Bruggentraining deel 1

Vorige week vertelde ik het al, ik ga weer eens meedoen aan een loopevenement. De 100 Bruggenloop in Leiden. Het is een loop van 19 km en die gaat over 100 bruggen in de stad Leiden. De datum is 25 september dus duurt het nog even voor het zover is. Eigenlijk heb ik mij de laatste jaren nooit meer voorbereid op een loopevenement, maar liep ik gewoon mee op basis van 40 jaar hardloopervaring waarin onder andere tientallen marathons zitten. Nu ga ik het dus anders doen en wel om twee redenen. Ten eerste vind ik het wel weer eens leuk om een doel te hebben om naar toe te werken en ten tweede ben ik als deze loop plaats vindt de 60 gepasseerd en is het misschien ook wel verstandig om aandacht te geven aan een lichamelijke voorbereiding. De twee belangrijkste items in mijn voorbereiding zijn looptraining en krachttraining. Vandaag begin ik met het vertellen over hoe de looptraining uit gaat zien in mijn voorbereiding op deze 100bruggenloop.

Het loopdoel voor deze loop is uitlopen waarbij de tijd van geen belang is. Natuurlijk wel voor sluitingstijd binnen zijn. Een ander doel, en misschien wel het belangrijkste, is blessurevrij blijven. Op dit moment loop ik 3 a 4 keer in de week een afstand van rond de 7 km, waarvan 1 keer in een iets hoger tempo. Dit is volgens mij al een goede basis om te beginnen. Het grootste gevaar op een blessure loop ik volgens mij met de snellere lopen. Die wil ik dus zeker niet uit gaan breiden en op 1 keer in de week houden. Met versnellen bedoel ik dan niet sprinten maar met een hartslag van zo rond de 85% van mijn maximale hartslag. De omvang van de training wil ik langzaam uit gaan breiden. Hiermee bedoel ik niet het aantal trainingen. Als ik dat zou gaan doen dan krijg ik volgens mij te weinig rustdagen wat de kans op een blessure vergroot. Hierbij speelt mijn leeftijd zeker een rol. Hoe ouder je wordt hoe langer het herstel. Wat ik wel wil doen is 1 van de trainingen in omvang uitbreiden. Dit gaat traditie getrouw de zondagloop worden. Eind juli moet die op 10 km zitten en eind augustus op 15 km. Elke derde week wordt een rustweek met drie rustige loopjes van 7 km.

Dit is het plan van aanpak voor mijn looptraining. Morgen ga ik er mee beginnen. Naast de traditie van de lange duurloop op zondag heb ik nog een tweede traditie en dat is dat de maandag een rustdag is. Niets lekkerder dan de voorbereiding te beginnen met de beentjes omhoog, dan zijn ze dinsdag goed uitgerust om te beginnen. Volgende week ga ik vertellen hoe ik de krachttraining wil gaan invullen.

Vanmorgen voor het eerst sinds tijden weer een buiten de stad gelopen. Een rondje Gaasperplas. Gelukkig hebben ze daar ook bruggetjes.

100 bruggenloop

Mijn ogen werden naar een advertentie getrokken op het beeldscherm. Het ging over een loopevenement in Leiden. de 100 bruggeloop in Leiden. Even twijfelde ik nog, maar besloot mij in te schrijven.

Het laatste hardloopevenement waar ik aan meegedaan heb dateert alweer van ruim een jaar geleden. Dat was de halve van Leiden. Die had ik met veel plezier gelopen, maar daarna kriebelde het niet om aan andere loopevenementen mee te doen. Er zijn jaren geweest dat ik aan zoveel loopjes meedeed dat de doos met medailles aan het eind van het jaar overliep. Nu zie ik elke maandag op instagram onder #medalmonday talloze foto’s voorbij komen met stralende gezichten en een medaille. Af en toe een afgepeigerd gezicht met een medaille , maar die was dan waarschijnlijk vlak na de finish genomen. Al deze foto’s deden in mij niet de vlam aanwakkeren om hier ook weer aan mee te doen. Tot dus die advertentie.

Waarom prikkelt deze loop mij nu wel. Is het omdat hij voor de eerste keer georganiseerd wordt? Is het dat hij 19 km lang is, wat voor mij een goed te behappen afstand is. 19 km is ook een heerlijk weinig zeggende afstand. Volgens mij is er geen wereld-, europees of Nederlands record 19 km lopen. Je hebt dus niet de neiging om je onbewust of bewust aan toplopers te spiegelen. Is het omdat hij over 100 bruggen gaat? Ik heb nog niet naar het parcours gekeken, maar het wordt vast heelijk zigzaggen door Leiden. Of is het omdat ik het gewoon een ludiek idee vind? Ik denk dat al het hiervoor genoemde wel meespeelt, maar ook dat het in Leiden is. De stad was ik nu woon.

De vraag is nu, moet ik hiervoor trainen? Waarschijnlijk niet. Ik loop nu 3 á 4 keer in de week 7 km en met de 10 tallen marathons en nog veel meer halve marathons in de benen heb ik genoeg ervaring om te bepalen in welk tempo ik deze loop kan volbrengen. De eindtijd is voor mij niet van belang. Ik wil gewoon lekker lopen, heel blijven, kunnen genieten van die loop en natuurlijk wel voor sluitingstijd bij de finish zijn. Maar…….., eigenlijk is het ook wel verstandig om een trainingsplan te maken. Ik heb nu 6 kruisjes achter mijn naam en op de dag van deze loop. 25 september, ben ik 61 jaar. Ergens vind ik het ook wel weer leuk om een trainingsplan te maken. k heb vaag al een idee hoe dit eruit gaat zien. Naast het lopen gaat bijvoorbeeld ook krachttraining een rol spelen. Iets waar ik tot nu toe weinig aandacht aan gegeven heb. In het volgende blog zal ik vertellen hoe dit trainingsplan eruit ziet.

Vanmorgen tijdens mij hardlooprondje alvast begonnen met de bruggentraining.

Pffff

Yes, nog één nacht slapen en dan mag ik mijn hardloopschoenen weer aantrekken om mijn rondje te gaan hardlopen. Afgelopen 14 dagen heb ik veel gewandeld, maar morgen mag ik weer los. Heb er zin in.

Zoals jullie in mijn vorige blog gelezen hebben, had ik mij na een flinke griep 14 dagen hardlooprust opgelegd. Was het lastig om niet te gaan hardlopen? Ben ik in de verleiding gekomen om toch die hardloopschoenen aan te trekken voor al was het maar een klein rondje? kreeg ik ontwenningsverschijnselen? Ben ik aangekomen in gewicht omdat ik niet hard liep? Het antwoord op al die vragen is nee! De reden daarvoor is dat ik niet heb stilgezeten. Ik maakte dagelijks een wandeling. in het begin een kort stukje en ben dat steeds meer uit gaan breiden. Afgelopen week ben ik begonnen met traplopen ( zie vorige blog ). Eerst één keer omhoog naar de vijfde etage en uitgebreid naar 4 keer gisteren. Was dat het? Nee. Ik heb ook om de dag buikspieroefeningen gedaan en een paar beenspier versterkende oefeningen.

Pfff nu ik dit zo opschrijf ben ik toch behoorlijk bezig geweest, maar morgen gaat er een streep door het traplopen en ga ik weer hardlopen. Ik zet die streep door het traplopen, omdat ik bang ben dat de combinatie traplopen en hardlopen een overbelasting van mijn knieën gaat geven. Natuurlijk zal een trap naar een verdieping hoger zeker nemen. Die andere twee, de buik- en beenspier oefeningen hou ik er in. Ik zit nu mooi in het ritme van die oefeningen en ze zouden zomaar eens hun nut kunnen hebben bij het voorkomen van een blessure. Daarnaast wordt het zomer en is een beetje strakke buik ook niet verkeerd op het strand 😀

Morgen dus weer hardlopen. Ik ga mijn gebruikelijke rondje van zo’n 7 km doen. Lekker rustig aan. Tijd en snelheid zijn niet belangrijk. Mocht het om de één of andere reden te ver zijn dan schakel ik gewoon over op de wandelmodus. Ik ga hem morgen weer aan het einde van de middag lopen en ben benieuwd of ik nog een paar lopers zie die ook regelmatig dit rondje, maar dan tegengesteld lopen. Ook benieuwd of ik dezelfde honden tegen kom en nog meer benieuwd of die honden mij ook nog herkennen en niet opnieuw rond mijn kuiten gaan dansen.

Vandaag is nog een hardlooprustdag. wel met de boodschappentas de trap genomen en de buikspieren geactiveerd. Volgende week laat ik weten het het hardlopen , dat ik dus 4 weken niet gedaan heb, is gegaan.

Mogguh

Morgen, morning, moh, guten morgen, hee, hallo, …..(stilte), zijn allemaal reacties op mijn mogguh dat ik tegen iedereen zei tijdens mijn hardlooprondje vanmorgen. Er waren er bij die verbaasd keken of volgens mij reageren als een onbewuste reactie. Een nors kijkende man ging nog norser kijken en een wandelaar keek verschrikt op van zijn smartphone. Een baby in een wieg keek op en een hond keek, volgens mij een tikje verbaasd, mij aan. Dan was er natuurlijk ook nog de groep met oortjes in of een koptelefoon op. Bij dezen stak ik mijn hand op ter begroeting en kreeg ik ook regelmatig een hand terug. Sommigen waren zo verdiept in wat ze hoorden dat ze mij niet zagen of gewoon negeerde, wat natuurlijk ook niet gek is als je bedenkt dat ze misschien wel een interessante podcast aan het luisteren waren. Tot slot waren en nog de duo’s die druk in gesprek waren. Dan sloeg ik mijn mogguh even over.

Bij de zijlpoort had ik een leuke ontmoeting. Ik kwam vanaf de begraafplaats en een jonge man kwam net onder de zijlpoort door. Allebei stopten we om de ander voorrang te geven. We keken elkaar aan en lachten. We schudden elkaar spontaan de hand. Ik weet niet meer of ik hier nu een corona overtreding beging, maar het voelde goed. Wie maakten een kort praatje waarin ik vertelde dat ik de singelpark route leip en hij was onderweg naar het station om de trein te pakken naar Amsterdam. We wensen elkaar een fijne dag en vervolgeden onze weg.

Zo kwam ik vanmorgen allerlei mensen tegen. Jong, oud, blank, gekleurd, wandelaars, hardlopers, fietsers en ongetwijfeld ook mensen met een verschillende geaardheid en godsdienst. Allemaal waren we van deze zondagmorgen in het singelpark. Ik moest denken aan John Stuart Mill ( 19e eeuwse engelse filosoof ) die de opvatting had dat iemands vrijheid alleen beperkt mag worden voor zover dat nodig is om te verhinderen dat hij anderen schaadt. Ik was mij er weer bewust van dat ik mij gelukkig mag prijzen dat ik in een land leef waar vrijheid hoog in het vaandel staat.

Meeuw

Er was een meeuw op de stoel komen zitten. De stoel op mijn balkon. Een houten eettafel stoel die daar al maanden staat te wachten om naar het groot vuil gebracht te worden. Een stoel die staat te vergaan en waar langzaam de gaten in lijken te komen. Er op zitten durf ik niet meer , maar het gewicht van de meeuw kon hij blijkbaar nog wel dragen. Hij zat daar droog en uit de wind.

Ik daarentegen trok mijn hardloopschoenen aan om in wind en regen naar buiten te gaan voor mijn hardlooprondje. Nou had ik op buienradar gezien dat het binnen een paar minuten droog zou zijn. Ik vertrok dus droog. Echter ik had ook op buienradar gezien dat het spoedig weer zou gaan regenen en een snelle rekensom vertelde mij dat ik niet droog thuis zou komen. Waarom dan toch hardlopen?

Ik had vanmorgen een ochtenddienst van mijn werk gedaan. Dat betekend een ochtend binnen zijn en vooral met je hoofd bezig zijn. Het was een rustige dienst dus zeker tijd voor koffie en praten met collega’s, maar het is wel binnen en weinig tot geen zicht op daglicht. Voor mij is hardlopen een lichamelijke inspanning die ontspanning oplevert en waarbij ik lekker naar buiten kan gaan. Menigeen zal zeggen “met dit weer blijf je toch lekker binnen” en dat kan ik mij ook zeker voorstellen, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik weet namelijk dat ik mij na het hardlopen weer als een jong god voel. Nou is dat laatste misschien overdreven, maar ik voel mij dan gewoon goed.

Onderweg kwam ik al snel tot de ontdekking dat ik niet de enige was. Ik ben zeker een handvol andere hardlopers tegen gekomen. Het waaide hard, maar niet zo hard als afgelopen vrijdag dat ik mij zorgen maakte dat er iets op mij zou vallen hoewel ik moet bekennen dat ik op een tweetal plekken waar dakpannen op de weg lagen toch even omhoog keek en er met een ruime bocht omheen liep. Toen ik door een park liep vlak voordat ik thuis was zag ik wel een omgewaaide boom over het voelpad liggen. Even ging door mij heen ” zou die net omgewaaid zijn?” Heb mij niet lang met die vraag bezig gehouden en de kortste weg naar huis genomen.

Onderweg moest ik wel denken aan de meeuw op mijn stoel. Waar waren alle vogels. Ik zag geen meeuwen , duiven en zelfs de ganzen die altijd langs de singel drentelen lieten zich niet zien. Waren zij verstandig en hadden ze een schuilplek met dit weer opgezocht en was ik onverstandig om te gaan hardlopen. Het antwoord weet ik niet en kon het ook niet meer aan de meeuw op mijn stoel vragen, want die was vertrokken. Misschien moet ik de natuur toch eens beter in de gaten houden en heeft die mij meer te vertellen dan ik weet.

Over 39 jaar

Ik zag een man en vrouw op de hoek van de straat op een kaart kijken. Ik stopte even en vroeg of ik ze kon helpen. Ze liepen de Singelparkroute, maar wisten even niet meer hoe verder. Nu wil het toeval dat ik die route nu bijna twee jaar als mijn hardlooprondje heb. Soms de hele route, soms een variatie er op en soms een stukje langer of korter. Ik kon hun dus prima vertellen hoe de route verder liep. Ze bedankten me en liepen verder en ik vervolgde mijn hardlooprondje.

Die Singelparkroute is vanaf mijn huis zo’n 7km. Ik vindt een heerlijke afstand. Het is voor mij een rondje dat ik altijd kan lopen. Ik ben dan rond de 45 minuten onderweg. Soms wat korter, soms wat langer, zoals vandaag omdat ik een praatje heb gemaakt onderweg. Het is ook een heerlijk rondje om na mijn werk te doen of het weekend mee te beginnen. Het is ook zo’n heerlijk niets zeggende afstand. Bij 5 en 10 km wordt al gauw aan de loopvevenementen of wedstrijden over deze afstand gedacht en de tijd wordt dan vergeleken met de tijd die je daar dan over doet. Bij 7 km heb je dat niet. ik heb dan ook het idee dat ik dit nog maanden, jaren, decennia kan volhouden. ik ben benieuwd of dit ook zo is en mijn doel is om over 39 jaar dit rondje nog steeds te lopen. Waarom over 39 jaar? Dan ben ik honderd en het lijkt me een mooie uitdaging om dan nog , in ieder geval één keer, deze afstand te lopen. Je kunt natuurlijk ook zeggen dat wil op op 70 of 80 jarige leeftijd nog kunnen doen, maar ik vind 100 gewoon mooi. Mocht je nu denken ik wel met je meelopen, dan kun je alvast de volgende datum in je agenda zetten. 11 augustus 2061. Singelparkroute, Leiden.

Nu zul je misschien, of waarschijnlijk, denken wat een belachelijk doel en dan kan ik je geen ongelijk geven. Dat is het natuurlijk ook, Ik moet eerst maar eens honderd zien te worden. `Misschien gooit de klimaatcrisis wel roet in het eten of is er weer een nieuwe pandemie van één af ander virus dat ons thuis opsluit of wordt de aarde overvallen door buitenaardse wezens. Waarom dan toch dit doel?

Ik denk dat dit doel mij helpt om gezond te leven. Het drie tot vier keer per week 7 km hardlopen zal niet gauw zorgen voor overbelasting of overtraining, maar het maakt wel dat ik die keren naar buiten ga en in beweging ben. Om dit te kunnen doen zal ik toch ook op mijn gewicht moeten blijven letten en dus zorgen voor een gezonde voeding. Kortom , bewegen en gezond eten. Volgens mij is het helemaal niet zo’n belachelijk doel, hoewel er natuurlijk nog wel wat meer bij komt kijken dan ik hier kort beschrijf. Het enige is, ik moet natuurlijk wel 100 worden.

Ik zal nu wekelijks een blog schrijven hoe het gaat en wat ik doe. Mocht je niet kunnen wachten tot 11 augustus 2061 dan kun je ook meelopen op 11 augustus 2031 ( 70 jaar ) of 11 augustus 2038 ( 77 jaar ) of gewoon gezellig op alle dagen tussen nu en 11 augustus 2061 als ik de 7 km loop.

Pittig

Even mooi rechtop lopen. De techniek goed in de gaten houden. Op de middenvoet landen en er voor zorgen dat ik niet stampte, maar lichtvoetig liep. Goede actieve knie inzet. Niet te hoog , maar ook niet te laag zodat het op slepen leek. Schouders ontspannen. Nette arm zwaai met de handen ontspannen half open en natuurlijk een ontspannen gezichtsuitdrukking alsof het bovenstaande mij geen moeite koste. Dit alles deed ik toen mijn tempoversnelling toevallig langs een goed gevuld terras kwam.

Ik had de hele dag binnen gezeten en keek uit naar mijn hardlooprondje. Ik had er nog niet echt een invulling voor bedacht. Ik had deze week al een snel en een rustig rondje gedaan en besloot nu gewoon rustig te beginnen en dan voelen wat mijn lijf aankon. Na een kilometer wist ik het . Vandaag zou ik een intervaltraining gaan doen waarbij ik pittige stukjes ging versnellen en tussendoor ruim gas terug zou nemen.

Regelmaat? Nee! Eigenlijk is het een heerlijk chaotische training. Ik loop niet op tijd of op afstand, maar doe versnellingen volledig willekeurig. Zo zag ik bijvoorbeeld een afvalcontainer langs de weg staan en zo’n 200 m verder een brug. Dat is dan een mooi stukje voor een versnelling. Oppassen dat het geen sprint werd. Het mocht best een pittig tempo zijn, maar er moest wel souplesse in de loop blijven. Moest er tenslotte nog een flink aantal doen. De pauze na deze versnelling duurde tot de ingang van het parkje waar ik doorheen ging. Dat ging dan weer pittig. Bij het kanon even gestopt en daarna als een kanonskogel verdergegaan tot het volgende bruggetje. Vandaar weer rustig naar een bakfiets die ik tegen een boom zag staan . Dit zo’n zeven kilometer lang.

Ik zag de mensen op het terras even haperen bij het naar de mond brengen van hun glas of de bitterbal een seconde stil houden voor die in de mond verdween. Hun ogen waren even op mij gericht toen ik voorbij kwam. Was dit echt of in mijn gedachten. Het maakt niet uit. Ik genoot.

4

Zag ik dat goed? Ik moest een tweede keer kijken. Was het niet de tijd van de laatste kilometer? Nee, bij nadere bestudering was het echt de gemiddelde kilometertijd. Ik had hem al een tijd niet gezien en met tijd bedoel ik maanden. Nu moet ik bekennen dat ik er ook niet mee bezig was en misschien juist daarom kwam hij vandaag op mijn schermpje. Ik heb het hier over de 4. Gewoon een getal, maar soms maakt een getal je hart blij. De 4 waar ik het hier over heb is het eerste getal van mijn gemiddelde kilometertijd van mijn hardlooprondje vandaag. 4:55 min / km.

De laatste maanden loop ik gemiddeld 5 keer in de week. Ik trek dan mijn hardloopschoenen aan, loop de deur uit en ga hardlopen. Ben niet bezig met tijd of snelheid. Soms loop ik wat harder, soms wat langer al naar gelang de pet staat. Nou is dit ook weer niet helemaal waar, want ik wissel wel een beetje af in snelheid. Dit om niet stijf te worden en het lichaam een beetje te prikkelen. Meestal gaan de tempowisselingen vanzelf, maar af en toe moet ik ze een beetje sturen. Nu is er sinds een week opeens een verandering in het op deze manier van hardlopen gekomen.

Een collega met wie ik regelmatig en rondje hardloop heeft zich ingeschreven voor de halve marathon van Leiden en opeens voelde ik zin om hier ook aan mee te doen. Met die zin komen er weer tientallen trainings ideeën naar boven en ben ik weer gemotiveerd om structuur in het hardlopen te brengen. Te beginnen met twee tempotrainingen, twee rustige korte duurlopen en een langere duurloop in de week. Ik ga dat doen zoals ik dat in de jaren 80 van de vorige eeuw deed toen ik begon met hardlopen. het tempo voornamelijk op gevoel met af en toe een stopwatch en geen gebruik van hartslagmeter. Over een paar weken ga ik daar wat meer structuur in brengen in de vorm de tempoblokken DL1, DL2 en DL3, maar daarover tegen die tijd meer.

Het klinkt misschien een beetje gek in deze Corona tijd waarin het individualisme de boventoon moet voeren en de meeste vormen van iets gezamenlijks doen een boete oplevert, maar mijn gedachten gaan weer uit naar het lopen van een marathon in het najaar. Geen stadsmarathon, maar iets anders en kleinschalig. Ga binnenkort maar eens de hardloopkalenders bekijken.

Vandaag een stevige duurloop gedaan. Rustig begonnen en het tempo daarna opgevoerd wat de mooie gemiddelde snelheid van 4:55 min / km op mijn Apple Watch schermpje opleverde.

Even naar buiten

Ik moest een keuze maken. Versnellen of langzamer gaan lopen. Ik gaf mijzelf 2 seconden bedenktijd. Het werd versnellen. Zo’n 10 meter voor mij wandelden twee mensen op de stoep die zo smal was dat ik er met geen mogelijkheid op anderhalve meter langs kon. 50 cm was wel het maximale. Rechts van mij stonden auto’s langs de stoep geparkeerd en in de verte zag ik het licht van een fietser op de weg die mijn kant op kwam.

Het was rond de klok van vijf uur in de middag en ik was bezig met mijn hardlooprondje. Het was best nog wel druk geweest op het werk en dan is het na een de hele dag binnen zitten lekker om naar buiten te gaan voor wat beweging. Het was al donker geworden en ik had een reflecterend hesje over mijn loopkleding aangetrokken, want ergens had ik al een voorgevoel dat het weleens niet helemaal een stoeprondje zou worden, maar dat mijn schoenen af en toe het asfalt zouden raken. Het was het tijdstip dat menigeen van zijn werk naar huis zou wandelen en andere hardlopers hetzelfde in gedachten hadden als mij. Lekker even na een dag werken of studeren naar buiten.

Versnellen werd het dus. Kijken, inschatten , razendsnel een plan maken en in het achterhoofd een plan B voor als het anders zou lopen. Net voorbij de wandelaars zag ik een lege parkeerplaats . Ik begon met mijn versnelling. Niet te snel want de wandelaars moesten wel voorbij de lege plek zijn voor ik er was. dit ging precies goed. ik liep nu op de weg. De fietser die ik gezien had kwam mij sneller tegemoet dan ik had ingeschat. Waarschijnlijk zo’n e-biker. Een versnelling op de versnelling gedaan en kon mooi voor de fietser bij mij was tussen twee geparkeerde auto’s door de stoep weer op, ruim voor de wandelaars.

Een half uur later schonk ik thuis een glas thee in en nam er een stukje chocolade bij. Ik was even lekker buiten geweest.

200

Ik zag nog twee wandelaars voor me en van de andere kant kwamen een paar fietsers. Dit was nog niet het goede moment. De weg was vrij smal en dan zou je net zien dat op het moment dat ik wel ging alles samenkwam en er een vette streep door de anderhalve meter werd gehaald. Nog even wachten dus. Geen probleem. Ik dribbelde rustig door, bleef op deze manier achter de wandelaars , en wachtte tot de fietsers voorbij waren. Het was een groepje wielrenners dus het moment was al gauw daar. Een korte groet, ik ging aan de andere kant van de weg lopen en de eerste versnelling kon beginnen.

Ik ben nog steeds bezig met mijn dagelijkse 6,6 km en vandaag was dag 52. Vandaag had ik hierin een paar versnellingen van 200 gepland. 200 wat? 200 passen! Ik liep niet langs een weg waar 200 metertjes uitgezet waren of 100 meter paaltjes stonden. Het maakt me eigenlijk ook helemaal niets uit of het nu 180 of 220 meter is, want een tijd neem ik toch niet op. Daarom had ik het volgende bedacht, ik doe een versnelling van 200 passen. Om het praktisch te houden tel ik de passen van één voet. Dus 100 en mocht ik de tel kwijtraken dan pak ik het gewoon weer op bij het aantal dat ik dacht dat ik was.

Toen de wielrenners voorbij waren begon ik dus aan mijn eerste versnelling. Die versnelling moet je niet zien als een sprint, maar een lekker vlot tempo op gevoel, waarbij ik altijd nog wat sneller zou kunnen als het moest. De eerste 200 gingen voorspoedig. Geen medeweggebruikers waar ik op moest letten. Er was wel een wandelaar, maar die zag mij aan komen vliegen en besloot wijselijk om rap de andere kant van de weg te nemen. Toen ik hem passeerde knikte ik hem dankbaar toe en een paar passen later zat mijn eerste 200 erop. Tempo minderen en rustig verder.

De pauze die ik tussen de 200 neem is natte vinger werk. Ik ga dan geen passen tellen, maar kijk vooruit en kies dan een punt in de verte waar ik de volgende 200 doe. Dat punt kan van alles zijn, een boom, een huis, een uithangbord of een groepje overstekende zwanen, zoals vanmorgen.

Als laatste is dan nog het aantal keren 200. Toen ik vroeger op de baan liep was de standaard 15 keer, waarbij af en toe werd afgeweken van dat aantal. Nu ben ik niet meer met dat aantal bezig. Ik hoef niet persé 12, 15 of 20 keer. Het gaat mij erom dat ik mijn lichaam een paar keer een prikkel geef. Mijn lichaam vaart daar wel bij, maar ook mijn geest, want het is gewoon lekker om te doen. Vanmorgen deed ik er 8.

Ik ben nu ruim 7 weken bezig en heb er nog steeds plezier in. Sterker nog, ik kijk er naar uit als ik de hele dag voor mijn werk binnen ben geweest. Vanmorgen dus een heerlijke 200 training gedaan. Morgen weer een hééél rustig loopje. Wel 6,6 km.