Ik voelde niets

Ik voelde helemaal niets. Op de één of andere manier was het best wel spannend. Het was voor mijn doen alweer even geleden, 18 augustus, dat ik voor het laatst mijn hardloopschoenen aangetrokken had om een stukje te gaan hardlopen. Toen vertelde mijn kuit me dat hij niet lekker in zijn vel zat en eigenlijk wel even rust wilde. Gehoorzaam als ik ben heb ik de hardloopoutfit in de kast gedaan. Nou kwam dit ook wel goed uit, want ik had genoeg andere dingen te doen en een rustperiode is ook helemaal niet verkeerd vind ik. Vanmorgen was het moment aangebroken dat ik besloot om de hardloopoutfit weer tevoorschijn te halen en op pad te gaan.

Ik vond het dus best wel een beetje spannend, want zou mijn kuit ditzelfde vinden. Rustig aan beginnen. Nou woon ik sinds kort een een appartementen complex waar de rollator niet vreemd is. Ik liep de voordeur uit met twee rollatorwandelaars en die konden mooi de eerste meters voor mij het tempo bepalen. Ik maakte nog een babbeltje met ze over het weer en ze waren er van overtuigd dat ik er goed aan deed om s’ochtends te lopen, want later op de dag zou het best heet worden en dan was het volgens hun niet goed om je dan in te spannen. Zij gingen boodschappen doen en we namen afscheid bij de rotonde. Ik waakte ervoor dat niet te snel te gaan, want nu mijn twee tempomakers er niet meer waren sluit dat er gauw in.

Ik was een kilometer onderweg en ik voelde niets. Had denk ik het juiste tempo gevonden. 7 Minuten per kilometer gaf mijn Apple Watch aan. Een route had ik niet in gedachten, alleen dat ik niet te ver wilde afdwalen, zodat als mijn kuit zich weer niet lekker voelde ik snel thuis was. Ik liep dus een beetje kris kras door de straten in de buurt. Straatjes in de woonwijk vlak bij mij waar ik nog nooit gelopen had. Ik kwam nog wel een uitdaging tegen in de vorm van een trapbruggetje. Zou ik die wandelend of rustig dribbelend op en af gaan. Ik koos voor het laatste en dat ging goed al merkte ik wel dat mijn kuit tegen een licht protest aanzat, maar voor hij mij een halt toe kon roepen was ik er alweer overheen en vervolgde mijn rustige tempo.

Na drie kilometer vond ik het wel genoeg en nam de eerste afslag terug. Helemaal tevreden. Ik had een loopje gedaan die ik met een frisse kuit nooit gedaan zou hebben en weer leuke plekjes ontdekt bij mij in de buurt. Toen ik bijna bij de voordeur was zag ik de twee rolatorwandendelaars ook terug komen. zij waren langs de bakker geweest en hadden wat lekkers meegenomen voor bij de koffie. Voorbeeld doet volgen en na het douchen ben ik ook langs de bakker gegaan en als ik nu naar links kijk zie ik een heerlijk hazelnootschuim gebakje staan.

Morgen wordt een wandeldag en overmorgen weer rustig hardlopen door de buurt. Andere straatjes pakken en misschien ook wel weer hele leuke plekjes ontdekken.

De kei

Soms loop ik anders. Daarmee bedoel ik niet een andere snelheid of andere afstand. Met dit soms loop ik anders bedoel ik met mijn ogen. Mijn ogen zijn dan op zoek. Ik loop dan kris kras door de stad en mijn ogen zijn dan op zoek naar dat momentje van geluk. Ondertussen heb ik een beetje gevoel gekregen voor de kansrijke plekjes. Vandaag zag ik er weer één.

Een tijdje geleden zat ik op een terras en kwam de serveerster mijn bestelling brengen. Thee en appelgebak met slagroom. Dit was aanleiding voor mijn buurvrouw om hier een opmerking over te maken. Niet vervelend , maar in de trant van “dat ziet er lekker uit” . Dit was het begin van een gesprek. Zij wilde de mensen in de Corona periode graag een momentje van geluk geven en was begonnen met kleine keitjes te schilderen . Die legde ze her en der in de stad neer. Ze een beetje te verstoppen, maar ook weer niet te moeilijk. De mensen die ze zagen kregen dan een momentje een gelukkig gevoel. Je mocht met de kei doen wat je wilde. Laten liggen of meenemen. Ze had veel positieve reacties gekregen en die middag zou ze weer aan het schilderen gaan. Ze had een zak met keitjes naast zich liggen.

Ik liep een rustig rondje door de stad. Was de Sterrenwacht gepasseerd en bij de Hortus Botanicus ging ik naar de Rapenburg. Na nog wat links en rechtsaf slaan kwam ik bij de Hooglandse kerk. Ik was al een plekje gepasseerd waar een week terug er nog eentje lag, maar die was nu weg. Ik dribbelde rustig verder en opeens zag ik hem (of haar) Rustig liggend tussen twee stenen. Had ik harder gelopen dan had ik hem zeker gemist. Ik voelde een soort van opwinding. Mijn hart sloeg wat sneller en voelde het momentje van geluk over mij heen komen. Gestopt om te kijken, even oppakken, ronddraaien en weer neerleggen. Hopend dat iemand anders er net zo’n geluksmomentje aan beleefd als ik.

Ik liep verder. De vermoeidheid die ik voelde was geheel verdwenen en dat was meteen te merken aan mijn tempo dat omhoog ging. Deed er zelfs nog een lusje aan. Na het lopen voel ik mij altijd al goed, maar na zo’n geluksmoment loopje kan ik weer even alles aan.

Mocht je in Leiden gaan hardlopen, doe dan ook eens zo’n loopje en wie weet loop je zomaar tegen een geluksmoment aan.

Pittig

Even mooi rechtop lopen. De techniek goed in de gaten houden. Op de middenvoet landen en er voor zorgen dat ik niet stampte, maar lichtvoetig liep. Goede actieve knie inzet. Niet te hoog , maar ook niet te laag zodat het op slepen leek. Schouders ontspannen. Nette arm zwaai met de handen ontspannen half open en natuurlijk een ontspannen gezichtsuitdrukking alsof het bovenstaande mij geen moeite koste. Dit alles deed ik toen mijn tempoversnelling toevallig langs een goed gevuld terras kwam.

Ik had de hele dag binnen gezeten en keek uit naar mijn hardlooprondje. Ik had er nog niet echt een invulling voor bedacht. Ik had deze week al een snel en een rustig rondje gedaan en besloot nu gewoon rustig te beginnen en dan voelen wat mijn lijf aankon. Na een kilometer wist ik het . Vandaag zou ik een intervaltraining gaan doen waarbij ik pittige stukjes ging versnellen en tussendoor ruim gas terug zou nemen.

Regelmaat? Nee! Eigenlijk is het een heerlijk chaotische training. Ik loop niet op tijd of op afstand, maar doe versnellingen volledig willekeurig. Zo zag ik bijvoorbeeld een afvalcontainer langs de weg staan en zo’n 200 m verder een brug. Dat is dan een mooi stukje voor een versnelling. Oppassen dat het geen sprint werd. Het mocht best een pittig tempo zijn, maar er moest wel souplesse in de loop blijven. Moest er tenslotte nog een flink aantal doen. De pauze na deze versnelling duurde tot de ingang van het parkje waar ik doorheen ging. Dat ging dan weer pittig. Bij het kanon even gestopt en daarna als een kanonskogel verdergegaan tot het volgende bruggetje. Vandaar weer rustig naar een bakfiets die ik tegen een boom zag staan . Dit zo’n zeven kilometer lang.

Ik zag de mensen op het terras even haperen bij het naar de mond brengen van hun glas of de bitterbal een seconde stil houden voor die in de mond verdween. Hun ogen waren even op mij gericht toen ik voorbij kwam. Was dit echt of in mijn gedachten. Het maakt niet uit. Ik genoot.

Duurloop

“Nog één ronde te gaan en dan zat de duurloop erop”. Dit dacht ik gistermorgen nadat ik twee ronden hardgelopen had. Ik was bezig met mijn lange duurloop en wil die langzaam uit gaan breiden. Tot hoever? Geen idee. De vorige keer schreef ik dat ik voorzichtig dacht aan een marathon, maar deze week kwam ik weer iets tegen over de 60 van Texel in 2022. Er schieten steeds meer leuke (gekke) loop ideeën door mijn hoofd. Hoe ouder hoe gekker. Over een paar maanden wordt ik 60. Laat ik eerst maar eens beginnen met de duurloop rustig uit te breiden.

Ik was dus bezig me een duurloop. Ik was in de buurt van de Gaasperplas bij Amsterdam en wist dat een rondje om deze plas 5 km was. Nou wil het toeval dat er langs het wandelpad ook een ruiterpad loopt. Normaal gesproken is het niet handig om over een ruiterpad te lopen in verband met het rulle zand, echter dit pad was voor het overgrote deel zeer goed te belopen. Ik vroeg mij even af of paarden in dit coronatijdperk een stalplicht hebben, maar dat zal toch wel niet. Of toch…… In ieder geval hadden ze dit pad links laten liggen.

Ik wil mijn langere duurlopen zoveel mogelijk over onverharde paden lopen en dus kwam dit niet door paarden belopen ruiterpad mij heel goed uit. De reden waarom ik over onverharde paden wil lopen is omdat ik het idee heb dat ik dan mijn gewrichten minder belast. Zoals ik hierboven schreef behoor ik niet meer tot de jongere garde, of 60 moet de nieuwe jongere worden, dus moet ik zo lief mogelijk voor mijn gewrichten zijn en wat extra demping kan denk ik geen kwaad. Het is natuurlijk zo wie zo de vraag of mijn gewrichten al dit hardloopgedoe wel prettig vinden en niet veel blijer zijn met het ommetje van Prof. Erik Schreuder, maar dat is een ander verhaal.

Ik moest nog één ronde en dan had ik 15 km gelopen. Het was heerlijk loop weer en ik kwam menig wandelaar en hardloper tegen. Om de een of andere reden hadden ook een aantal honden besloten om over het ruiterpad te lopen. Bij een paard weet je waar je aan toe bent en ga je gelijk opzij. Heb in het verleden eens geprobeerd een paard opzij te duwen, maar er gebeurde niets en moest uitkijken dat ik niet klem kwam te zitten tussen paard en hek. Bij honden blijf ik het toch altijd lastig vinden om in te schatten wat ze gaan doen. Het voordeel van een paar keer hetzelfde rondje lopen is dat je ook een paar keer dezelfde honden tegenkomt en je dus weet waar je aan toe bent. Het laatste rondje af en toe een tempo versnelling er in gegooid en kwam na 1:25 uur weer bij het startpunt uit. Met een tevreden gevoel een paar honderd meter uitgewandeld naar de cappuccino.

Eigenlijk is 60 jaar ook een mooie leeftijd om de 60 van Texel nog eens te lopen. Toch nog maar even op de website kijken.

4

Zag ik dat goed? Ik moest een tweede keer kijken. Was het niet de tijd van de laatste kilometer? Nee, bij nadere bestudering was het echt de gemiddelde kilometertijd. Ik had hem al een tijd niet gezien en met tijd bedoel ik maanden. Nu moet ik bekennen dat ik er ook niet mee bezig was en misschien juist daarom kwam hij vandaag op mijn schermpje. Ik heb het hier over de 4. Gewoon een getal, maar soms maakt een getal je hart blij. De 4 waar ik het hier over heb is het eerste getal van mijn gemiddelde kilometertijd van mijn hardlooprondje vandaag. 4:55 min / km.

De laatste maanden loop ik gemiddeld 5 keer in de week. Ik trek dan mijn hardloopschoenen aan, loop de deur uit en ga hardlopen. Ben niet bezig met tijd of snelheid. Soms loop ik wat harder, soms wat langer al naar gelang de pet staat. Nou is dit ook weer niet helemaal waar, want ik wissel wel een beetje af in snelheid. Dit om niet stijf te worden en het lichaam een beetje te prikkelen. Meestal gaan de tempowisselingen vanzelf, maar af en toe moet ik ze een beetje sturen. Nu is er sinds een week opeens een verandering in het op deze manier van hardlopen gekomen.

Een collega met wie ik regelmatig en rondje hardloop heeft zich ingeschreven voor de halve marathon van Leiden en opeens voelde ik zin om hier ook aan mee te doen. Met die zin komen er weer tientallen trainings ideeën naar boven en ben ik weer gemotiveerd om structuur in het hardlopen te brengen. Te beginnen met twee tempotrainingen, twee rustige korte duurlopen en een langere duurloop in de week. Ik ga dat doen zoals ik dat in de jaren 80 van de vorige eeuw deed toen ik begon met hardlopen. het tempo voornamelijk op gevoel met af en toe een stopwatch en geen gebruik van hartslagmeter. Over een paar weken ga ik daar wat meer structuur in brengen in de vorm de tempoblokken DL1, DL2 en DL3, maar daarover tegen die tijd meer.

Het klinkt misschien een beetje gek in deze Corona tijd waarin het individualisme de boventoon moet voeren en de meeste vormen van iets gezamenlijks doen een boete oplevert, maar mijn gedachten gaan weer uit naar het lopen van een marathon in het najaar. Geen stadsmarathon, maar iets anders en kleinschalig. Ga binnenkort maar eens de hardloopkalenders bekijken.

Vandaag een stevige duurloop gedaan. Rustig begonnen en het tempo daarna opgevoerd wat de mooie gemiddelde snelheid van 4:55 min / km op mijn Apple Watch schermpje opleverde.

Singelpark

Na ongeveer 100 meter hing ik in de reling van de brug met mijn voeten zwabberend onder mij op zoek naar houvast. Na enige seconden vonden ze die, terwijl ondertussen mijn hartslag verdubbeld en de adrenaline spiegel verhoogd was. Voorzichtig alles bewegen of er geen belemmeringen in de beweging zat. Dit was niet het geval en kon ik mijn weg vervolgen. Nu wel dubbel op mijn hoede. Dit was vanmorgen rond half 7 toen ik op weg was naar mijn werk. Ik was gewaarschuwd voor gladheid, maar het overviel me toch.

Voor vanmiddag had ik een rondje hardlopen in gedachten, maar toen ik terug naar huis wandelde voelde ik af en toe toch nog wat gladheid onder de voeten. Na een uurtje of twee thuis gezeten te hebben wilde ik toch naar buiten. De temperatuur was gestegen, dus de gladheid zou wel verdwenen zijn, maar toch het zekere voor het onzekere genomen en de hardloopschoen verwisseld met de wandelschoenen en op pad

Ik ging een stuk van de Singelpark route wandelen. Het fijne van deze route voor mij is dat ik voor de deur kan beginnen. Nu ik dit opschrijf moet ik denken aan vroeger toen ik ging langlaufen en ook keek of het appartement aan een langlauf route ( eigenlijk heet dit een langlauf loipe ) lag. Mocht er ooit nog eens genoeg sneeuw vallen dan ben ik de eerste die de langlaufski onderbind en de Singelpark route langlaufend aflegt. Vandaag dus wandelend. Ik ben de laatste jaren het wandelen steeds meer gaan waarderen. Voor mij zijn de verschillen met hardlopen dat ik met wandelen regelmatig even stil sta om ergens naar te kijken. Af en toe een praatje maak met een andere wandelaar en, zoals vandaag, een dame help met het inparkeren van haar camper. Iets anders wat ik tijdens hardlopen nooit zal doen is een versnapering kopen. zoals vandaag een koffie to go met een sneeuwkoek en dan op een bankje gaan zitten om het te nuttigen.

Het laatste stuk van de Singelpark route afgesneden en na anderhalf uur was ik weer thuis. Ik was lekker in beweging buiten geweest. Had een paar nieuwe mensen ontmoet en de sneeuwkoek ontdekt. Ik ga het wandelen naast het hardlopen opnemen in mijn bewegingsprogramma. Morgen weer een rondje hardlopen.

Verslaving

Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik moest wel. Het resultaat van de actie lag verfrommeld op tafel. Ik had de verleiding niet kunnen weerstaan om hem definitief weg te leggen, maar steeds binnen een soort van handbereik te houden. Ik heb het hier over een reep chocolade die ik onderweg naar huis had gekocht. Dit was eigenlijk niet de bedoeling, maar zo’n reep die roept je als je er voorbij loop. Zo’n noodkreet die je niet kunt weerstaan. Neem me mee! Het gevolg was dat ik de hele middag iedere keer een stukje afbrak om op mijn tong te laten smelten en ik aan het eind van de middag met een misselijk gevoel achter mijn laptop zat. De enige remedie om van deze misselijkheid af te komen was een stukje hardlopen. Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik moest wel.

De regen was net gestopt en een snelle blik op buienradar vertelde me dat het droog zou blijven. De hardloopschoenen aan en de deur uit. Het begon al wat te schemeren, maar de route die ik zou lopen ging geheel over het voetpad, wat ook weer niet geheel zonder risico is. Ik sprak vandaag iemand die in het donker over een stoeptegel was gestruikeld, plat was gegaan en daar een ruim gekleurd oog aan had overgehouden. De chocoladeberg in mijn maag adviseerde mij om rustig te beginnen en dat kwam dus eigenlijk best goed uit. Had ik alle tijd om op de opstaande stoeptegels te letten. Dat ik in de eerste drie kilometer drie stoplichten had waar ik voor rood moest stoppen deerden mij ook niet. kon ik mooi even wat rekoefeningen doen en een praatje maken met een oudere dame die met haar twee poedeltjes naast mij stond te wachten.

Opeens voel je het dan. Na zo’n 4 km merkte ik dat ik ongemerkt wat harder was gaan lopen. Ik voelde mij goed. Het misselijke gevoel was verdwenen en had bijna plaatsgemaakt voor een euforisch gevoel. Alsof ik weer de hele wereld aankon. Ik deed nog een paar versnellingen en liep een stukje met een fietser mee die mij aanmoedigde. Ik realiseerde mij wel dat ik niet te gek moest doen, want mijn kuiten hadden al een tijdje dit tempo niet gedaan. De laatste kilometer liep ik met een brede glimlach op mijn gezicht langs de singel naar huis,

Vandaag de gevolgen van de ene verslaving verholpen met een andere verslaving.

Pontje

Afgelopen maandag was dag 73 van mijn dagelijkse 6,6 km rondje. Ik was rustig begonnen en voelde me goed. De benen voelden krachtig en ik had ongemerkt het tempo al flink opgeschroefd. Er waren weinig wandelaars en fietsers op de weg dus hoefde niet steeds achterom te kijken of er verkeer aankwam omdat ik moest zigzaggen in verband met de anderhalve meter regel die nog steeds bestaat. Achter mij hoorde ik een fietser aankomen. Het was een fiets met een pedaaltik. Zo’n tik die elke pedaalslag terug komt. Het was een mooi ritme die pedaaltik en ik kreeg bijna de neiging om mijn beentempo erop aan te passen. Langzaam kwam de fietser langs mij en bleef naast mij fietsen. Er zat een man op. Hij keek mij aan en vroeg “is dit de weg naar het pontje van Cruquius?”

Het was de eerste dag van de week en ik had geen loopplan in gedachten. Nou heb ik dat bijna nooit. Dat plan ontstaat altijd onderweg . Eerst even voelen hoe het lichaam en geest zijn. Ik heb echter twee voorwaarden. Ik mag maar één keer in de week een vlotte loop doen. Dit in verband met de blessure preventie. De andere is dat het rondje 6,6 km moet zijn en dat is omdat de challenge 100 dagen dagelijks 6,6 km hardlopen is. Toen kwam dus de vraag van de fietser.

Ik keek naar de fietser en zijn fiets. Maakte een inschatting en zei toen ” dit is inderdaad de weg naar het pontje, ik loop even met u mee, want hij is over ongeveer anderhalve km”. Prima zei de man en ik verhoogde mijn tempo nog iets, maar nog wel zo dat ik kon praten. Al pratende vervolgde wij onze weg. De eerlijkheid gebied om te zeggen dat de man meer praatte dan ik, wat mij niet verkeerd uitkwam. Ongemerkt waren we steeds harder gegaan wat ook wel weer een goed teken was, want dat betekende dat mijn lichaam het aankon. Met nog zo’n 200 meter te gaan vertelde ik de man waar het pontje was en dat ik een stukje daarvoor linksaf zou gaan. Hij bedankte mij voor het wijzen van de weg ik hem dat ik mocht meelopen en vlak voor het pontje scheiden onze wegen.

Nadat we afscheid hadden genomen en ik linksaf was gegaan nam ik gelijk het besluit om het tempo iets terug te schroeven naar mijn vlotte tempo, dat door te lopen tot een kilometer voor mijn huis en dan de laatste km lekker uitlopen. Zo is het ook gegaan. Ik had mijn vlotte loop gedaan en heb de rest van de week rustiger aan gedaan.

Op het moment dat ik dit nu schrijf heb ik dag 79 erop zitten. Het gaat goed. Geen blessures en ik heb er elke dag zin in. Morgen alweer dag 80.

Hieronder de getallen van de vlotte loop.

Rechtsaf

In mijn hoofd wist ik het wel, maar mijn lijf had er nog geen benul van. Ik liep nu 23 dagen mijn 6,6 hardlooprondje en dat was iedere keer hetzelfde rondje. Dit betekend na 300m linksaf. Afgelopen maandag ging ik het anders doen. Ik begon op de gebruikelijke manier. Heel rustig, in een tempo waar een schildpad zijn neus voor op zou halen, vertrok ik. Na 150m zag ik de T-splitsing waar ik altijd linksaf ging. Toen ik deze T-splitsing naderde zag ik van rechts verschillende lop(st)ers komen die allemaal links uit beeld verdwenen. Vlak voor de T-splitsing realiseerde mijn lijf dat het vandaag wel eens anders kon gaan, want ik liep aan de “verkeerde” kant van de weg. Ik ging rechtsaf.

Ik had er bewust voor gekozen om de eerste periode steeds hetzelfde rondje te doen . Eerst moest ik in een ritme komen van elke dag 6,6 km hardlopen. Ik zou vaak op andere tijden moeten lopen en met het oog op de anderhalve meter regel van nu wilde ik wel een route lopen die anderhalvemeterproof was. Als laatste was het makkelijk dat ik dit loopje vanuit huis kon doen en niet eerst ergens heen moest gaan. Ik hoefde alleen nog maar te lopen en met die andere aspecten hoefde ik mij na de eerst paar keer niet meer bezig te houden.

Afgelopen maandag voelde ik opeens de behoefte om een andere route te gaan lopen. Wel vanuit huis en wel 6,6 km, maar anders. Ik had al iets in mijn hoofd en met behulp van Afsatandmeten.nl maakte ik een route van ongeveer 6,6 km. Aan het eind kon ik altijd wel iets improviseren om hem sluitend te maken. Zo sloeg ik dus bij de T-splitsing rechtsaf. Liep ook nu langs het Spaarne , maar de andere kant op. Na ruim twee kilometer was daar het eerste “probleem” . Ik had een lusje in een woonwijk bedacht, maar toen ik z’on 200m die wijk in was werd de weg afgesloten door een hek in verband met Corona. Er zat niets anders op dan terug lopen. Dit deed mij denken aan menig heen en weertjes die ik tegengekomen was tijdens marathons om de afstand precies goed te maken. Een kleine kilometer verder was daar het tweede “probleempje”. Een verhuiswagen blokkeerde een ander lusje dat ik in gedachten had. Er zat weinig anders op dan dit lusje over te slaan. Ik besloot om zoveel als mogelijk de route verder te lopen en zonodig een aanpassing te doen als ik bijna thuis was. Wat bleek, laten de twee blokkades er nou toe leiden dat ik een route loop van precies 6,6 km. Zo zie je maar, maak je niet druk bij blokkades, maar vervolg je weg waar kan.

Ik heb nu twee routes van 6,6 km en het is de bedoeling dat er meer gaan komen. Die hoeven niet vanuit huis, maar kunnen ook op een andere lokatie beginnen. De hardloopafstand blijft wel 6,6 km. Weet jij een leuke 6,6 km dan hoor ik dat graag en misschien kunnen we hem als de Coronaregels versoepelen hem samen lopen.

Hamsterloopje

Terwijl ik door de supermarkt liep zag ik aardig wat lege schappen, maar ook volle karren bij de kassa. Er werd gehamsterd. Zelf liep ik met een mandje door de winkel met daarin wat boodschappen die ik gelijk nodig had, maar stel er komt een volledige Lockdown en je mag alleen nog maar naar buiten voor het hoog nodige, Ik ben niet voor hamsteren, maar voor het gelijk verdelen van datgene wat we hebben in moeilijke tijden. Er is echter één iets wat ik stiekem wel zou willen hamsteren, maar dat is niet te koop in blik, zak of andere verpakking. Ik heb het hier over een hardloopbeleving.

De afgelopen week heb ik gemerkt dat de rustige duurloopjes heel goed gaan. Mijn hartslag daalt weer tijdens de loopjes en de ademhaling is ook weer wat rustiger, Voor alle zekerheid heb ik de afstand nog niet uitgebreid. Wel heb ik deze week nog wat trainingen vervangen door wandelingen. Aan deze laatste beleef ik ook plezier , maar minder dan aan het hardlopen. Dat is toch mijn sport en ik kijk er iedere keer naar uit. Wat nu als we een Lockdown krijgen in Nederland als gevolg van het Coronavirus ? Dan mis ik deze hardloopbeleving.

Daar dacht ik gisteravond aan toen ik op het balkon stond en naar het park voor mij keek. Spullen kun je hamsteren, maar bij een beleving ligt dat wat anders. Zo stond ik wat te mijmeren en opeens dacht ik , ik ga gewoon proberen om hardloop belevingen te hamsteren en dat ga ik doen door middel van hamsterloopjes. Gelijk naar binnen gegaan en de hardloopoutfit aan getrokken voor mijn eerste hamsterloopje

Het hamsterloopje is een extra loopje en moet dus niet te vermoeiend zijn, maar net genoeg om er plezier aan te beleven. Voor mij betekend dat een rondje van zo’n 5 a 6 km. Volgende week, als het nog kan, doe ik in het hamsterloopje een paar lichte versnellingen van 100 m . Dit betekend wel dat ik mijn andere trainingen voorlopig niet ga uitbreiden.

Zo beleefde ik gisteren een heerlijk eerste hamsterloopje.

(Het hamsterloopje kan ook een fijne smoes zijn voor het thuisfront om een extra rondje te doen 😀 )