30 Minuten

Hij brabbelde iets terug van goedemorgen. Zoiets als baby’s doen als ze een paar maanden oud zijn. Niet dat ik het kon verstaan, maar het moest wel zoiets zijn als antwoord op mijn goedemorgen. Nou vroeg ik mij af of het voor hem wel een goedemorgen was, want hij keek alsof het carillon van de Pieterskerk op volle sterkte in zijn hoofd speelde. Rustig dribbelde ik verder richting Herenstraat.

Voor mij was het wel een goede morgen. Ik had goed geslapen en was wakker geworden van mijn telefoon. Gisteravond voor het slapen gaan vergeten het geluid van whatsapp uit te zetten en zo ontdekte ik dat ook op zondagmorgen het appverkeer al om 07:00 uur begint. Nadat ik nog even was blijven liggen, eruit gegaan om thee te zetten. Nog een paar artikelen uit de zaterdagkrant gelezen, wat je eigenlijk een week lang kan doen voor je hem misschien uit hebt, mijn hardloopoutfit aangetrokken en de deur achter mij dichtgetrokken om een rondje te gaan hardlopen.

Met mijn kuit gaat het heel goed. In mijn vorige blog schreef ik dat ik hem niet voelde en dat is nog steeds het geval. Ik heb wel besloten om het een tijdje rustig aan te doen. Hiermee bedoel ik in een voor mij rustig tempo, geen interval en niet langer dan 30 minuten. Als ik mij het goed herinner komen die 30 minuten ook terug in een advies van de gezondheidsraad over beweging. Ben dus helemaal goed bezig.

Ik dribbelde dus door de Herenstaat nar de Doezastraat. De terrassen die gisteravond nog goed bezet waren, waren nu nog leeg. Geen aanmoedigde , goedkeurende of meewarige blikken deze keer. Ik liep lekker en merkte al gauw dat het tempo omhoog ging. Mijn kuit accepteerde dit verhoogde tempo wel, maar mijn verstand zei me, niet doen. Verstandig als ik ben nam ik het tempo terug en liep door. Ik hoorde een kerkklok luiden. Kon niet bepalen waar hij nou vandaan kwam, maar stond wel opeens bij de Pieterskerk.

Het werd tijd om na te denken over terug te gaan, anders zou ik meer dan die 30 minuten lopen. Nou is een paar minuten minder of meer geen punt, maar overdrijven was nou ook weer niet nodig. Een boogje gemaakt naar de Rapenburg en door de Kaiserstraat weer richting huis. Na 30 minuten zag ik mijn appartement en het laatste stukje gewandeld .

Ik had een heerlijke zondagochtend loop gedaan. Ik blij, mijn kuit blij en mijn hart had zich met een gemiddelde hartslag van 113 ook niet te zeer vermoeid. Nu een cappuccino maken. Of eerst douchen en op een terras ééntje bestellen? Kijken naar hardlopers die voorbij komen.

Smartphone

Daar stond hij. Strak op zijn zondags gekleed. Aan de rand van een pleintje zodat de kans om gestoord te worden klein was. Het hoofd schuin naar beneden gericht en een lichte glimlach op zijn gezicht. Zijn blik was gericht op zijn smartphone. Af en toe moest hij zijn rechterhand van een beugel halen om een iets aan te tikken om daarna weer naar de beugel te gaan die onderdeel was van een kinderwagen.

Ik moest gelijk denken aan een soortgelijk tafereel dat ik een paar minuten eerder zag. Een vrouw die haar hond uitliet en terwijl het beestje rond haar benen kwispelde, wachtend tot zijn baasje het balletje weer weggooide, was zij verdiept in haar smartphone.

Oeps, nou moet ik natuurlijk uitkijken om niet de man met de vrouw te vergelijken door te zegen dat hij zijn kind uitliet. Het was een moment opname die ik zag en voor hetzelfde geval kreeg hij net een berichtje van zijn partner met een mededeling of een opdracht.

Laat ik eens naar mijzelf kijken. Ik heb tijdens mijn rondje hardlopen ook altijd mijn smartphone bij me. Ik heb een iPhone SE. Nou is het lastig om tijdens het hardlopen iedere keer hier op te kijken, maar ik heb ook een Apple Watch en die trilt als ik bijvoorbeeld een berichtje binnen krijg. De verleiding is dan erg groot om toch even te kijken. Een tijdje terug deed ik dat ook en brak toen bijna mijn nek over een opstaande stoeptegel. Ik heb de trillingen nu uitgezet en zet ze aan als ik bijvoorbeeld een berichtje verwacht, maar de telefoon niet af mag gaan.

Er zijn natuurlijk 100 redenen te bedenken, of die anderen voor ons bedacht hebben, om de smartphone altijd bij je hebben. Zo is het natuurlijk fantastisch dat je er mooie plaatjes mee kunt schieten en je altijd een fototoestel bij je hebt. Hier maak ik dan ook dankbaar gebruik van om een selfie te maken tijdens het hardlopen en die op social media te zetten. Is dat een verslaving of dwangmatigheid? Misschien wel, maar ik vind het leuk om te doen.

Vanmorgen tijdens mijn rondje hardlopen natuurlijk een selfie gemaakt.

Duurloop

“Nog één ronde te gaan en dan zat de duurloop erop”. Dit dacht ik gistermorgen nadat ik twee ronden hardgelopen had. Ik was bezig met mijn lange duurloop en wil die langzaam uit gaan breiden. Tot hoever? Geen idee. De vorige keer schreef ik dat ik voorzichtig dacht aan een marathon, maar deze week kwam ik weer iets tegen over de 60 van Texel in 2022. Er schieten steeds meer leuke (gekke) loop ideeën door mijn hoofd. Hoe ouder hoe gekker. Over een paar maanden wordt ik 60. Laat ik eerst maar eens beginnen met de duurloop rustig uit te breiden.

Ik was dus bezig me een duurloop. Ik was in de buurt van de Gaasperplas bij Amsterdam en wist dat een rondje om deze plas 5 km was. Nou wil het toeval dat er langs het wandelpad ook een ruiterpad loopt. Normaal gesproken is het niet handig om over een ruiterpad te lopen in verband met het rulle zand, echter dit pad was voor het overgrote deel zeer goed te belopen. Ik vroeg mij even af of paarden in dit coronatijdperk een stalplicht hebben, maar dat zal toch wel niet. Of toch…… In ieder geval hadden ze dit pad links laten liggen.

Ik wil mijn langere duurlopen zoveel mogelijk over onverharde paden lopen en dus kwam dit niet door paarden belopen ruiterpad mij heel goed uit. De reden waarom ik over onverharde paden wil lopen is omdat ik het idee heb dat ik dan mijn gewrichten minder belast. Zoals ik hierboven schreef behoor ik niet meer tot de jongere garde, of 60 moet de nieuwe jongere worden, dus moet ik zo lief mogelijk voor mijn gewrichten zijn en wat extra demping kan denk ik geen kwaad. Het is natuurlijk zo wie zo de vraag of mijn gewrichten al dit hardloopgedoe wel prettig vinden en niet veel blijer zijn met het ommetje van Prof. Erik Schreuder, maar dat is een ander verhaal.

Ik moest nog één ronde en dan had ik 15 km gelopen. Het was heerlijk loop weer en ik kwam menig wandelaar en hardloper tegen. Om de een of andere reden hadden ook een aantal honden besloten om over het ruiterpad te lopen. Bij een paard weet je waar je aan toe bent en ga je gelijk opzij. Heb in het verleden eens geprobeerd een paard opzij te duwen, maar er gebeurde niets en moest uitkijken dat ik niet klem kwam te zitten tussen paard en hek. Bij honden blijf ik het toch altijd lastig vinden om in te schatten wat ze gaan doen. Het voordeel van een paar keer hetzelfde rondje lopen is dat je ook een paar keer dezelfde honden tegenkomt en je dus weet waar je aan toe bent. Het laatste rondje af en toe een tempo versnelling er in gegooid en kwam na 1:25 uur weer bij het startpunt uit. Met een tevreden gevoel een paar honderd meter uitgewandeld naar de cappuccino.

Eigenlijk is 60 jaar ook een mooie leeftijd om de 60 van Texel nog eens te lopen. Toch nog maar even op de website kijken.

4

Zag ik dat goed? Ik moest een tweede keer kijken. Was het niet de tijd van de laatste kilometer? Nee, bij nadere bestudering was het echt de gemiddelde kilometertijd. Ik had hem al een tijd niet gezien en met tijd bedoel ik maanden. Nu moet ik bekennen dat ik er ook niet mee bezig was en misschien juist daarom kwam hij vandaag op mijn schermpje. Ik heb het hier over de 4. Gewoon een getal, maar soms maakt een getal je hart blij. De 4 waar ik het hier over heb is het eerste getal van mijn gemiddelde kilometertijd van mijn hardlooprondje vandaag. 4:55 min / km.

De laatste maanden loop ik gemiddeld 5 keer in de week. Ik trek dan mijn hardloopschoenen aan, loop de deur uit en ga hardlopen. Ben niet bezig met tijd of snelheid. Soms loop ik wat harder, soms wat langer al naar gelang de pet staat. Nou is dit ook weer niet helemaal waar, want ik wissel wel een beetje af in snelheid. Dit om niet stijf te worden en het lichaam een beetje te prikkelen. Meestal gaan de tempowisselingen vanzelf, maar af en toe moet ik ze een beetje sturen. Nu is er sinds een week opeens een verandering in het op deze manier van hardlopen gekomen.

Een collega met wie ik regelmatig en rondje hardloop heeft zich ingeschreven voor de halve marathon van Leiden en opeens voelde ik zin om hier ook aan mee te doen. Met die zin komen er weer tientallen trainings ideeën naar boven en ben ik weer gemotiveerd om structuur in het hardlopen te brengen. Te beginnen met twee tempotrainingen, twee rustige korte duurlopen en een langere duurloop in de week. Ik ga dat doen zoals ik dat in de jaren 80 van de vorige eeuw deed toen ik begon met hardlopen. het tempo voornamelijk op gevoel met af en toe een stopwatch en geen gebruik van hartslagmeter. Over een paar weken ga ik daar wat meer structuur in brengen in de vorm de tempoblokken DL1, DL2 en DL3, maar daarover tegen die tijd meer.

Het klinkt misschien een beetje gek in deze Corona tijd waarin het individualisme de boventoon moet voeren en de meeste vormen van iets gezamenlijks doen een boete oplevert, maar mijn gedachten gaan weer uit naar het lopen van een marathon in het najaar. Geen stadsmarathon, maar iets anders en kleinschalig. Ga binnenkort maar eens de hardloopkalenders bekijken.

Vandaag een stevige duurloop gedaan. Rustig begonnen en het tempo daarna opgevoerd wat de mooie gemiddelde snelheid van 4:55 min / km op mijn Apple Watch schermpje opleverde.

Verslaving

Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik moest wel. Het resultaat van de actie lag verfrommeld op tafel. Ik had de verleiding niet kunnen weerstaan om hem definitief weg te leggen, maar steeds binnen een soort van handbereik te houden. Ik heb het hier over een reep chocolade die ik onderweg naar huis had gekocht. Dit was eigenlijk niet de bedoeling, maar zo’n reep die roept je als je er voorbij loop. Zo’n noodkreet die je niet kunt weerstaan. Neem me mee! Het gevolg was dat ik de hele middag iedere keer een stukje afbrak om op mijn tong te laten smelten en ik aan het eind van de middag met een misselijk gevoel achter mijn laptop zat. De enige remedie om van deze misselijkheid af te komen was een stukje hardlopen. Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik moest wel.

De regen was net gestopt en een snelle blik op buienradar vertelde me dat het droog zou blijven. De hardloopschoenen aan en de deur uit. Het begon al wat te schemeren, maar de route die ik zou lopen ging geheel over het voetpad, wat ook weer niet geheel zonder risico is. Ik sprak vandaag iemand die in het donker over een stoeptegel was gestruikeld, plat was gegaan en daar een ruim gekleurd oog aan had overgehouden. De chocoladeberg in mijn maag adviseerde mij om rustig te beginnen en dat kwam dus eigenlijk best goed uit. Had ik alle tijd om op de opstaande stoeptegels te letten. Dat ik in de eerste drie kilometer drie stoplichten had waar ik voor rood moest stoppen deerden mij ook niet. kon ik mooi even wat rekoefeningen doen en een praatje maken met een oudere dame die met haar twee poedeltjes naast mij stond te wachten.

Opeens voel je het dan. Na zo’n 4 km merkte ik dat ik ongemerkt wat harder was gaan lopen. Ik voelde mij goed. Het misselijke gevoel was verdwenen en had bijna plaatsgemaakt voor een euforisch gevoel. Alsof ik weer de hele wereld aankon. Ik deed nog een paar versnellingen en liep een stukje met een fietser mee die mij aanmoedigde. Ik realiseerde mij wel dat ik niet te gek moest doen, want mijn kuiten hadden al een tijdje dit tempo niet gedaan. De laatste kilometer liep ik met een brede glimlach op mijn gezicht langs de singel naar huis,

Vandaag de gevolgen van de ene verslaving verholpen met een andere verslaving.

Toekomst 66

Een slagschip op wielen passeerde mij op een meter afstand, een lucht van diesel achterlatend. Als ik omkeek kon ik de hoogbouw van Chicago nog zien, maar ik moest niet omkijken. Mijn eindpunt lag voor mij. Santa Monica, Los Angeles. Hier liep ik nu, hardlopend langs een snelweg met zo af en toe een passerende truck van enorme afmeting waar ik bijna onderdoor kon kijken. De reis was begonnen.

Het bovenstaande zou zomaar de eerste alinea kunnen zijn van het boek dat ik zou willen schrijven. Misschien dat er bij sommigen bij het lezen van de plaatsnamen een belletje gaat rinkelen, maar voor degene bij wie dat niet gebeurd, het gaat hier over Route 66 . Iedereen heeft wel iets wat hij in zijn/haar leven eens wil doen. Voor mij is dat Route 66, maar dan niet in een auto , motor of op de fiets. Nee, ik zou hem hardlopend willen doen en daar een boek over schrijven. Waarom, ik weet het niet, maar soms wil je gewoon iets.

Er zijn nog wel een paar kleine dingetjes waar ik over na moet denken en die ik nog moet uitzoeken. Is het om te beginnen wel toegestaan om overal op de route te mogen hardlopen. De route is 3940 km lang. Ik loop sinds kort dagelijks 6,6 km (hier meer over in de blog volgende week) wat betekend dat ik er dan 597 dagen over zou doen. 6,6 km is wel een mooie dagafstand voor route 66, maar het gaat dan wat lang duren. 66 km kan ook , maar dat is misschien wat te hoog gegrepen. Ben dan wel in 60 dagen klaar. Ik kan er natuurlijk ook 66 dagen over doen, wat 59,7 km per dag betekend. Nadeel hiervan is dat als je een mindere dag hebt, je de volgende dag bijna een topdag moet hebben. Dan nog de vraag wanneer? Om bij het getal 66 te blijven zou ik het op 66 jarige leeftijd moeten doen. Misschien mag je tegen die tijd weer iets vroeger met pensioen en heb ik alle tijd en kan ik die 6,6 km doen. Dit zijn dus nog wat voorbereiding dingetjes (deze en meer), maar daar heb ik nu wel alle tijd voor , want in dit Corona tijdperk kom je niet eens de grens over.

Stiekem ben ik wel begonnen met een soort van voorbereiding. Ik loop nu dagelijks 6,6 km en zit nu op dag 9. Het schrijven oefen ik in deze blog. Dat laatste behoeft nog wat scholing, maar daar is nu ook tijd voor. Nu eens kijken of ik dit toekomst 66 idee werkelijkheid kan laten worden.

Herintreder

Ze stonden al te popelen, want ze hadden mij in hardloopkleding gesignaleerd. Het waren net twee jonge honden die naar buiten mochten. Mijn hardloopschoenen. Ik was de derde hond. Drie weken op non-actief gestaan. Af en toe een stukje wandelen om niet helemaal gek te worden. Ik was geveld door een flinke luchtweginfectie. Twee weken geleden dacht ik er vanaf te zijn , maar een wandeling van een uur op zondag moest ik die maandag erop gelijk bekopen. Nu ben ik een paar dagen wat meer buiten geweest en durf ik het aan. Een stukje hardlopen.

De vraag is dan, hoe pak je het weer op? Ik besloot mijn Route 66 rondje te lopen. Dit is 6,6 km en mocht het niet gaan dan kon ik altijd een stukje wandelen. Het tempo was een tweede dingetje. Je wil graag en voor je het weet probeer je alweer die fietser bij te houden die je net voorbij gegaan is. Dat was dus niet de bedoeling. Eerst maar eens kijken of mijn lichaam het hardlopen alweer aankon. Ik legde mij een bovengrens van 9,0 km/uur op. Zo, het plan was gemaakt Ik had al wat lopers in korte broek en shirt zien lopen, maar dat leek mij geen goed plan. Lange broek, shirt korte mouw, shirt lange mouw en jasje. Dat was de outfit die mij nu het beste leek. Ik kon gaan.

Na een paar stappen kwamen de eerste berichten al binnen. Stramme gewrichten en stijve spieren. Oeps, was het wel verstandig om al te gaan hardlopen. Nog even doorlopen en jawel na een paar honderd meter ging het beter. Gelukkig. Ik kwam wat mensen tegen met wie ik regelmatig een kort praatje maak maar met het huidige Corona gedoe leek mij dat geen goed plan. Mede omdat ik nog af en toe wat snotterig klink en de mensen niet ongerust wilde maken, Gisteren zat ik in een ruimte en toen ik mijn neus snoot schoven toch twee mensen een paar stoelen op.

Het hardlopen is verder goed gegaan. Er waren wel wat aspecten die mij duidelijk maakten dat ik het voorzichtig aan moet doen. Zo was er mijn hartslag. Die was gemiddeld 131 en dat is voor mij wat verhoogd gezien de snelheid die ik liep. Gemiddeld 8,9 km/uur. Daarnaast was mijn ademhalingsfrequentie wat hoger dan normaal. Niet dat ik liep te hijgen , maar toch sneller en met name als ik één van de vele kleine bruggetjes over moest. Als laatste voelde ik na afloop mijn spieren meer dan normaal na zo’n loop.

Wat betekend dit nu voor het vervolg. Ik ga deze week afwisselend hardlopen en wandelen. Het hardlopen blijf ik in dit tempo doen totdat mijn hartslag met 10 gedaald is naar wat voor mij normaal is bij dit tempo. Ook mijn ademhaling moet weer rustiger worden. De afstand ga ik niet vergroten en blijft 6,6 km Als alles weer is zoals het was dan ga ik de trainingen uitbreiden en kan de voorbereiding op de slachtemaraton beginnen.

(NB voor degenen met wie ik de afgelopen weken contact heb gehad, mijn Corona test was negatief )

Een praatje maken

Nog even de kam door mijn haar halen en ik kon naar de duinen voor mijn rondje hardlopen. Nou had het weinig zin, die kam, want zo gauw ik mijn hoofd buiten de deur stak zou Dennis er vol doorheen kroelen en er weer die chaos van maken die ik ook zie als ik s’morgens mijn eerste blik in de spiegel werp. Toch even die kam , want je weet maar nooit of je met dit Dennisweer een tv ploeg tegenkomt die wat leuke storm opnames wil maken. Nu ik er zo over nadenk was die kam in dat geval ook niet handig, want die cameraploeg wil dan natuurlijk liever een verwilderde bos haren zien dan een gestylde coupe. Mijn ochtend ritueel afgemaakt met tanden poetsen en een drupje olie op mijn gezicht en ik kon gaan.

Gisteren waren er via de app al een paar afmeldingen, mede door het Dennisweer, zodat ik al snel in de gaten had dat ik vanmorgen alleen zou lopen. Dat alleen valt ook wel mee, want al snel kwam ik andere hardlopers en wandelaars tegen, Na zo’n anderhalve kilometer belandde ik in de staart van een loopgroep en trof daar twee bekenden aan. In plaats van de groep voorbij te gaan besloot ik om wat gas terug te nemen en een praatje met ze te maken. Even later hield de groep halt. Ik zei ze gedag en liep door. Een stuk verderop haalde ik en drietal lopers in. Één maakte een opmerking over het woord Roparun dat achterop mijn jas stond. In plaats van door te lopen hield ik in en maakte een praatje met ze over de roparun om even later weer in mijn eigen tempo door te lopen.

Ik moest denken aan een training die ik afgelopen week deed en daarin af en toe zomaar een praatje met iemand maakte, zoals met een dame die met haar hond liep. Ik kwam haar op mijn rondje voor de tweede maal tegen en zij zei “u loopt ook veel”. Ik stopte en zei “dat is misschien zo, maar u loopt een paar keer per dag met u hond wat maakt dat u misschien in totaal meer loopt dan mij”. Toen zag ik dat haar hond een spalk om een poot droeg en we raakten in gesprek daarover. Na een tijdje zeiden we gedag en vervolgden we beiden onze weg. Vlak voor ik thuis was zag ik dat iemand een probleem had met het keren van een bestelwagen op de smalle weg. Ik stopte en gidste hem. Hij draaide zijn raampje open en bedankte me. Na een kort praatje vervolgden we onze weg.

Dit vind ik het leuke van niet op schema lopen . Gewoon gaan hardlopen en openstaan voor wat er op je pad komt

Vanmorgen ook nog een praatje gemaakt met Dennis. Je weet wel die van het Dennisweer. We hebben wat stellingen doorgenomen. De ene keer was hij tegen. De andere keer was hij voor.

De Meewindloop

Afgelopen zondag raasde Ciara over ons land, maar toen ik vanmorgen, dinsdag, wakker werd had ik indruk dat hij , of is het een zij, nog steeds niet vertrokken was. Buiten klapperde alles nog even hard en de katten gingen nog steeds binnen op de bak, hoewel ze liever de bak buiten nemen. Ik was er wel een beetje klaar mee, met die wind. Ik wilde gewoon een stukje hardlopen zonder tegen die wind in te moeten beuken. Op social media las ik al een paar dagen hoe trots de mensen waren om tegen de wind in te lopen dan wel te fietsen. Er zijn zelfs kampioenschappen voor. Ik vond de 10 km van zondag wel genoeg en die had die dan ook zo gepland dat ik de volgende 10 wind mee had.

Zo lag ik dus vanmorgen, luisterend naar de wind op bed. Ik had een vrije dag en wilde gaan hardlopen. Opeens kreeg ik een wakker idee. Het was tenslotte al 09:00 uur. Ik keek op buienradar wat de verwachtingen waren, maar vooral naar de windrichting. Die bleek uit het westen te komen. Gelijk kwam er een gedachte in mij op. Ik zou de trein pakken naar Zandvoort en dan terug naar huis hardlopen met de wind in de rug.

Mijn hardloopoutfit aan en naar station Haarlem om daar de trein naar Zandvoort te nemen. Toen ik in Zandvoort tegen de wind in over de boulevard wandelde kon ik de kracht van de wind goed voelen. Het zand trouwens ook, want ik werd zo’n beetje gezandstraald. Na een paar minuten kwam ik aan op de plek vanwaar ik ging hardlopen. Nog even geprobeerd een beetje aardige selfie te maken terwijl ik bijna weggeblazen werd en toen mocht ik gaan.

Tegen de wind in is beuken, werken en proberen met behoud van je looptechniek / houding vooruit te komen. Met de wind mee lopen heeft echter ook zijn aandachtspunten. Voor je het weet beland je in een lange sprint met zo’n hoge belasting voor je beenspieren / gewrichten dat je 99% kans hebt op een blessure. Aan de andere kant moet je ook niet de hele route met de rem erop gaan lopen, want dan heb je evenveel kans op een blessure. Je moet dus een soort van middenweg vinden. Wel profiteren van de wind in de rug, maar toch controle houden over je snelheid.

Ik vloog de boulevard af Zandvoort in. Na een paar minuten had ik de balans gevonden tussen de ongecontroleerde sprint en de rem. Eigenlijk is het één lange weg rechtdoor naar mijn huis. Door Bentveld, Aerdenhout en Heemstede. Dan nog even het Spaarne over, linksaf en door het park naar huis. Ik had een fijne meewindloop gedaan van 10,5 km.

Het idee van de trein pakken en dan terug lopen is mij goed bevallen en ga ik zeker vaker doen.

Weeklogboek

Maandag 3 febr 2020. Vandaag een voor mij rustige duurloop gedaan. Ik kon eind van de middag lopen en dat betekend dus lopen met daglicht. Dan ben ik wat ruimer in de parcours keuze in verband met veilig lopen. Ik had een route van zo’n 10 km in gedachten en omdat ik gisteren in mijn duurloop versnellingen had gedaan ging ik hem vlak lopen. Met versnellingen ben ik wat voorzichtiger geworden. Blessurevrij blijven staat voorop, dus ik mag maximaal twee keer in de week iets met tempoversnelling doen. Vandaag is het een duurloop geworden van 10,6 km in 58:17 min wat een gemiddelde snelheid inhoud van 5:28 min /km (11 km/uur)

Dinsdag 4 febr 2020. Vandaag een duurloop gedaan met een middenstuk van 4 km sneller. Het snellere stuk mocht geen werken worden , maar ik moest op souplesse blijven lopen. Hijgen was uit de boze. Het weer zat niet echt mee. Koud, wind en regen, maar omdat ik de 4 km op een rondje van 2 km liep had ik alles mee en tegen. De snelheid tijdens de 4 km was gemiddeld 4:30 min/km ( 13,3 km/uur ) De totale afstand vandaag was 9,2 km in 47:37 min.

Woensdag 5 febr 2020 Vandaag niet hardgelopen. Gisteren heb ik een tempoloop gedaan en daarom is het vandaag een mooie dag voor hardlooprust. Ik heb wel een alternatief gedaan. Omdat ik de hele dag binnen ben vind ik het prettig om toch ook wat buiten te doen. Het alternatief was een wandeling van het station naar huis. 4,07 km in 43:55 min.

Donderdag 6 febr 2020. Vandaag een voor mij rustige duurloop gedaan. Gelijk na het werk om 18:00 uur gaan lopen. In het donker dus deze keer. Ik loop een rondje van 2,5 km in de wijk. Het voordeel van dit rondje is dat ik op de stoep kan blijven lopen en geen weg hoef over te steken. Ik liep dit rondje een paar keer en kwam op een totaal van 10,5 km in 57:06 min wat een gemiddelde snelheid inhoud van 5:26 min/km ( 11 km/uur.

Vrijdag 7 febr 2020. Vandaag een training gedaan met versnellingen op muziek van The Cure. Dit betekend de eerste twee nummers rustig. Daarna een nummer op gevoel versnellen. Dan weer een nummer rustig enz enz. Ik luisterde naar hun laatste album Live in Hyde Park London. Ik heb in totaal 6 nummers versneld gelopen. De totale afstand vandaag was 13,08 km met een gemiddelde snelheid van 4:58 min/km (12 km/uur)

Zaterdag 8 febr 2020. Vandaag een rustdag. Ik voelde de benen nog goed na gisteren. Ik ga dan niet hardlopen. Een alternatief zou zijn wandelen, maar ik hoefde vandaag niets en heb lekker uitgeslapen. Vanmiddag nog wel even door de stad gelopen en een appelgebak met slagroom genomen om de voorraad koolhydraten op peil te brengen voor de duurloop van morgen. 😀

Zondag 9 febr 2020. Vandaag een voor mij langzame lange duurloop gedaan op de HT Duurloopmethode. Dit betekend 15 min hardlopen en dan 1 minuut wandelen. Dan weer 15 min hardlopen en 1 minuut wandelen enz enz. Er was een harde wind en ik besloot eerst tegen de wind in te lopen . Ik probeer mijn hartslag bij deze training rond de 120 te houden , maar met deze wind tegen was dat niet mogelijk. Het werd gemiddeld 130. Ik heb gelopen in de Amsterdamse Waterleiding Duinen. De afstand vandaag was 21,4 km in 2:07:52 uur wat een gemiddelde snelheid inhoud van 5:59 min/km (10 km/uur)

Nu lekker douchen, lunchen. en op naar volgende week.