodat ik, als de situatie er om vroeg, vrij was om daar gehoor aan te geven. Wel wilde ik graag wat heuveltjes meepikken, omdat ik dat gewoon prettig vind en dan vooral het omhoog lopen. Ik loop al zo’n 30 jaar in dit duingebied en ken de meeste paden wel zodat de heuveltjes vinden geen probleem is.

Sinds kort loop ik regelmatig met muziek. Ik gebruik hiervoor mijn iPhone. Heel vroeger ( in de vorige eeuw ) liep ik ook met muziek en had toen een walkman. De “oudjes” onder ons weten gelijk waar ik het over heb, maar nog even voor de “jonkies” . Een walkman is een draagbare cassette recorder die je aan je broek kon clippen. Een nadeel was dat het cassette bandje tijdens hardlopen in beweging kwam en er een bibberige stem uitkwamen alsof de artiest aan het zingen was terwijl hij/zij naakt in een koelcel stond. Tegenwoordig heb ik dus een iPhone en heb dankzij internet de beschikking over miljoenen nummers die haarzuiver uit mijn oortjes klinken. Vandaag had ik gekozen voor Kate Bush.

Vandaag dus een LSD run met muziek en de afstand die ik wilde lopen lag ergens tussen de 20 en 25 km. Het was fantastisch weer om het lopen. De snijdende koude wind van de afgelopen dagen was verdwenen en de vrieskou was ook uit de lucht. Gisteren had ik een rondje gelopen in DL1 tempo ( 11 km/uur ) en moest voor mijn gevoel al stevig inhouden om niet het hard te gaan. Dat werd vandaag dus dubbel de rem intrappen . Op het moment dat ik na zo’ n 3 km ( loop graag het eerste stuk vlak ) aan de eerste heuvel begon hoorde ik uit mijn oortjes ” Running up that Hill” komen. Mijn voet schoot van het rempedaal en ik vloog omhoog. Heerlijk. Gelukkig wist mijn voet al weer snel het rempedaal te vinden en heb ik een mooie loop gedaan van ruim 23 km met een gemiddelde snelheid van 10,1 km/uur.

Advertenties

20+ afstand

De temperatuur begon met een min. Een heerlijk strak windje en een blauwe lucht. Laat die lange duurloop maar beginnen. Vanmorgen wat vroeger opgestaan, want ik had een duurloop van rond de 20 km in gedachten en omdat ik graag rond 10 uur aan de koffie wil moet ik op tijd beginnen, Dit betekend in dit geval om 8 uur. Gelukkig is het al weer wat vroeger licht en kan ik op dat tijdstip de duinen in.

Een duurloop van rond de 20 km in een rustig tempo stond er dus voor vandaag op het programma. Dat eerste is geen punt, maar dat tweede is wel een dingetje. In deze fase van mijn opbouw naar de Köln marathon wil ik de lange duurloop liever niet sneller doen dan 10,5 km/uur. Liever iets langzamer. Ik begon vandaag heel langzaam , een rollatortempo noemde mijn loopgroep dit vroeger, maar na een paar honderd meter vloog er een roofvogel over mij heen en vervolgde zijn vlucht boven het pad dat ik ging lopen. Zie dan nog maar eens langzaam te blijven lopen. Ik wil dan achter die vogel aan. Hem zo lang mogelijk in het zicht houden en genieten van die wondermooie vleugelslag afgewisseld met zweefmomenten die eindeloos lijken te duren. Niet goed voor mijn tempo. Op de rem trappen dus. De vogel verdween tussen de boomtoppen en ik vervolgde rustig mijn route, Nou ja route, die had ik niet echt. Ik wilde een beetje kriskras door het duingebied lopen en de keuze van de paden laten afhangen van het moment.

Zo zag ik na een uur opeens loopmaatje Robert voor mij lopen. Robert gaat ook mee naar Köln en wil daar de halve marathon doen, samen met nog wat nadere loopmaatjes. Robert had wel een route in gedachten en omdat ik er geen had kon ik makkelijk bij hem aansluiten. Dat aansluiten ging ook makkelijk omdat hij langzamer loopt dan mij. Hij vroeg mij wel of het niet te langzaam ging, maar ik antwoordde dat voor mij in deze fase van de voorbereiding de lange duurloop niet te langzaam kan gaan. Samen een tijdje opgelopen en toen hij richting ingang duinen terugliep sloeg ik nog even linksaf, want ik had nog zin in een paar afsluitende heuvels te nemen alvorens naar de ingang terug te lopen.

Bij de ingang aangekomen zag ik dat er 22 km op teller stond met een gemiddelde snelheid van 10,5 km/uur. De eerste 20+ afstand in de voorbereiding. Helemaal tevreden schoof ik aan bij de koffietafel.

GoodMorningRun

Soms zijn er van die dingen dat je je afvraagt, wat heb ik daarnaar? Wat moet k ermee? Kan ik het ruilen? Enz. Enz. Je schiet eigenlijk gelijk in het negatieve. Dat overkwam mij nu ook. Ik heb vandaag voor het eerst een dienst van 13:00 tot 17:00 uur, met een reistijd van ruim drie kwartier heen en terug. s’Ochtends ben je in je hoofd al bezig met je vertrektijd en bent pas als het meezit om 18:00 uur thuis. Allemaal niets. Gisteren heb ik in mijn hoofd een knop omgezet en ben gaan denken, goh morgen lekker een ochtend vrij wat zal ik gaan doen?

Wordt ik vanmorgen wakker, zie ik dat het fantastisch weer is. Fantastisch weer om een stukje te gaan hardlopen. Mijn hart sloeg op hol. ( goed dat ik mijn hartslagmeter niet omhad, want die zou gelijk zone 5 aangegeven hebben 😀 ) Op naar de duinen voor een duurloop. Alle snelheidsplannen, DL1, DL2 en DL3 tempo’s thuis gelaten en gewoon lekker lopen op gevoel. Het tempo lekker op zijn beloop laten.

De duurloop werd een soort van intervaltraining. Wat rustiger als mijn aandacht ergens door getrokken werd, zoals een groot hert die vlak naast het pad zich achter een boom wilde verschuilen of een roofvogel die over kwam vliegen en in een boom voor mij ging zitten. Een ander moment ging het weer sneller, want dan had ik zin om een paar korte heuveltjes die vlak na elkaar komen snel te nemen. Lekker korte pittige aanzetjes omhoog en na die heuveltjes weer heerlijk relaxen op een open vlakte.

Teruggekomen bleek dat ik er ruim 13 km op had zitten. Een heerlijke training gehad en een heerlijke ochtend. Die is trouwens nog niet eens voorbij want ik heb nog mooi tijd voor een cappuccino met wat lekkers erbij.

Hersteld

Een roodborstje zat schijnbaar nonchalant op een hekje naast mij, maar ondertussen waren zijn ogen gericht op mijn hand waar een gevulde koek in zat. Toen er een kruimel af viel schoot hij naar de grond om nog bijna voordat die kruimel de grond raakte deze met zijn snaveltje te pakken en een metertje verder op te eten.

Vanmorgen was ik naar de duinen gereden om een duurloop te gaan doen. De tweede dit weekend. Gister had ik voor het eerst na mijn griepje van een week geleden weer een kort stukje van. 6,6 km gelopen. Dit is mijn Route 66 rondje wat ik al jaren gebruik als opstapje naar een nieuwe trainingsperiode of een eerste loopje nadat ik er even uit ben geweest zoals afgelopen week. Het was prima gegaan en vandaag wilde ik dan wat langer. Niet te gek, maar zo’n 12 km.

De zon stond nog laag aan de hemel en het duingebied lag er wit uitgeslagen van de nachtvorst bij. Er liepen dan ook heel wat fotografen rond om hun plaatje mee te pakken. Het liefst loop ik over de onverharde paden met lekker wat fijne heuveltjes, maar van onverhard was vanmorgen weinig sprake. De vorst had de grond hard gemaakt, wat maakte dat ik op de zanderige paden goed op moest letten, want opstaande zandrandjes waren hard en voor je er erg in hebt verzwik je je enkel. Deze combinatie van buiten zijn, lopen in een “ansichtkaart” omgeving en met aandacht moeten lopen zorgt er bij mij voor het gevoel van “dit had ik niet willen missen”. Eigenlijk wil je dan gewoon door blijven lopen. De duurloop verlengen of er misschien wel een ultraloop van maken, maar vandaag niet. Ik zit toch nog in een soort van herstelfase en sommige verleidingen moet je dan weerstaan. Na zo’n 7 km dan ook links af geslagen om terug naar de ingang waar ik vertrokken was te lopen. Daar aangekomen kon ik terugkijken op een lekkere loop. Ik was niet moe,een goed teken, en kan nu weer verder gaan met mijn voorbereiding op de Köln marathon.

Na afloop nog even op een terras gezeten met een koffie verkeerd met gevulde koek en vrienden gemaakt met een roodborstje. Ben benieuwd of hij de volgende keer mij ook herkent of dat hij de gevulde koek zal herkennen.

Vandaag een duurloop gedaan van 12,6 km met een gemiddelde snelheid van 10,1 km/uur.

Duinentrail Schoorl

Ik had er totaal niet voor getraind dus leek het mij wel leuk om mee te doen.    

Donderdag, ruim een week geleden, kreeg ik de vraag of ik zin had om aan de duinentrail 17 km  in Schoorl mee te doen. De vraag kwam van een kennis die zich had ingeschreven maar niet mee kon doen. Ik had er totaal niet voor getraind dus leek het mij wel leuk om mee te doen. Meelopen en met plezier uitlopen zonder enige tijdsdruk.   De laatste keer dat ik aan een loopevenement heb meegedaan is de veluwezoomtrail geweest 3 jaar geleden.  Toen liep ik de 30 km. Nou ja, iets meer omdat ik drie keer verkeerd liep.  Of ik nu 17 km zou lopen moest ik bij de finish dus nog maar zien 😀 .

Zondag 29 oktober vertrokken we s’morgens vroeg met z’n vijfen naar Schoorl. Ik zou met Sigrid de 17 lopen en de andere drie de 10 km. De weersverwachting was goed. Ik hoorde dat sommigen het lekker trailweer  noemden. Zon, af en toe een regenbui en een pittige wind. Nog even twee koppen koffie en op naar de start. Ik had begrepen dat na een paar honderd meter er een lange trap zou komen. Uit ervaring weet ik dat het dan stilstaan en heel langzaam de trap opgaan word. Ik had daar mijn oplossing voor bedacht. Gewoon heel langzaam starten zodat de meesten al aan de trap begonnen zijn voor ik daar aankwam. Dat ging in de praktijk ook prima. Ik liep met loopmaatje Sigrid achteraan in een tempo waarin de begeleidende fietsers bijna omvielen, maar wij konden wel gelijk doorlopen de trap op. Omdat wij geen tijdsdruk hadden liepen we heerlijk in praat tempo. En praten hebben we gedaan. De hele weg lang. De organistie had een prachtig parcours uitgezet over bospaden, zandpaden en de bijbehorende heuvels. Ook was er voor een verzorginspost gezorgd. Daar hebben we nog een paar minuten stilgestaan om van de lekkernijen te genieten en de bidons te vullen.  Na ruim twee uur hoorde ik een doedelzakspeler en Sigrid wist te vertellen dat die boven op de zandheuvel stond alwaar je je naar beneden laat storten de finish over.  2:12 uur na de start kwamen wij over de finish. Een mooie loopervaring rijker. Organistie bedankt.

Een rappe duinloop

Gelukkig waren mijn hardloopschoenen vanmorgen weer droog. Ik had namelijk vrijdagavond een intervaltraining gedaan van 10 x (bijna)400 m in de stromende regen. Op een gegeven moment liep ik in waterschoenen. Gelukkig is de zaterdagkrant altijd wat dikker, zodat ik het krantenpapier in mijn schoenen regelmatig kon verwisselen met als resultaat een paar droge schoenen vanmorgen. 

Voor vandaag had ik een rappe 10 km loop in gedachten . Het weer was goed, zodat ik naar de duinen ging om daar deze loop op onverharde paden te gaan doen met lekker wat kleine bultjes erin. Een parcours had ik al in gedachten. Ik startte met eerst een km inlopen. Nou gaat mijn inlooptempo de eerste paar meter best wel langzaam en werd ik gepasseerd door twee wandelaars die de opmerking maakten “ wandelen gaat sneller” . Later kwam ik ze trouwens nog een keer tegen , maar toen ging ik ze rap voorbij en hoorde ik ze zeggen “die gaat snel”. Aan het eind van de km inlopen ben ik even gestopt en lekker in het zonnetje gestaan wat rek en losmakende oefeningen gedaan. Ik kon van start.

Nadat ik het knopje start van mijn Garmin had ingedrukt vloog ik uit de startblokken. Ik voelde gelijk dat dit veel te hard ging wat even later bevestigd werd door mijn schermpje. Ruim 16 km/uur. Ik wilde in een rap tempo lopen, maar dit was natuurlijk gekkenwerk. Meteen op de rem getrapt en terug naar 13 km\uur. Later kon ik altijd nog het gas intrappen als het makkelijk ging. Ik wist namelijk dat het zwaarste stuk nog moest komen.  Daarnaast ben ik een liefhebber van een negatieve split. Altijd fijn om het laatste stuk overtuigend te lopen dan strompelend binnen te komen. Het ging goed. Had voor mijn gevoel het juiste tempo te pakken. Op een open vlakte had ik de wind tegen. Bij een wedstrijd waarbij je hoopt een pr te lopen zou je dat balen vinden, maar nu bij een training vond ik het niet erg.  Er zou nog een stuk komen waarbij ik hem mee zou hebben, ware het niet dat ik dan fijn tussen de bomen liep 😀. Ik had van te voren ingeschat waar ik aan de laatste km zou beginnen en dat bleek te kloppen. Een redelijk vlak onverhard pad terug naar het beginpunt . Mijn garmin nauwlettend in de gaten houdend liep ik door en na 10 km drukte ik op het knopje stop.

Een blik op de getallen vertelde mij dat ik er 43:21 min over had gedaan . Bij aanvang hoopte ik onder de 45 min te kunnen blijven en dat was dus ruim gelukt. De laatste km terug kon ik heerlijk rustig met een tevreden gevoel lopen. Over een tijdje nog eens ditzelfde rondje lopen om te kijken of de trainingen resultaat opleveren.

Wat sneller

In gedachten zag ik mij al vliegen over de duinpaden.

Zag ik daar 14,6 km/uur op mijn garmin staan? Het zou best kunnen, want ik liep op een helling naar beneden. Naar boven heb ik niet gekeken, maar dat zou zomaar onder de 10 geweest kunnen zijn. Zoals ik in en vorige blog al schreef , de langzame maand is voorbij en snelheid mag weer. Ik vroeg mij af wat zo’n maand met je snelheid zou doen. Ik kan mij nog herinneren dat als ik in een marathonschema voor een groep een langzame week plande ik al snel mails kreeg of ik niet wilde vergeten dat ze de marathon wel in een bepaalde tijd wilden lopen. 

Vandaag mocht ik los. Niet dat het de bedoeling was dat ik mij total loss ging lopen, maar op ontspanning snel. Als ik moest hijgen dan lag de inspanning te hoog .  Ik had een mooie route, grotendeels onverhard met wat lekkere heuveltjes, gepland van ruim 21 km. Na een rustig begin kwam ik in een 12 km/uur tempo. Het was lekker loopweer met een licht briesje. Het is altijd fijn als je in het begin wind tegen hebt en dan al weet dat je hem de tweede helft grotendeels mee hebt.  Een ander fijn aspect was dat ik een liter  water die ik bij me had die na zo’n driekwart van de loop ook op zou zijn, wat weer een kilo zou schelen. Wind mee en een kilo lichter . In gedachten zag ik mij al vliegen over de duinpaden, maar ik zat nog met die langzame maand.

Ik kon de genoemde snelheid van 12 km/uur makkelijk vasthouden. Ik genoot van het snellere tempo en ging ongemerkt naar de 13 . Nu werd net uitkijken, want hoewel het makkelijk liep waren mijn spieren hier even niet meer aan gewend. Toch maar een beetje de rem erop. Het risico van een blessure lag op de loer. Ik had nog twee gelletjes in mijn bidon houder zitten , overgebleven na de 40 km van vorige week en liet ze door mijn slokdarm naar binnen glijden. Ik had wel al door dat ik mijn rondje ruim binnen 1:45 uur af zou leggen. Nou doet de tijd er helemaal niet toe, maar toch. Bij een prullenbak de gelverpakkingen weggegooid en alsof dit het laatste beetje balast was liep ik in een lichtvoetige tred naar mijn eindpunt. Hoelang en met welke snelheid had ik hier nu over gelopen. Hierin waren mijn garmin en Runkeeper op mijn smartphone het eens.  21,2 km in 1:39:57 uur met een gemiddelde snelheid van 12,75 km. Mijn voorzichtige conclusie is dat langzame maand weinig tot geen invloed heeft gehad op mijn duursnelheid. Sterker nog, het heeft mij juist weer hongerig gemaakt naar snelheid . Nu nog even uitkijken dat ik het bord niet te vol schep.