Een even niet dag.

Het intro van Lust For Live van Iggy Pop knalde uit mijn iPhone. Ik kon mij niet herinneren dat ik het geluid harder had gezet, maar vanmorgen om 06:00 uur klonk het onheilspellend luid. Ik moest eruit, want er moest gewerkt worden. Ik hoorde de wind en keek door het keukenraam naar buiten. Het regende en als ik dat kan zien met mijn lenzen uit, dan regent het echt. De beslissing was snel genomen. Met de bus naar het station in plaats van de fiets. Ontbijt erin. Een korte douche en op weg naar de bushalte.

Op zondagmorgen betekend dat echter een 10 minuten wandeling. De paraplu, een zwarte, gepakt en mijn oortjes in. Ik koos voor Nirvana, dat vond ik wel bij deze donkere ochtend passen. Gezien het formaat van de plassen moest het al flink geregend hebben. Net op tijd zag ik de grote plas waar een tegemoet komende auto over twee seconden doorheen zou rijden en stapte snel opzij. Even later geschiedde het toch. Terwijl ik over een donker pad tussen huizen doorliep voelde ik opeens mijn sokken nat worden. Een plas gemist. Snel doorlopen, want dit was echt zo’n ochtend om de bus te missen. Gelukkig gebeurde dat niet en een kwartier later kon ik in een warme trein gaan zitten tussen een aantal mensen die laveloos in de stoelen hingen. Een nacht doorgehaald in Amsterdam en nu met de eerste trein naar huis. Weinig tot niet aanspreekbaar. Sommigen snurkend, maar ik zat niet in een stiltecoupé . Zouden ze daar naar gekeken hebben?

Het was zondagmorgen, dus eigenlijk een duurloop morgen. Deze morgen dus niet, want ik moest werken. Nou moet ik heel eerlijk bekennen dat als ik niet had hoeven werken ook niet met dit weer was gaan hardlopen. Op social media lees ik nu stoere berichtten van mensen die wel zijn gaan lopen en dan schrijven over het trotseren van regen en wind en over de afstand die ze hebben gelopen. Soms nog langer dan ze gepland hadden. Aan mij is dit niet besteed. Ik ben een plezier- en gezondheidsloper. Een beetje regen vind ik geen bezwaar, maar er zijn grenzen. Die grens was vanmorgen duidelijk overschreden. De katten gingen het balkon niet op. De hond die uitgelaten moest worden wilde het portiek niet uit en bij station Leiden zochten de meeuwen en kauwtjes beschutting. Ik volg graag hun voorbeeld.

Een dag als deze noem ik een even niet dag. Morgen is een nieuwe dag .

Vanmorgen heerlijk gewerkt.

Ingeklemd

Ik lag vanmorgen ingeklemd tussen mijn dekbed en matras. Lekker warm en in zo’n houding dat mijn lichaam op de juiste plekken ondersteund, dan wel bedekt was. Bewegen was dodelijk. Nou is dodelijk misschien wat overdreven, maar het perfecte liggevoel is dan weg. Aan mijn voeteneind lag een kater en aan zijn geronk te horen kon hij ook zomaar eens in dezelfde staat van genot kunnen verkeren. Ik hoorde het buiten regenen en waaien wat voor mij een aanmoediging was om te blijven liggen. Met één hand pakte ik voorzichtig mijn iPhone, die naast mij op het kastje lag, en zag op buienradar dat ik nog een tijdje mocht blijven liggen. Over ongeveer een uur zou de blauwe vlek mijn woonplaats verlaten en plaatsmaken voor wat motregen. Voorzichtig de iphone weer terug gelegd en teruggekeerd naar dromenland.

Het was zondagmorgen, dus duurloopmorgen. Eigenlijk had ik een lange duurloop ( 20 + ) in gedachten, maar mijn “toestand” als hierboven beschreven deed al gauw een streep zetten door mijn plan. Ik loop vooral voor mijn plezier en hoef niets te bewijzen of te presteren dus het lopen moet wel een soort van leuk zijn. Helemaal niet lopen was ook geen optie, want ik wist dat ik mij na het lopen heel prettig zou voelen. Na wat polderen met mijzelf besloot ik een 13 km loop te doen. Over die 13 km is niet nagedacht, maar de ronde die ik in gedachten had was 13 km.

De hardloopkleding aan en naar buiten. Het miezerde licht. Niet genoeg om de beruchte kringetjes in het water te produceren, maar genoeg om te weten dat ik na mijn loop drijfnat zou zijn. Om de één of andere reden vindt ik dit nooit lekker weer voor een rustige loop, maar zet ik er graag een beetje tempo in. Na een rustig begin ging het tempo dan ook snel omhoog en kwam ik in een voor mij comfortabel tempo van 12 km/uur. Ik kwam verrassend veel loopmaatjes tegen. Misschien hadden zij ook gewacht tot de ergste regen voorbij was. Het liep zo lekker dat ik besloot om in de laatste 5 km met enige regelmaat een tempoversnelling van zo’n 200 m te doen. Na ruim 13 km en 1:04 uur had ik de voordeur in het zicht.

Ik had al een handdoek klaargelegd, zodat ik bij binnenkomst mij gelijk kon afdrogen en niet nat door het huis zou denderen. ( ja, mannen kunnen ook wel eens vooruitziend zijn )

Met de warme douche keerde het gevoel van vanmorgen in bed terug, maar nu in het kwadraat, want het prettige gevoel van na het lopen kwam erbij.