30 Minuten

Hij brabbelde iets terug van goedemorgen. Zoiets als baby’s doen als ze een paar maanden oud zijn. Niet dat ik het kon verstaan, maar het moest wel zoiets zijn als antwoord op mijn goedemorgen. Nou vroeg ik mij af of het voor hem wel een goedemorgen was, want hij keek alsof het carillon van de Pieterskerk op volle sterkte in zijn hoofd speelde. Rustig dribbelde ik verder richting Herenstraat.

Voor mij was het wel een goede morgen. Ik had goed geslapen en was wakker geworden van mijn telefoon. Gisteravond voor het slapen gaan vergeten het geluid van whatsapp uit te zetten en zo ontdekte ik dat ook op zondagmorgen het appverkeer al om 07:00 uur begint. Nadat ik nog even was blijven liggen, eruit gegaan om thee te zetten. Nog een paar artikelen uit de zaterdagkrant gelezen, wat je eigenlijk een week lang kan doen voor je hem misschien uit hebt, mijn hardloopoutfit aangetrokken en de deur achter mij dichtgetrokken om een rondje te gaan hardlopen.

Met mijn kuit gaat het heel goed. In mijn vorige blog schreef ik dat ik hem niet voelde en dat is nog steeds het geval. Ik heb wel besloten om het een tijdje rustig aan te doen. Hiermee bedoel ik in een voor mij rustig tempo, geen interval en niet langer dan 30 minuten. Als ik mij het goed herinner komen die 30 minuten ook terug in een advies van de gezondheidsraad over beweging. Ben dus helemaal goed bezig.

Ik dribbelde dus door de Herenstaat nar de Doezastraat. De terrassen die gisteravond nog goed bezet waren, waren nu nog leeg. Geen aanmoedigde , goedkeurende of meewarige blikken deze keer. Ik liep lekker en merkte al gauw dat het tempo omhoog ging. Mijn kuit accepteerde dit verhoogde tempo wel, maar mijn verstand zei me, niet doen. Verstandig als ik ben nam ik het tempo terug en liep door. Ik hoorde een kerkklok luiden. Kon niet bepalen waar hij nou vandaan kwam, maar stond wel opeens bij de Pieterskerk.

Het werd tijd om na te denken over terug te gaan, anders zou ik meer dan die 30 minuten lopen. Nou is een paar minuten minder of meer geen punt, maar overdrijven was nou ook weer niet nodig. Een boogje gemaakt naar de Rapenburg en door de Kaiserstraat weer richting huis. Na 30 minuten zag ik mijn appartement en het laatste stukje gewandeld .

Ik had een heerlijke zondagochtend loop gedaan. Ik blij, mijn kuit blij en mijn hart had zich met een gemiddelde hartslag van 113 ook niet te zeer vermoeid. Nu een cappuccino maken. Of eerst douchen en op een terras ééntje bestellen? Kijken naar hardlopers die voorbij komen.

Ik voelde niets

Ik voelde helemaal niets. Op de één of andere manier was het best wel spannend. Het was voor mijn doen alweer even geleden, 18 augustus, dat ik voor het laatst mijn hardloopschoenen aangetrokken had om een stukje te gaan hardlopen. Toen vertelde mijn kuit me dat hij niet lekker in zijn vel zat en eigenlijk wel even rust wilde. Gehoorzaam als ik ben heb ik de hardloopoutfit in de kast gedaan. Nou kwam dit ook wel goed uit, want ik had genoeg andere dingen te doen en een rustperiode is ook helemaal niet verkeerd vind ik. Vanmorgen was het moment aangebroken dat ik besloot om de hardloopoutfit weer tevoorschijn te halen en op pad te gaan.

Ik vond het dus best wel een beetje spannend, want zou mijn kuit ditzelfde vinden. Rustig aan beginnen. Nou woon ik sinds kort een een appartementen complex waar de rollator niet vreemd is. Ik liep de voordeur uit met twee rollatorwandelaars en die konden mooi de eerste meters voor mij het tempo bepalen. Ik maakte nog een babbeltje met ze over het weer en ze waren er van overtuigd dat ik er goed aan deed om s’ochtends te lopen, want later op de dag zou het best heet worden en dan was het volgens hun niet goed om je dan in te spannen. Zij gingen boodschappen doen en we namen afscheid bij de rotonde. Ik waakte ervoor dat niet te snel te gaan, want nu mijn twee tempomakers er niet meer waren sluit dat er gauw in.

Ik was een kilometer onderweg en ik voelde niets. Had denk ik het juiste tempo gevonden. 7 Minuten per kilometer gaf mijn Apple Watch aan. Een route had ik niet in gedachten, alleen dat ik niet te ver wilde afdwalen, zodat als mijn kuit zich weer niet lekker voelde ik snel thuis was. Ik liep dus een beetje kris kras door de straten in de buurt. Straatjes in de woonwijk vlak bij mij waar ik nog nooit gelopen had. Ik kwam nog wel een uitdaging tegen in de vorm van een trapbruggetje. Zou ik die wandelend of rustig dribbelend op en af gaan. Ik koos voor het laatste en dat ging goed al merkte ik wel dat mijn kuit tegen een licht protest aanzat, maar voor hij mij een halt toe kon roepen was ik er alweer overheen en vervolgde mijn rustige tempo.

Na drie kilometer vond ik het wel genoeg en nam de eerste afslag terug. Helemaal tevreden. Ik had een loopje gedaan die ik met een frisse kuit nooit gedaan zou hebben en weer leuke plekjes ontdekt bij mij in de buurt. Toen ik bijna bij de voordeur was zag ik de twee rolatorwandendelaars ook terug komen. zij waren langs de bakker geweest en hadden wat lekkers meegenomen voor bij de koffie. Voorbeeld doet volgen en na het douchen ben ik ook langs de bakker gegaan en als ik nu naar links kijk zie ik een heerlijk hazelnootschuim gebakje staan.

Morgen wordt een wandeldag en overmorgen weer rustig hardlopen door de buurt. Andere straatjes pakken en misschien ook wel weer hele leuke plekjes ontdekken.

De kei

Soms loop ik anders. Daarmee bedoel ik niet een andere snelheid of andere afstand. Met dit soms loop ik anders bedoel ik met mijn ogen. Mijn ogen zijn dan op zoek. Ik loop dan kris kras door de stad en mijn ogen zijn dan op zoek naar dat momentje van geluk. Ondertussen heb ik een beetje gevoel gekregen voor de kansrijke plekjes. Vandaag zag ik er weer één.

Een tijdje geleden zat ik op een terras en kwam de serveerster mijn bestelling brengen. Thee en appelgebak met slagroom. Dit was aanleiding voor mijn buurvrouw om hier een opmerking over te maken. Niet vervelend , maar in de trant van “dat ziet er lekker uit” . Dit was het begin van een gesprek. Zij wilde de mensen in de Corona periode graag een momentje van geluk geven en was begonnen met kleine keitjes te schilderen . Die legde ze her en der in de stad neer. Ze een beetje te verstoppen, maar ook weer niet te moeilijk. De mensen die ze zagen kregen dan een momentje een gelukkig gevoel. Je mocht met de kei doen wat je wilde. Laten liggen of meenemen. Ze had veel positieve reacties gekregen en die middag zou ze weer aan het schilderen gaan. Ze had een zak met keitjes naast zich liggen.

Ik liep een rustig rondje door de stad. Was de Sterrenwacht gepasseerd en bij de Hortus Botanicus ging ik naar de Rapenburg. Na nog wat links en rechtsaf slaan kwam ik bij de Hooglandse kerk. Ik was al een plekje gepasseerd waar een week terug er nog eentje lag, maar die was nu weg. Ik dribbelde rustig verder en opeens zag ik hem (of haar) Rustig liggend tussen twee stenen. Had ik harder gelopen dan had ik hem zeker gemist. Ik voelde een soort van opwinding. Mijn hart sloeg wat sneller en voelde het momentje van geluk over mij heen komen. Gestopt om te kijken, even oppakken, ronddraaien en weer neerleggen. Hopend dat iemand anders er net zo’n geluksmomentje aan beleefd als ik.

Ik liep verder. De vermoeidheid die ik voelde was geheel verdwenen en dat was meteen te merken aan mijn tempo dat omhoog ging. Deed er zelfs nog een lusje aan. Na het lopen voel ik mij altijd al goed, maar na zo’n geluksmoment loopje kan ik weer even alles aan.

Mocht je in Leiden gaan hardlopen, doe dan ook eens zo’n loopje en wie weet loop je zomaar tegen een geluksmoment aan.

Smartphone

Daar stond hij. Strak op zijn zondags gekleed. Aan de rand van een pleintje zodat de kans om gestoord te worden klein was. Het hoofd schuin naar beneden gericht en een lichte glimlach op zijn gezicht. Zijn blik was gericht op zijn smartphone. Af en toe moest hij zijn rechterhand van een beugel halen om een iets aan te tikken om daarna weer naar de beugel te gaan die onderdeel was van een kinderwagen.

Ik moest gelijk denken aan een soortgelijk tafereel dat ik een paar minuten eerder zag. Een vrouw die haar hond uitliet en terwijl het beestje rond haar benen kwispelde, wachtend tot zijn baasje het balletje weer weggooide, was zij verdiept in haar smartphone.

Oeps, nou moet ik natuurlijk uitkijken om niet de man met de vrouw te vergelijken door te zegen dat hij zijn kind uitliet. Het was een moment opname die ik zag en voor hetzelfde geval kreeg hij net een berichtje van zijn partner met een mededeling of een opdracht.

Laat ik eens naar mijzelf kijken. Ik heb tijdens mijn rondje hardlopen ook altijd mijn smartphone bij me. Ik heb een iPhone SE. Nou is het lastig om tijdens het hardlopen iedere keer hier op te kijken, maar ik heb ook een Apple Watch en die trilt als ik bijvoorbeeld een berichtje binnen krijg. De verleiding is dan erg groot om toch even te kijken. Een tijdje terug deed ik dat ook en brak toen bijna mijn nek over een opstaande stoeptegel. Ik heb de trillingen nu uitgezet en zet ze aan als ik bijvoorbeeld een berichtje verwacht, maar de telefoon niet af mag gaan.

Er zijn natuurlijk 100 redenen te bedenken, of die anderen voor ons bedacht hebben, om de smartphone altijd bij je hebben. Zo is het natuurlijk fantastisch dat je er mooie plaatjes mee kunt schieten en je altijd een fototoestel bij je hebt. Hier maak ik dan ook dankbaar gebruik van om een selfie te maken tijdens het hardlopen en die op social media te zetten. Is dat een verslaving of dwangmatigheid? Misschien wel, maar ik vind het leuk om te doen.

Vanmorgen tijdens mijn rondje hardlopen natuurlijk een selfie gemaakt.

Pittig

Even mooi rechtop lopen. De techniek goed in de gaten houden. Op de middenvoet landen en er voor zorgen dat ik niet stampte, maar lichtvoetig liep. Goede actieve knie inzet. Niet te hoog , maar ook niet te laag zodat het op slepen leek. Schouders ontspannen. Nette arm zwaai met de handen ontspannen half open en natuurlijk een ontspannen gezichtsuitdrukking alsof het bovenstaande mij geen moeite koste. Dit alles deed ik toen mijn tempoversnelling toevallig langs een goed gevuld terras kwam.

Ik had de hele dag binnen gezeten en keek uit naar mijn hardlooprondje. Ik had er nog niet echt een invulling voor bedacht. Ik had deze week al een snel en een rustig rondje gedaan en besloot nu gewoon rustig te beginnen en dan voelen wat mijn lijf aankon. Na een kilometer wist ik het . Vandaag zou ik een intervaltraining gaan doen waarbij ik pittige stukjes ging versnellen en tussendoor ruim gas terug zou nemen.

Regelmaat? Nee! Eigenlijk is het een heerlijk chaotische training. Ik loop niet op tijd of op afstand, maar doe versnellingen volledig willekeurig. Zo zag ik bijvoorbeeld een afvalcontainer langs de weg staan en zo’n 200 m verder een brug. Dat is dan een mooi stukje voor een versnelling. Oppassen dat het geen sprint werd. Het mocht best een pittig tempo zijn, maar er moest wel souplesse in de loop blijven. Moest er tenslotte nog een flink aantal doen. De pauze na deze versnelling duurde tot de ingang van het parkje waar ik doorheen ging. Dat ging dan weer pittig. Bij het kanon even gestopt en daarna als een kanonskogel verdergegaan tot het volgende bruggetje. Vandaar weer rustig naar een bakfiets die ik tegen een boom zag staan . Dit zo’n zeven kilometer lang.

Ik zag de mensen op het terras even haperen bij het naar de mond brengen van hun glas of de bitterbal een seconde stil houden voor die in de mond verdween. Hun ogen waren even op mij gericht toen ik voorbij kwam. Was dit echt of in mijn gedachten. Het maakt niet uit. Ik genoot.

Hagel

Ik stond vanmorgen in de deuropening van de keuken en keek naar de hagelkorrels die stuiterden op mijn dakterras. Schuin tegenover mij stond de buurman naar hetzelfde te kijken. We knikten elkaar toe en keerden allebei terug naar onze eigen gedachten. De mijne waren bij de afgelopen 5 dagen. Het waren 5 dagen die ik in mijn leven nog niet meegemaakt had. Vroeger misschien een dag als kind dat ik als straf niet naar buiten mocht, maar dat had ik dan aan mijzelf te danken. Nu was het anders. Ik was in contact geweest met iemand die corona positief was, maar die op dat moment het nog niet wist. Het toeval wilde dat ik op het moment dat ik dit hoorde zelf wat verkouden was. Hoesten en snotterig. Ik moest meteen naar huis en binnen blijven. Corona? Die nacht slecht geslapen en de volgende ochtend wakker geworden met een lichte verhoging. Dit betekende testen en 5 dagen in quarantaine. Dan weer opnieuw testen. De eerste test was negatief en sta nu in de deuropening te wachten op de tweede testuitslag. De hagels stuiterden een paar keer, smolten en gingen op in het smeltwater van de andere hagels. Ik hoop dat mijn testuitslag straks negatief is en ik weer op kan gaan in het dagelijks leven.

5 dagen in quarantaine betekend ook 5 dagen niet hardlopen. De eerste avond van deze periode had ik afgesproken met een loopmaatje van werk. Zij bood gelijk hulp aan, net als vele anderen, waarvoor dank. De hardloopschoenen konden blijven staan waar ze stonden. Ze staan niet in de weg, maar wel in het zicht want ik weet dat we straks weer samen opgaan tussen andere hardlopers. Een bekende voetballer heeft ooit eens gezegd, “elk nadeel heeft zijn voordeel” ( of was het nou andersom?) De 5 dagen binnen hebben er wel voor gezorgd dat mijn verkoudheid zo goed als over is. Ik kan zeggen dat ik uitgeslapen ben en nu voor het eerst de zaterdag krant helemaal uitgelezen heb. Heb ik het hardlopen dan niet gemist? Nee. Wat ik wel heb gemist is het naar buiten gaan en bewegen. Hardlopen vind ik een prettige manier om deze beide samen te laten gaan, maar dit kan ook wandelen zijn. De fietsers moet ik teleurstellen, want dat heeft niet mijn voorkeur. Wie weet gaat het nog komen, want het wandelen is ook later gekomen.

Buten valt de zoveelste hagelbui en op de achtergrond hoor ik The War of Drugs Strangest Thing zingen. We zitten voor ons ook in een vreemde periode. Ga nog eens kijken of de testuitslag al bekend is.

Negatief !

Duurloop

“Nog één ronde te gaan en dan zat de duurloop erop”. Dit dacht ik gistermorgen nadat ik twee ronden hardgelopen had. Ik was bezig met mijn lange duurloop en wil die langzaam uit gaan breiden. Tot hoever? Geen idee. De vorige keer schreef ik dat ik voorzichtig dacht aan een marathon, maar deze week kwam ik weer iets tegen over de 60 van Texel in 2022. Er schieten steeds meer leuke (gekke) loop ideeën door mijn hoofd. Hoe ouder hoe gekker. Over een paar maanden wordt ik 60. Laat ik eerst maar eens beginnen met de duurloop rustig uit te breiden.

Ik was dus bezig me een duurloop. Ik was in de buurt van de Gaasperplas bij Amsterdam en wist dat een rondje om deze plas 5 km was. Nou wil het toeval dat er langs het wandelpad ook een ruiterpad loopt. Normaal gesproken is het niet handig om over een ruiterpad te lopen in verband met het rulle zand, echter dit pad was voor het overgrote deel zeer goed te belopen. Ik vroeg mij even af of paarden in dit coronatijdperk een stalplicht hebben, maar dat zal toch wel niet. Of toch…… In ieder geval hadden ze dit pad links laten liggen.

Ik wil mijn langere duurlopen zoveel mogelijk over onverharde paden lopen en dus kwam dit niet door paarden belopen ruiterpad mij heel goed uit. De reden waarom ik over onverharde paden wil lopen is omdat ik het idee heb dat ik dan mijn gewrichten minder belast. Zoals ik hierboven schreef behoor ik niet meer tot de jongere garde, of 60 moet de nieuwe jongere worden, dus moet ik zo lief mogelijk voor mijn gewrichten zijn en wat extra demping kan denk ik geen kwaad. Het is natuurlijk zo wie zo de vraag of mijn gewrichten al dit hardloopgedoe wel prettig vinden en niet veel blijer zijn met het ommetje van Prof. Erik Schreuder, maar dat is een ander verhaal.

Ik moest nog één ronde en dan had ik 15 km gelopen. Het was heerlijk loop weer en ik kwam menig wandelaar en hardloper tegen. Om de een of andere reden hadden ook een aantal honden besloten om over het ruiterpad te lopen. Bij een paard weet je waar je aan toe bent en ga je gelijk opzij. Heb in het verleden eens geprobeerd een paard opzij te duwen, maar er gebeurde niets en moest uitkijken dat ik niet klem kwam te zitten tussen paard en hek. Bij honden blijf ik het toch altijd lastig vinden om in te schatten wat ze gaan doen. Het voordeel van een paar keer hetzelfde rondje lopen is dat je ook een paar keer dezelfde honden tegenkomt en je dus weet waar je aan toe bent. Het laatste rondje af en toe een tempo versnelling er in gegooid en kwam na 1:25 uur weer bij het startpunt uit. Met een tevreden gevoel een paar honderd meter uitgewandeld naar de cappuccino.

Eigenlijk is 60 jaar ook een mooie leeftijd om de 60 van Texel nog eens te lopen. Toch nog maar even op de website kijken.

4

Zag ik dat goed? Ik moest een tweede keer kijken. Was het niet de tijd van de laatste kilometer? Nee, bij nadere bestudering was het echt de gemiddelde kilometertijd. Ik had hem al een tijd niet gezien en met tijd bedoel ik maanden. Nu moet ik bekennen dat ik er ook niet mee bezig was en misschien juist daarom kwam hij vandaag op mijn schermpje. Ik heb het hier over de 4. Gewoon een getal, maar soms maakt een getal je hart blij. De 4 waar ik het hier over heb is het eerste getal van mijn gemiddelde kilometertijd van mijn hardlooprondje vandaag. 4:55 min / km.

De laatste maanden loop ik gemiddeld 5 keer in de week. Ik trek dan mijn hardloopschoenen aan, loop de deur uit en ga hardlopen. Ben niet bezig met tijd of snelheid. Soms loop ik wat harder, soms wat langer al naar gelang de pet staat. Nou is dit ook weer niet helemaal waar, want ik wissel wel een beetje af in snelheid. Dit om niet stijf te worden en het lichaam een beetje te prikkelen. Meestal gaan de tempowisselingen vanzelf, maar af en toe moet ik ze een beetje sturen. Nu is er sinds een week opeens een verandering in het op deze manier van hardlopen gekomen.

Een collega met wie ik regelmatig en rondje hardloop heeft zich ingeschreven voor de halve marathon van Leiden en opeens voelde ik zin om hier ook aan mee te doen. Met die zin komen er weer tientallen trainings ideeën naar boven en ben ik weer gemotiveerd om structuur in het hardlopen te brengen. Te beginnen met twee tempotrainingen, twee rustige korte duurlopen en een langere duurloop in de week. Ik ga dat doen zoals ik dat in de jaren 80 van de vorige eeuw deed toen ik begon met hardlopen. het tempo voornamelijk op gevoel met af en toe een stopwatch en geen gebruik van hartslagmeter. Over een paar weken ga ik daar wat meer structuur in brengen in de vorm de tempoblokken DL1, DL2 en DL3, maar daarover tegen die tijd meer.

Het klinkt misschien een beetje gek in deze Corona tijd waarin het individualisme de boventoon moet voeren en de meeste vormen van iets gezamenlijks doen een boete oplevert, maar mijn gedachten gaan weer uit naar het lopen van een marathon in het najaar. Geen stadsmarathon, maar iets anders en kleinschalig. Ga binnenkort maar eens de hardloopkalenders bekijken.

Vandaag een stevige duurloop gedaan. Rustig begonnen en het tempo daarna opgevoerd wat de mooie gemiddelde snelheid van 4:55 min / km op mijn Apple Watch schermpje opleverde.

Singelpark

Na ongeveer 100 meter hing ik in de reling van de brug met mijn voeten zwabberend onder mij op zoek naar houvast. Na enige seconden vonden ze die, terwijl ondertussen mijn hartslag verdubbeld en de adrenaline spiegel verhoogd was. Voorzichtig alles bewegen of er geen belemmeringen in de beweging zat. Dit was niet het geval en kon ik mijn weg vervolgen. Nu wel dubbel op mijn hoede. Dit was vanmorgen rond half 7 toen ik op weg was naar mijn werk. Ik was gewaarschuwd voor gladheid, maar het overviel me toch.

Voor vanmiddag had ik een rondje hardlopen in gedachten, maar toen ik terug naar huis wandelde voelde ik af en toe toch nog wat gladheid onder de voeten. Na een uurtje of twee thuis gezeten te hebben wilde ik toch naar buiten. De temperatuur was gestegen, dus de gladheid zou wel verdwenen zijn, maar toch het zekere voor het onzekere genomen en de hardloopschoen verwisseld met de wandelschoenen en op pad

Ik ging een stuk van de Singelpark route wandelen. Het fijne van deze route voor mij is dat ik voor de deur kan beginnen. Nu ik dit opschrijf moet ik denken aan vroeger toen ik ging langlaufen en ook keek of het appartement aan een langlauf route ( eigenlijk heet dit een langlauf loipe ) lag. Mocht er ooit nog eens genoeg sneeuw vallen dan ben ik de eerste die de langlaufski onderbind en de Singelpark route langlaufend aflegt. Vandaag dus wandelend. Ik ben de laatste jaren het wandelen steeds meer gaan waarderen. Voor mij zijn de verschillen met hardlopen dat ik met wandelen regelmatig even stil sta om ergens naar te kijken. Af en toe een praatje maak met een andere wandelaar en, zoals vandaag, een dame help met het inparkeren van haar camper. Iets anders wat ik tijdens hardlopen nooit zal doen is een versnapering kopen. zoals vandaag een koffie to go met een sneeuwkoek en dan op een bankje gaan zitten om het te nuttigen.

Het laatste stuk van de Singelpark route afgesneden en na anderhalf uur was ik weer thuis. Ik was lekker in beweging buiten geweest. Had een paar nieuwe mensen ontmoet en de sneeuwkoek ontdekt. Ik ga het wandelen naast het hardlopen opnemen in mijn bewegingsprogramma. Morgen weer een rondje hardlopen.

Hoe is het mogelijk

Mijn hartslag liep op naar sprintwaarden, De stresshormonen begonnen de overhand te krijgen in mijn lichaam en ik kon niet meer stilzitten. Ik liep onrustig door de kamer en over het dakterras. De oorzaak was het zoveelste artikel dat ik gelezen had in de krant over het corona vaccin en dan met name over de verstrekking ervan aan arme landen. Ik dacht, hoe is het mogelijk? Ik kleedde mij om. Trok mijn hardloopschoenen aan en ging de deur uit. Hardlopen.

Wij vallen aan op het Corona vaccin als hongerigen op een broodje of als armen om een baantje waar ze een paar stuivers mee verdienen. Alleen zijn wij niet hongerig of arm, maar behoren tot één van de meest rijke en weldoorvoede landen van de wereld. Wij, de rijke landen, kopen nu bijna alle vaccins op en als er iets overblijft dan krijgen de arme landen het misschien. Nou ja, krijgen, dat moeten we nog zien. De EU heeft net een contract afgesloten met een farmacteut waarin opgenomen is dat het vaccin niet zomaar gratis aan arme landen verstrekt mag worden. NOS.nl Af en toe geven we wat weg onder het mom van kijk eens hoe goed we zijn. Eigenlijk zijn het niet meer dan wat kruimels.

Hardlopen helpt mij om de emoties te dempen en onder controle te krijgen. De scherpe kantjes ervan af te lopen. Ik starte met een lijf vol boosheid en emoties. Eigenlijk wilde ik gelijk beginnen met sprinten, maar had gelukkig nog voldoende gezond verstand over dat mij dwong rustig te beginnen. Na dit rustige begin voerde ik het tempo langzaam op en kon af en toe geen weerstand bieden aan de dwang naar een sprintje. Een kilometer of vijf verder was ik tot rust gekomen. De boosheid was er nog steeds, maar het was geen ongecontroleerde boosheid meer. Daarna rustig doorgelopen naar huis. Een pot thee gezet en achter de laptop gaan zitten.

Een aantal maanden geleden was ik nog een held, omdat ik in de gezondheidszorg werk. Nu met dit vaccin verhaal voel ik mij geen held meer, maar gaat mijn gevoel meer richting schaamte. Waarom niet alle geproduceerde vaccins gelijkmatig over de wereldbevolking verdelen. Misschien moeten we gewoon in Nederland beginnen met bijvoorbeeld voor elk Nederlandse gevaccineerde een vaccin aan een minder kapitaalkrachtig land te schenken. Dan wordt niet een persoon een held, maar een land. Nederland.

Dit vaccin verhaal speelt bij mij al weken en als ik het aan anderen vertel krijg ik meestal te horen dat het geen zin heeft om in je eentje het vaccin om deze reden te weigeren. Ik doe het toch en doneer mijn vaccin aan een minder kapitaalkrachtig land door middel van een donatie van 15 euro aan UNICEF . Op het moment dat de gehele wereld bevolking gelijkmatig wordt voorzien van een vaccin dan sluit ik mij aan voor een prik.

Volgende keer weer een hardloopverhaal, maar ik moest dit even kwijt.