Wind

De wind haalde mij in en nam het ritselen van de bladeren mee. Ik had net een drukke straat achter mij gelaten en liep nu over de vrijheidsdreef naar het Groenendaalse Bos . Ik had een lekker windje in de rug. Een fietser kwam kromgebogen over zijn stuur mij tegemoet met zijn blik op de weg een paar meter voor hem. Ik verlegde mijn looproute een metertje opzij. Ik had hem ook verbaal op mijn aanwezigheid kunnen attenderen, maar dan had ik hem zeker uit zijn kadans gehaald en dat zou jammer zijn. Hij had het met wind tegen een stuk zwaarder dan ik, die bijna werd gedragen door de wind.

Bij de molen rechts aanhouden, nog een paar honderd meter door en ik was op de plek waar ik de kern van mijn training wilde gaan doen. Liever had ik gelopen in een ander deel van het Groenendaalse Bos, maar dat had in het verleden al menig keer problemen gegeven. Het bos is in tweeën gedeeld. Ik noem het een noord en zuid deel. Het noordelijke, waar ik liever had gelopen, is ook toegankelijk voor honden. Nu vind ik dat geen probleem als ik een rustige duurloop doe, maar bij de training die ik in gedachten had wel. Ik wilde iets gaan doen met een korte interval in een pittig tempo.

In deel noord ligt het mooiste , breedste, recht uit lopende, vlakke onverharde pad van 500m uit de omgeving (vind ik). Ideaal voor een snelle training, maar menig hond ziet daar ook een leuke training in waarbij speels fysiek contact niet geschuwd wordt.

Ik liep dus door naar deel zuid. Ook daar is het fijn lopen en ik wist een mooie rechthoek waar ik mijn training zou doen. Twee lange stukken van zo’ n 150 m , aan de uiteinden met elkaar verbonden met een pad van 50 m. Dit rondje ging ik 10 keer doen. Dus 20 keer 150 m in een pittig tempo. Pittig, maar niet maximaal. Goed de grond lezen en de voeten voor(bij) gevallen takjes plaatsen. De ademhaling onder controle houden en proberen laag te houden. Niet gaan werken, maar de ontspanning blijven houden. De verbindingstukjes van 50 m rustig dribbelen en opnieuw focussen op de volgende versnelling. Kortom, een training met maximale aandacht.

Tijdens één van mijn versnellingen zag ik vanuit mijn ooghoek een paar runderen lopen. Die zouden toch niet……….

Advertenties

Souburg

Vanuit mijn ooghoek zag ik het verlichte informatie bord op het perron van Station Heemstede-Aerdenhout en werd mijn aandacht getrokken door iets. Ik stond te wachten op de trein naar Leiden. De intercity met als eindbestemming Vlissingen. Tenminste dat dacht ik, totdat ik op het informatie bord onder Vlissingen zag staan …en Souburg. Vooral die drie puntjes deden mijn gedachten op hol slaan. Wat gebeurde er tussen Vlissingen en Souburg? Waar ligt Souburg? Is er een tunnel , die ik even gemist heb, waar de trein in gaat of een boot die de trein naar Souburg brengt? Misschien is er op Station Vlissingen wel een Harry Potter perron 9 3/4 waar de trein doorheen rijdt en dan een magische reis naar Souburg maakt. Wilde ik het weten? Nee, ik bleef er liever heerlijk over fantaseren.

Vanmorgen liep ik een rondje in de duinen. Ik had gekozen voor een 12 km rondje in een voor mij pittig tempo. Dit rondje heb ik al vele malen gelopen en kan het pad bijna dromen, maar omdat er veel bladeren op het pad lagen moest ik er toch mijn aandacht bij houden want voor je het weet stap je op een boomstronk en verzwik je je enkel. Ik had er een paar kilometer opzitten toen ik een hert voor mij het pad over zag steken. Op de plek aangekomen waar het hert verdween ontdekte ik een pad. Dit pad had ik nog nooit gezien. Was het er pas? Was het verstopt geweest en mocht er er nu opeens zijn? Waar ging het pad heen? Ik stopte en keek het pad in. Ik zag nog net dat het hert de bocht volgde die in het pad zat en uit het zicht verdween. Ik moest denken aan Alice in Wonderland en het witte konijn. De verleiding was groot om het pad in te gaan, het hert te volgen en te ontdekken waar het pad heen leidde. Wilde ik het weten. Nee, ik bleef er liever heerlijk over fantaseren.

Een ontmoeting

Met een soepele tred kwam ze me tegemoet lopen . Ze liep aan de andere kant van de weg en had er flink de vaart in. Haar paardenstaart wapperde achter haar aan. Vlak voordat ze bij me was keek ze me aan, glimlachte en haar rechterhand bewoog soepel omhoog ter begroeting. Op datzelfde moment hoorde ik Neil Youngs ” You are like a hurricane . There’s calm in your eye . And I’m gettin’ blown away ” mijn hoofd binnenstormen.

De hartslagmeter , die ik niet omhad, zou ongetwijfeld een piekmoment aangegeven hebben. Als ik later mijn trainingen terug zou kijken dan zou ik vast gedacht hebben dat ik een versnellingsmomentje had. Dat had best gekund, want ik deed een korte training met daarin versnellingen. Ik ben de rustige en lange trainingen die ik voor de Keulen marathon deed opeens een beetje zat en voel nu regelmatig de behoefte voor een korte en snelle training.

Rockin’ the Free World brulde ik de wereld in terwijl ik ” denderde” over een smal dijkweggetje tussen de koeien door. Een tweetal koeien begonnen te loeien wat niet als een aanmoediging klonk en ik besloot , ook omdat er wandelaars mij tegemoet kwamen , mijn mond te houden. Ik liep op muziek van Neil Young. De snelle nummers snel. Gelukkig waren er ook wat rustige nummers zoals Old Man. Een heerlijk rustig dribbel nummer dat je dan wel weer aan het denken zet. Gelukkig begon net voordat ik in een Old Man depressie geraakte Southern Man. Het tempo kon weer omhoog. Geen tijd meer om te denken, maar focussen op ademhaling en looptechniek.

Ik wist dat er nog één snel nummer kwam voordat ik kon uitlopen naar huis. Like a Hurricane.

Ik draaide mijn hoofd en keek haar na. Een tel later zag ik haar hetzelfde doen naar een loper achter mij.

Een vrije loper

Samenvatting workout hoorde ik de afgelopen maanden na een training de dame van runkeeper in mijn oor fluisteren. Soms had ik het geluid wat harder staan en dan schreeuwde ze het resultaat van de training mijn hoofd in. Gelukkig gaf ze mij onderweg regelmatig feedback in de vorm van getallen zodat ik al voorbereid was op de uitkomst van de samenvatting. Wat heeft dit voor gevolg gehad voor mijn training?

Ik had mij bij aanvang van het traject naar de Keulen marathon voorgenomen om mijn trainingen te monitoren en te doen op snelheid. Hiermee bedoel ik vooraf de snelheid en afstand waarin ik een training ging doen te plannen en dan ook uitvoeren. Om dit te kunnen doen had ik de runkeeper app op mijn telefoon gedownload. Vaker dan ik zelf had gedacht is het mij gelukt om dit te doen. Soms begon ik met de training maar liet mijn lijf weten zin te hebben in een andere training als gepland. Dan negeerde ik de dame en ging mijn eigen gang. Na afloop van zo’n training had ik wel eens het idee dat de dame chagrijnig klonk als ze de samenvatting vertelde, maar dat moest dan maar. Terugkijkend naar het gehele traject heb ik het grootste deel volgens de planning gedaan en uitgevoerd. Als ik kijk naar de marathon dan heb ik die ook goed gelopen en in de tijd die ik mij een aantal weken daarvoor in mijn hoofd had gezet. Ik kan dus niet anders concluderen dan dat het trainingstraject, kijkend naar het resultaat, een succes is geweest. Wat vond ik zelf van de trainingen?

Het is een leuke ervaring geweest deze aanpak. Ik ben blij dat ik het een keer zo gedaan heb, want ik vind dat je pas iets kunt zeggen als je het ook gedaan hebt. Laat ik voorop stellen dat ik er zeker ook plezier aan beleefd heb anders had ik het niet volgehouden, maar ik heb ook gemerkt dat het niet mijn manier van trainen is. Ik ben meer een vrije loper. Héél weinig plannen en gewoon op gevoel lopen. Het gevoel laten bepalen wat de inhoud van de training wordt ( en het verstand op de achtergrond de boel een beetje in de gaten laten houden 😀 ). Niet bezig zijn met afstand, snelheid en tijd. Ik ga lopen, kort, lang, snel, langzaam, met of zonder stops, Gewoon af laten hangen van het moment. Een vrije loper

Nee, ik ga runkeeper niet van mijn telefoon halen, want er zullen ook momenten zijn dat ik wel een gesprek wil aangaan met de dame, al was het maar omdat haar chagrijnige stem ( omdat ik weer eens eigenwijs ben ) ook zijn charme heeft.

Het vervolg

De schoenen zijn uitgerust. Het wordt tijd om weer te gaan.

Het is 14 dagen geleden dat ik de schoenen voor het laatst aangehad heb. Dit was tijdens de marathon van Keulen. Daarna heb ik ze op een rustig plekje neergezet zodat ze konden uitrusten. Niet alleen de schoenen gaf ik rust, ook mijzelf. Ik vond het voor mijzelf goed om na deze marathon minimaal twee weken niet te gaan hardlopen. Ook niet een andere sport trouwens. Dit om lichaam en geest rust te geven. Afstand nemen van het hardlopen. Vandaag, twee weken later, voelt mijn lichaam hersteld en heb ik zin om te gaan hardlopen. Dus schoenen aan en gaan.

De duinen leken mij een prima startlokatie voor het vervolg van mijn “hardloopcarrière”. Heerlijk om na 42,2 km asfalt weer op onverharde paden te lopen. De herten waren luid aan het burlen en de vrouwtjes liepen in de buurt alsof het ze niets deed, maar ondertussen wel rondkijkend en luisterend hun favoriete mannetje uitzoekend. Ik nam de tijd om af en toe te stoppen en naar het schouwspel te kijken. Ongemerkt was ik al vlak bij het strand aangekomen en na een kort praatje met een fotograaf besloot ik om een stukje strand mee te pikken. Het was een breed strand waar hardlopers, wandelaars en mountenbikers de ruimte hadden om te kunnen genieten van het buiten zijn. Een groep meeuwen kreeg het heen en weer. Eerst liepen ze van de zee af omdat er fietsers aankwamen en nu weer naar de zee toe omdat ik er aan kwam. Een paar hadden er geen zin meer in en vlogen weg. Ik nam nog de tijd voor een selfie alvorens de kortste weg door de duinen te nemen naar het begin. Het was tenslotte mijn eerste loopje na de marathon en het moest dan ook wel een loopje worden,

De lezer zal het opvallen dat ik in het hierboven geschrevene zo af en toe een stop neem. Dat klopt en het heeft niets te maken met het feit dat dit mijn eerste loopje is na de marathon, maar het heeft alles te maken hoe ik het hardlopen voor mijzelf vanaf nu ga invullen. Volgende week ga ik hier meer over vertellen.

Een hint. Op de foto zie je geen afstand, tijd en snelheid vermeld.

Gezond bezig of Gekkenwerk

Laatst stond ik voor de flat waar ik woon wat rekoefeningen te doen. De zon scheen en had een fijn plekje in de zon en uit de wind gevonden. Ik had een pittige training gedaan van 13 km waarbij ik rustig begon en dan elke 3 km een tandje sneller met de laatste km uitlopen. Dit had tot resultaat dat ik flink bezweet mijn rekoefeningen stond te doen. Komt er een bewoner langs mij lopen en zegt. “gezond bezig” . Even geleden zei een andere medebewoner dat hardlopen gekkenwerk was. Daar stond ik dan . Gezond bezig of gekkenwerk?

Voor vandaag stond er een lange duurloop van 30 km op het programma in voorbereiding op de marathon in Keulen over enkele weken. Tijdens het lopen , ik deed dit in de duinen, vroeg ik mijzelf af was dit gekkenwerk of gezond bezig. Ik vind het geen gekkenwerk en beleef veel plezier aan hardlopen. Zo zag ik vanmorgen weer herten, een vos, een roofvogel en waren er weer veel groet uitwisselingen met anderen die op pad waren.

Ik had ook een stuk strand, 7 km, in mijn route zitten en hier kwam het aspect gezond bezig wel even aan de orde. Het was namelijk laag water en het hardste stukje strand lag vaak bij de waterlijn. Nou wilde het geval dat dit laatste stukje strand behoorlijk schuin afliep en ik daardoor de binnenkant van mijn knie voelde. De keuze was toen gauw gemaakt. Dan maar iets hoger op lopen en wat langzamer over zachter zand. Mijn knie voelde al gauw weer beter. Gezond bezig.

Volgens Veiligheid.nl is hardlopen na voetbal de meest blessuregevoelige sport en ik kan dus zeker begrijpen dat mensen zeggen dat hardlopen gekkenwerk is en ongezond, maar persoonlijk heb ik van dat ongezonde geen last. Heb zelden een blessure en voel ik een ongemakje dan neem ik rust. Zo zal ik bijvoorbeeld nooit naar een pijnstiller of tape grijpen om maar te kunnen hardlopen. De meningen over of sport ongezond of gezond is zullen altijd blijven verschillen. Ook de grens wanneer iets gekkenwerk is zal altijd een discussiepunt blijven. Voor mij ligt die grens daar wanneer je bij jezelf of bij een ander schade veroorzaakt. Hoewel dat ook weer niet waar is , want ik weet dat als ik de marathon van Keulen maximaal loop ik daarna zeker dagen spierpijn zal hebben 😀

Terug bij het startpunt zag ik dat mijn Garmin aangaf 2:43 uur en 31,35 km. Gekkenwerk of gezond bezig. Misschien moet je hiervoor gewoon een beetje gezond gek zijn.

Leerzame ochtend.

Vanuit het raam van de B&B kon ik een sportveld zien.

Ik was in Ardara. Een klein plaatsje in het noordwesten van Ierland. Het weer was Iers. Buien en een stevige wind. Er waren veel smalle onoverzichtelijke wegen in en rondom het dorp die geen optie waren om op te lopen als je er zeker van wilde zijn dat je de volgende dag nog ging meemaken.

Vanuit het raam van de B&B kon ik een sportveld zien en daar was vast een mogelijkheid voor weer een leuke hardlooptraining. Rustig dribbelde ik over een smalle weg naar het veld. Omdat het weggetje nog doorliep besloot ik het nog een stuk te volgen en maar kijken waar het uitkwam. Het eindigde bij een relatief grote weg die niet uitnodigde om langs te gaan hardlopen en dus weer terug naar het sportveld. was een gebouw met kleedkamers met aan de muur een. het bord waarop stond :” C.L.G. Ard an Ratha”.

Doorlopend naar het veld vroeg ik mij af waar de letters C.L.G. voor stonden, maar kon het zo gauw niet bedenken. Ard an Ratha is gaelic voor Ardara, want dat had ik op het plaatsnaam bord zien staan. Op het veld aangekomen, ik had ondertussen mijn eerste kleine buitje gehad, viel mijn oog op iets voor ons Nederlanders onbekends. Namelijk een doel wat een combinatie was van een voetbaldoel met rugbypalen. Ik was nog niet lekker ingelopen voor de intervaltraining die in mij opgekomen was en liep dus nog een paar rondjes rond het veld denkend aan de vreemde doelen. Ik moest denken aan Hurling wat ik eerdere vakantie in Ierland op tv had gezien en aan Gaelic Football Dit laatste is een soort van combinatie tussen voetbal en rugby. Dat moest ik later maar even uitzoeken. Nu eerst de training

Ik deed een intervaltraining rondom het veld. Eerst 5 rondjes waarbij ik de korte (doel) zijde versnelde. Twee rondjes rustig dribbelen en aansluitend weer 5 rondjes waarbij ik de lange (tribune) zijde versnelde. Het viel mij op dat in de hoeken van het veld een hoop kleine paddenstoeltjes stonden. Misschien werden deze tijdens het spel niet benut en ik liep er dan ook maar omheen, wat ook wel weer goed uitkwam voor mijn interval, want nu benutte ik de gehele rechte stukken voor de versnelling. Van die versnelling moet je je trouwens ook niet teveel voorstellen. Het was eigenlijk meer een versnelde dribbel waarbij vooral het aandachtspunt lag bij de looptechniek ( hierover in een ander blog meer ) Nog een paar rondjes uitlopen en dan weer over het smalle weggetje terug naar de B&B.

Daar aangekomen gelijk op internet gekeken en inderdaad wordt er op het veld Gaelic Football gespeeld en is de plaatselijke club vooral bekend van één speler, genaamd Anthony Molloy, de eerste lokale aanvoerder die een belangrijke Ierse cup, De Sam Maguire Cup omhoog mocht houden. Dit was weer een leerzame ochtend. Ik moest nog even terugdenken aan mijn rondjes en aan het shirt dat over de reling hing. Het zal toch niet………….