Een praatje maken

Nog even de kam door mijn haar halen en ik kon naar de duinen voor mijn rondje hardlopen. Nou had het weinig zin, die kam, want zo gauw ik mijn hoofd buiten de deur stak zou Dennis er vol doorheen kroelen en er weer die chaos van maken die ik ook zie als ik s’morgens mijn eerste blik in de spiegel werp. Toch even die kam , want je weet maar nooit of je met dit Dennisweer een tv ploeg tegenkomt die wat leuke storm opnames wil maken. Nu ik er zo over nadenk was die kam in dat geval ook niet handig, want die cameraploeg wil dan natuurlijk liever een verwilderde bos haren zien dan een gestylde coupe. Mijn ochtend ritueel afgemaakt met tanden poetsen en een drupje olie op mijn gezicht en ik kon gaan.

Gisteren waren er via de app al een paar afmeldingen, mede door het Dennisweer, zodat ik al snel in de gaten had dat ik vanmorgen alleen zou lopen. Dat alleen valt ook wel mee, want al snel kwam ik andere hardlopers en wandelaars tegen, Na zo’n anderhalve kilometer belandde ik in de staart van een loopgroep en trof daar twee bekenden aan. In plaats van de groep voorbij te gaan besloot ik om wat gas terug te nemen en een praatje met ze te maken. Even later hield de groep halt. Ik zei ze gedag en liep door. Een stuk verderop haalde ik en drietal lopers in. Één maakte een opmerking over het woord Roparun dat achterop mijn jas stond. In plaats van door te lopen hield ik in en maakte een praatje met ze over de roparun om even later weer in mijn eigen tempo door te lopen.

Ik moest denken aan een training die ik afgelopen week deed en daarin af en toe zomaar een praatje met iemand maakte, zoals met een dame die met haar hond liep. Ik kwam haar op mijn rondje voor de tweede maal tegen en zij zei “u loopt ook veel”. Ik stopte en zei “dat is misschien zo, maar u loopt een paar keer per dag met u hond wat maakt dat u misschien in totaal meer loopt dan mij”. Toen zag ik dat haar hond een spalk om een poot droeg en we raakten in gesprek daarover. Na een tijdje zeiden we gedag en vervolgden we beiden onze weg. Vlak voor ik thuis was zag ik dat iemand een probleem had met het keren van een bestelwagen op de smalle weg. Ik stopte en gidste hem. Hij draaide zijn raampje open en bedankte me. Na een kort praatje vervolgden we onze weg.

Dit vind ik het leuke van niet op schema lopen . Gewoon gaan hardlopen en openstaan voor wat er op je pad komt

Vanmorgen ook nog een praatje gemaakt met Dennis. Je weet wel die van het Dennisweer. We hebben wat stellingen doorgenomen. De ene keer was hij tegen. De andere keer was hij voor.

De Meewindloop

Afgelopen zondag raasde Ciara over ons land, maar toen ik vanmorgen, dinsdag, wakker werd had ik indruk dat hij , of is het een zij, nog steeds niet vertrokken was. Buiten klapperde alles nog even hard en de katten gingen nog steeds binnen op de bak, hoewel ze liever de bak buiten nemen. Ik was er wel een beetje klaar mee, met die wind. Ik wilde gewoon een stukje hardlopen zonder tegen die wind in te moeten beuken. Op social media las ik al een paar dagen hoe trots de mensen waren om tegen de wind in te lopen dan wel te fietsen. Er zijn zelfs kampioenschappen voor. Ik vond de 10 km van zondag wel genoeg en die had die dan ook zo gepland dat ik de volgende 10 wind mee had.

Zo lag ik dus vanmorgen, luisterend naar de wind op bed. Ik had een vrije dag en wilde gaan hardlopen. Opeens kreeg ik een wakker idee. Het was tenslotte al 09:00 uur. Ik keek op buienradar wat de verwachtingen waren, maar vooral naar de windrichting. Die bleek uit het westen te komen. Gelijk kwam er een gedachte in mij op. Ik zou de trein pakken naar Zandvoort en dan terug naar huis hardlopen met de wind in de rug.

Mijn hardloopoutfit aan en naar station Haarlem om daar de trein naar Zandvoort te nemen. Toen ik in Zandvoort tegen de wind in over de boulevard wandelde kon ik de kracht van de wind goed voelen. Het zand trouwens ook, want ik werd zo’n beetje gezandstraald. Na een paar minuten kwam ik aan op de plek vanwaar ik ging hardlopen. Nog even geprobeerd een beetje aardige selfie te maken terwijl ik bijna weggeblazen werd en toen mocht ik gaan.

Tegen de wind in is beuken, werken en proberen met behoud van je looptechniek / houding vooruit te komen. Met de wind mee lopen heeft echter ook zijn aandachtspunten. Voor je het weet beland je in een lange sprint met zo’n hoge belasting voor je beenspieren / gewrichten dat je 99% kans hebt op een blessure. Aan de andere kant moet je ook niet de hele route met de rem erop gaan lopen, want dan heb je evenveel kans op een blessure. Je moet dus een soort van middenweg vinden. Wel profiteren van de wind in de rug, maar toch controle houden over je snelheid.

Ik vloog de boulevard af Zandvoort in. Na een paar minuten had ik de balans gevonden tussen de ongecontroleerde sprint en de rem. Eigenlijk is het één lange weg rechtdoor naar mijn huis. Door Bentveld, Aerdenhout en Heemstede. Dan nog even het Spaarne over, linksaf en door het park naar huis. Ik had een fijne meewindloop gedaan van 10,5 km.

Het idee van de trein pakken en dan terug lopen is mij goed bevallen en ga ik zeker vaker doen.

Weeklogboek

Maandag 3 febr 2020. Vandaag een voor mij rustige duurloop gedaan. Ik kon eind van de middag lopen en dat betekend dus lopen met daglicht. Dan ben ik wat ruimer in de parcours keuze in verband met veilig lopen. Ik had een route van zo’n 10 km in gedachten en omdat ik gisteren in mijn duurloop versnellingen had gedaan ging ik hem vlak lopen. Met versnellingen ben ik wat voorzichtiger geworden. Blessurevrij blijven staat voorop, dus ik mag maximaal twee keer in de week iets met tempoversnelling doen. Vandaag is het een duurloop geworden van 10,6 km in 58:17 min wat een gemiddelde snelheid inhoud van 5:28 min /km (11 km/uur)

Dinsdag 4 febr 2020. Vandaag een duurloop gedaan met een middenstuk van 4 km sneller. Het snellere stuk mocht geen werken worden , maar ik moest op souplesse blijven lopen. Hijgen was uit de boze. Het weer zat niet echt mee. Koud, wind en regen, maar omdat ik de 4 km op een rondje van 2 km liep had ik alles mee en tegen. De snelheid tijdens de 4 km was gemiddeld 4:30 min/km ( 13,3 km/uur ) De totale afstand vandaag was 9,2 km in 47:37 min.

Woensdag 5 febr 2020 Vandaag niet hardgelopen. Gisteren heb ik een tempoloop gedaan en daarom is het vandaag een mooie dag voor hardlooprust. Ik heb wel een alternatief gedaan. Omdat ik de hele dag binnen ben vind ik het prettig om toch ook wat buiten te doen. Het alternatief was een wandeling van het station naar huis. 4,07 km in 43:55 min.

Donderdag 6 febr 2020. Vandaag een voor mij rustige duurloop gedaan. Gelijk na het werk om 18:00 uur gaan lopen. In het donker dus deze keer. Ik loop een rondje van 2,5 km in de wijk. Het voordeel van dit rondje is dat ik op de stoep kan blijven lopen en geen weg hoef over te steken. Ik liep dit rondje een paar keer en kwam op een totaal van 10,5 km in 57:06 min wat een gemiddelde snelheid inhoud van 5:26 min/km ( 11 km/uur.

Vrijdag 7 febr 2020. Vandaag een training gedaan met versnellingen op muziek van The Cure. Dit betekend de eerste twee nummers rustig. Daarna een nummer op gevoel versnellen. Dan weer een nummer rustig enz enz. Ik luisterde naar hun laatste album Live in Hyde Park London. Ik heb in totaal 6 nummers versneld gelopen. De totale afstand vandaag was 13,08 km met een gemiddelde snelheid van 4:58 min/km (12 km/uur)

Zaterdag 8 febr 2020. Vandaag een rustdag. Ik voelde de benen nog goed na gisteren. Ik ga dan niet hardlopen. Een alternatief zou zijn wandelen, maar ik hoefde vandaag niets en heb lekker uitgeslapen. Vanmiddag nog wel even door de stad gelopen en een appelgebak met slagroom genomen om de voorraad koolhydraten op peil te brengen voor de duurloop van morgen. 😀

Zondag 9 febr 2020. Vandaag een voor mij langzame lange duurloop gedaan op de HT Duurloopmethode. Dit betekend 15 min hardlopen en dan 1 minuut wandelen. Dan weer 15 min hardlopen en 1 minuut wandelen enz enz. Er was een harde wind en ik besloot eerst tegen de wind in te lopen . Ik probeer mijn hartslag bij deze training rond de 120 te houden , maar met deze wind tegen was dat niet mogelijk. Het werd gemiddeld 130. Ik heb gelopen in de Amsterdamse Waterleiding Duinen. De afstand vandaag was 21,4 km in 2:07:52 uur wat een gemiddelde snelheid inhoud van 5:59 min/km (10 km/uur)

Nu lekker douchen, lunchen. en op naar volgende week.

Ingeklemd

Ik lag vanmorgen ingeklemd tussen mijn dekbed en matras. Lekker warm en in zo’n houding dat mijn lichaam op de juiste plekken ondersteund, dan wel bedekt was. Bewegen was dodelijk. Nou is dodelijk misschien wat overdreven, maar het perfecte liggevoel is dan weg. Aan mijn voeteneind lag een kater en aan zijn geronk te horen kon hij ook zomaar eens in dezelfde staat van genot kunnen verkeren. Ik hoorde het buiten regenen en waaien wat voor mij een aanmoediging was om te blijven liggen. Met één hand pakte ik voorzichtig mijn iPhone, die naast mij op het kastje lag, en zag op buienradar dat ik nog een tijdje mocht blijven liggen. Over ongeveer een uur zou de blauwe vlek mijn woonplaats verlaten en plaatsmaken voor wat motregen. Voorzichtig de iphone weer terug gelegd en teruggekeerd naar dromenland.

Het was zondagmorgen, dus duurloopmorgen. Eigenlijk had ik een lange duurloop ( 20 + ) in gedachten, maar mijn “toestand” als hierboven beschreven deed al gauw een streep zetten door mijn plan. Ik loop vooral voor mijn plezier en hoef niets te bewijzen of te presteren dus het lopen moet wel een soort van leuk zijn. Helemaal niet lopen was ook geen optie, want ik wist dat ik mij na het lopen heel prettig zou voelen. Na wat polderen met mijzelf besloot ik een 13 km loop te doen. Over die 13 km is niet nagedacht, maar de ronde die ik in gedachten had was 13 km.

De hardloopkleding aan en naar buiten. Het miezerde licht. Niet genoeg om de beruchte kringetjes in het water te produceren, maar genoeg om te weten dat ik na mijn loop drijfnat zou zijn. Om de één of andere reden vindt ik dit nooit lekker weer voor een rustige loop, maar zet ik er graag een beetje tempo in. Na een rustig begin ging het tempo dan ook snel omhoog en kwam ik in een voor mij comfortabel tempo van 12 km/uur. Ik kwam verrassend veel loopmaatjes tegen. Misschien hadden zij ook gewacht tot de ergste regen voorbij was. Het liep zo lekker dat ik besloot om in de laatste 5 km met enige regelmaat een tempoversnelling van zo’n 200 m te doen. Na ruim 13 km en 1:04 uur had ik de voordeur in het zicht.

Ik had al een handdoek klaargelegd, zodat ik bij binnenkomst mij gelijk kon afdrogen en niet nat door het huis zou denderen. ( ja, mannen kunnen ook wel eens vooruitziend zijn )

Met de warme douche keerde het gevoel van vanmorgen in bed terug, maar nu in het kwadraat, want het prettige gevoel van na het lopen kwam erbij.

Afterworkrun

Ik had s’avonds al mijn spullen in een rugzakje gedaan, want ik ken mijzelf. Als ik dat s’morgens moet doen dan wordt het haasten en kom ik, als ik onderweg ben , er achter dat ik iets vergeten ben. Nou is datgene wat ik vergeten ben nooit van een dusdanige belangrijkheid dat mijn geplande activiteit niet kan doorgaan, maar het veroorzaakt wel een vorm van lastigheid. Ik baal daar dan van en neem mij voor om de volgende keer eerder mijn spullen in te pakken. Nu dus dat voornemen in praktijk gebracht.

Vorige week hoorde ik twee collega’s praten over een duurloopje ze na het werk samen hadden gedaan. Één van hun had enige tijd geleden meegedaan met een looptechniek training die ik voor collega’s van de Centrale Bloedafname had gegeven. De ander had ook al de wat loopervaring wilde het lopen wat meer oppakken. Toen ik ze hierover hoorde praten vroeg ik of ze dit vaker gingen doen, een afterworkrun. Op mijn vraag of ik de volgende keer mee mocht lopen reageerden ze enthousiast en werd de agenda geraadpleegd, maar omdat we allen wisselende tijden werken werd het een puzzel. Puzzels zijn er om opgelost te worden, zo ook deze. Afgelopen vrijdag was de oplossing.

Om half vijf pakte ik mijn rugzakje met loopspullen, die ik dus s’avonds al had ingepakt, uit mijn garderobekastje en trok mijn loopkleding aan. Even later vertrok ik met mijn twee collega’s vanuit het LUMC voor een afterworkrun. We hadden geen plan voor een route en een afstand, alleen een vaag idee. Het was nog licht en omdat we dachten voor het donker terug te zijn liepen we naar de Leidse Hout . Hier konden we vrijuit lopen en hoefden we geen rekening met het verkeer te houden. Om de beurt deden we een suggestie voor een afslag, die de ene keer wel gehoor vond, maar de andere keer volledig genegeerd werd. Soms sloop er een lichte angst in dat we zouden verdwalen, omdat we op onbekend terrein liepen en voordat je het weet lees je in het Leids Dagblad ” Vannacht heeft de politie drie hardlopers uitgeput in het Leidse Hout gevonden die op zoek waren naar de uitgang. Ze zijn naar de eerst hulp van het lumc gebracht alwaar ze herkent werden en zijn opgevangen”.

Zover is het gelukkig niet gekomen. We waren in een rustig dribbeltempo vertrokken en al babbelend bij het Leidse Hout aangekomen. We hadden het over trainingen, de huizen die we zagen en de omgeving. Over het werk werd niet gepraat. Dit was niet afgesproken , maar het gebeurde gewoon niet. Toen we een stapeltje boomstammen zagen kwam het gesprek al snel op open haard hout en werd de lokatie van het hout vastgelegd voor je weet maar nooit. Zo liepen we de kilometers weg. Teruglopend door de wijk naar het LUMC bracht nog even verwarring over waar we nu precies liepen, maar toen liepen we opeens weer op een bekende weg. De laatste 100 meter werd er nog een sprintje ingezet en hadden we een mooie 7 km gelopen.

Dit was een leuke afterworkrun. Voor mij waren afstand en snelheid volledig ondergeschikt aan het samen met collega’s hardlopen. Wat mij betreft voor herhaling vatbaar.

Eens kijken

3:08 Stond er op het klokje bij de finish. Weer niet gelukt. Zo ging het steeds bij de marathons die ik liep. Iedere keer was het de bedoeling om onder de drie uur te lopen, (sub drie heet dat tegenwoordig) maar het lukte steeds niet. Het roer moest om. In 2005 liep ik de marathon van Berlijn. Hier moest het dan gebeuren. Het andere marathonlopen. Om te beginnen moest ik langzamer beginnen, wat inhield dat de eerste paar kilometers langzamer moesten dan de snelheid die nodig was voor een sub drie. Toen ik later terugkeek waren mijn eerste drie km de langzaamste geweest. Daarnaast moest ik bij elke drankpost een bekertje water nemen en dat bekertje moest ik dan wandelend opdrinken (wel even aan de zijkant van de weg lopen om geen andere lop(st)ers te hinderen. Ik hield mij hier strak aan en tot mijn verbazing, ik voelde wel dat ik goed liep, zag ik, hoewel ik de dertig km al gepasseerd was, met regelmaat een 3:45 min/km op mijn klokje staan. Toen ik onder het finishdoek doorliep stopte mijn klokje op 2:49. Met deze zelfde strategie heb ik daarna nog regelmatig een sub 3 gelopen.

Gisteren las ik in de dagelijkse nieuwsbrief van @loopmaatjes een stukje over wandelen tijdens hardlopen geschreven door Geert Wevers. Ik moest gelijk denken aan mijn drink wandelpauzes tijdens mijn marathons. Tijdens al mijn ultralopen houdt ik ditzelfde aan met dit verschil dat ik nog langzamer vertrek en dan na een paar honderd meter in de achterste regionen loop. Begon later ook gewoon achteraan.

Eens kijken hoe dit is als ik het tijdens mijn langere duurlopen op zondag ging doen. Ik voelde er niet veel voor om na elke kilometer te gaan wandelen en om dit na elke 5 km te doen was misschien wat te ver. Als ras Hollander ga je dan met jezelf polderen en ik kwam tot een compromis. Na elke 15 minuten ging ik 60 seconden wandelen. Ik had voor vandaag een 15 min gedachten in een rustig tempo dus ik zou 5 á 6 keer kunnen wandelen. Ik moest er wel even inkomen, want de eerste keer was pas na 18 min. Na 45 minuten had ik het te pakken. Ik had ruim een uur gelopen toen ik een loopmaatje tegenkwam. Samen hebben zijn we verder gelopen. Als ik aan mijn wandelpauze toe was dribbelde zij langzaam door en omdat ik stevig doorwandelde werd het gat tussen ons niet groot en had ik haar snel weer bijgehaald. Na 1:40 uur en ruim 16 km waren we weer bij het beginpunt en kon de koffietafel aanvangen.

De reden waarom ik dit uitprobeer is om te kijken of ik op deze manier makkelijker, minder belastend, langere afstanden kan hardlopen in een rustig tempo. Lees mijn Sukkeltje en Hoe ver ? Blog van even geleden.

Mijn eerste indruk is positief. De 16 km vandaag gingen erg makkelijk. Volgende week eens een halve marathon op deze manier lopen.

Start 2020

De kop is eraf. Het eerste loopje van 2020 is geschiedenis. Ik kon vanmorgen moeilijk uit bed komen. Gisteravond lag ik ook wat later in. Soms ben je met een boek bezig en wil je het uitlezen. Ik was begonnen aan “Catch and Kill” van Ronan Farrow. Een boek over seksueel machtsmisbruik in de filmindustrie (en meer ) met de ontmaskering van Harvey Weinstein. Om 23:00 uur moest ik nog “maar” 80 pagina’s dus lees je door. Daarnaast was er ook een doodse stilte in de app groep. Misschien was iedereen wel toe aan een uitslaap ochtend en als je een appje de wereld instuurt of er nog iemand gaat lopen is er altijd wel één die reageert met “leuk, hoe laat beginnen we?”

Het was dus al ruim na tienen vanmorgen toen het signaal van mijn hersenen naar mijn spieren sterk genoeg was om die aan te zetten tot activiteit. Veel zin hadden ze niet maar je weet dat als je eenmaal bezig bent de zin er opeens is en dat je na afloop een fijn gevoel hebt. Ik besloot wel om gehoor te geven aan de tegenzin , wat niet veel moeite kostte, en een korte loop te doen.

Het leuke van januari is dat je een hoop nieuwe lopers ziet. Éénlingen, maar ook stelletjes. Waarschijnlijk voortgekomen uit de goede voornemens voor 2020. Sommigen hebben zich gelijk in een nieuwe hardloopoutfit gestoken geheel volgens de laatste mode. Anderen doen het wat voorzichtiger aan en beginnen in de joggingbroek en sweater die in de kast lagen (misschien nog van vorig jaar ) Leuk is het wel om wat nieuwe gezichten te zien. Sommigen zeggen nog wat onwennig hallo terug als je ze groet en anderen zwaaien alsof ze je al jaren kennen. Ben benieuwd hoeveel en wie ik nog in februari zie.

Het was heerlijk weer om te lopen. Ik had eigenlijk een laagje teveel aan, maar omdat ik rustig liep vond ik dat niet erg. De rits van mijn jas een stukje opdoen en de warmte kon ontsnappen. Ondertussen klonk de stem van James Taylor in mijn oren. Ik had gisteren een stapeltje nummers van hem op mijn Apple Watch gedownload. Al kende ik wel een paar nummers van hem, heb ik hem eigenlijk afgelopen jaar pas echt ontdekt en luister nu wekelijks een album. Zo liep ik dus mijn rondje. Rits een stukje open, luisterend naar James Taylor en andere lopers groetend (maar ook wandelaars, fietsers en eigenlijk iedereen) De tegenzin had allang plaatsgemaakt voor zin.

Toen ik thuis kwam sprak ik mijn buurman. Hij vroeg “hoe ver heb je gelopen, 20 km?” Ik antwoordde “nee een kort loopje van 6,6 km”. Hij zei “oh, dat is goed, want ik heb laatst gelezen dat korte loopjes gezonder zijn”. Ben ik het jaar dus goed begonnen.