Achterkant

Opeens was ze daar. Nou ja, opeens. Ze was uit het park de weg opgelopen, maar omdat alles zo dicht begroeid was had ik haar niet gezien en was ze er als het ware opeens. Ze liep zo’n 20 meter voor me in een heerlijk rustig tempo. Haar korte licht grijzende paardenstaart bewoog zich gezellig op haar pasritme. Ze droeg, vond ik, een mooie outfit. Een zwarte tight met lichtblauwe belijning en een bijpassend lichtblauw shirt die beide mooi om haar lichaam sloten, maar niet te strak zodat ze vrij uit kon bewegen. Een paar korte sokjes en blauwe schoenen maakten het compleet. Ze was iets kleiner dan mij , maar wel wat steviger gebouwd zonder dik te zijn. Ze had twee witte oortjes in en ik vroeg mij af waar ze naar luisterde. In gedachten hoorde ik Long Hot Summer van the Style Council. Waarschijnlijk ingegeven door het zomerse weekend.

Behalve dat ze, als ik zo vrij mag zijn, voor mij aangenaam was om naar te kijken, was ik geboeid door haar looptechniek. Ze liep als vanzelf, schijnbaar zonder er iets voor te hoeven doen. Precies zoals ik de laatste jaren dat ik training gaf probeerde over te brengen aan de lopers, wat ik trouwens nog steeds bij hun terugzie als ik ze tegenkom. Ontspannen maar met kracht. Snelle beweging maar niet gehaast. De bewegingen staan niet los van elkaar maar vloeien samen tot één beweging. Een genot om naar te kijken. Zo liep deze loopster ook. Moeiteloos naar het mij leek. Nou heb ik de indruk dat vrouwen zo wie zo makkelijk lopen dan mannen. Meer natuurlijk en niet het houterige van menig man (Sorry mannen)

Zo liepen we rustig een tijdje door. Zij voorop en ik daar een meter of 20 achteraan. We liepen rond de 9,5 km//uur wat ik helemaal geen straf vond. In tegendeel zelfs. Het is een tempo dat ik heel lang vol kan houden en ik ben het heel eerlijk gezegd ook steeds meer gaan waarderen als mijn lange duurlooptempo. Ik heb dan de tijd om rustig rond te kijken en de dingen in mij op te nemen.

Opeens was ze weg. Ik was even afgeleid door een kat die door het gras sloop naar een vermoedelijke prooi. Tijdens dit moment was zij rechtsaf geslagen, een onverhard pad in naar het Spaarne. Ik zag nog net haar achterkant toen ik er voorbij liep. Al die tijd heb ik alleen maar haar achterkant gezien. Heel even ging de gedachte door mijn hoofd of zij van mij training had gehad, maar de kans is natuurlijk ook groot dat het haar natuurlijke loop is.

Leuk om te merken wat zo’n “ontmoeting” met me doet, want ik krijg zomaar zin om weer iets met hardlopen (trainingen) te gaan doen. De ideeën borrelen in mijn hoofd omhoog. Mooi voor na de zomervakantie

(Foto van vorige zomer)

Advertenties

Borstel

De plukken staken alle kanten op. Het was een chaos. Dit was het eerste dat mij opviel toen ik mijn lenzen in had en in de spiegel keek. Ik heb het hier over mijn haar. Ik hoorde de wind gieren. Over een paar minuten zou ik naar buiten gaan voor een duurloopje. Had het zin om een borstel door mijn haar te halen om het in model te brengen wetende dat de wind er in no time weer een chaos van zou creëren. Ik moest denken aan Ronaldo die ik afgelopen week zag spelen. Zijn kapsel is altijd picobello in orde. Zelfs als hij een bal kopt, die nog vaak het doel treft ook, lijkt er geen haartje verschoven. Is je kapsel belangrijk voor je prestatie? Voor alle zekerheid haalde ik er toch maar een borstel door.

Ik had er zin in. De benen voelden goed na een paar dagen hardlooprust. Ik was niet de enige die er zin in had want ik kwam al gauw heel wat lop(st)ers tegen ondanks het onstuimige weer. Heerlijk om de wind door je haar te voelen woelen. De verwachtte chaos was al snel daar. De eerste versnellingen had ik al achter de rug en ik keek uit naar de lage Kadijk. Een smal asfaltpad tussen twee weilanden van zo’n 400 m en gezien de windrichting had ik hem tegen.

400 m. Rechtuit, Het eind in zicht. Start. Daar ging ik. Mijn lichaam gestrekt. Als een snaar gespannen tussen de zwaartekracht en de hemel. De schouders naar beneden en de armen ontspannen , maar niet slap, laten meedansen in de beweging. Mijn buik in en uit voelen gaan door de ademhaling. De heup van het standbeen licht liften zodat de bijbehorende voet als vanzelf van de grond komt en de andere voet met een kort contact onder het lichaamszwaartepunt het asfalt laten raken. Voor ik er erg in had waren de 400 m voorbij.

Ik weet niet of de borstel geholpen heeft , maar ik heb heerlijk en ook best hard gelopen. Nou wil ik komende week nog naar de kapper. Misschien nog even kijken naar het Ronaldo kapsel.

Landingspunt

Ik ben nu alweer bijna een jaar serieus aan het lopen, 4 á 5 keer in de week , en heb mij in die periode voornamelijk bezig gehouden met het lichaam laten wennen aan de hardloopbelasing en opbouwen van conditie, afstand en snelheid. Volgens mij ben ik hier aardig in geslaagd. Ik loop blessurevrij. Af en toe een pijntje als ik mij liet verleiden tot iets te veel hooi op de vork te nemen, maar wat na even rusten weer over was. De afstand heb ik opgebouwd van 6 km in het begin naar 40 km een paar weken geleden en vanmorgen liep ik 6 km in een tempo van 4:12 min/ km.  Een aspect waar ik weinig aandacht aan gegeven heb is de loopscholing en het wordt nu tijd om daar wat aan te doen.

Één van de dingen die volgens mij belangrijk zijn is de voetlanding . Ik ben een voorstander van een middenvoetlanding onder het lichaam. Een teen/voorvoetlanding belast volgens mij teveel de achillespees en een haklanding werkt vaak remmend. Ongetwijfeld zullen er velen zijn die hier anders over denken, maar de ervaring heeft geleerd dat dit voor mij een goede manier van lopen is. Ik ben een recreatieve loper die af en toe wat prestatiegericht is. De middenvoetlanding dus.

Enige tijd geleden heb ik bij Runnersworld Haarlem bij de aankoop van een nieuwe paar schoenen ook een MilestonePod genomen. Deze meet vele dingen waaronder de voetplaatsing. Het was mij opgevallen dat ik vooral op mijn hak was gaan landen en dan met name als ik sneller liep. ( verschil in schoen is niet van toepassing, omdat ik de pod altijd op dezelfde schoen heb zitten ) Het werd dus tijd om hier wat aan te gaan doen. Ik ben begonnen met het doen van langzame techniekloopjes, waarbij afstand en snelheid ondergeschikt zijn aan de techniek. Twee weken geleden was ik zover dat ik tijdens een rustige duurloop voor 95% op mijn middenvoet landde. Deze week zag ik tot mijn grote tevredenheid dat ik nu ook tijdens de wat snellere lopen dit het geval is. Afgelopen donderdag liep ik voor 96% op mijn middenvoet ( zie foto hieronder ). Nu dit zo houden en mijn focus richten op het volgende accent. Tijdens het lopen het lichaam in één lijn houden.

Techniekloopje

93% midvoet, 7% teen, 0% hiel landing. Een pasfrequentie van 171 en een rate of impact 100% low.

Ik moet teruggaan naar begin jaren 80 voor mijn eerste loopscholing. Ik was lid van av Hermes in Utrecht en trainde met de middellange afstandsgroep onder leiding van Hans Faaij. De loopscholing bestond altijd uit een greep van de volgende oefeningen: hakkenbillen, tripling , skipping, kaatsen, pendelpas en loopsprongen. Soms met een kleine variatie hierop. Wat later ben ik nog even lid geweest van av Haarlem en daar onder leiding van Koos Kiers eigenlijk dezelfde oefeningen. Ik geloof wel dat deze loopscholing een rol heeft gespeeld dat ik makkelijker en harder ben gaan lopen.

Dan komt er een gat van zo’n 10 jaar dat ik geen lid was van een vereniging en wel bleef hardlopen maar niets aan loopscholing deed. In 2002 werd ik lid van kav Holland in Haarlem en al snel werd aan mij gevraagd of ik de opleiding trainer loopgroepen wilde gaan doen bij de knau. Dit heb ik gedaan en ook hier kwamen de hiervoor genoemde oefeningen weer naar voren. Twee jaar later ben ik de opleiding trainer Coach-B gaan doen bij de knau. Hier kregen we onder andere les van Frans Bosch en Ronald Klomp die een duidelijk eigen visie hadden op loopscholing/techniek en  daar het boek Hardlopen over geschreven hebben. Ik probeerde wat van hun ideeën in mijn training te integreren.

Ik was nieuwsgierig over wat er nog meer was over looptechniek en deed een weekend cursus Pose Running  bij de bedenker hiervan de Rus Romanov. Wat later een cursus Chirunning  en verder oa de boeken Gentle Running  en the art of running  gelezen. Ze beloven bijna allemaal dat je een betere loper wordt en minder tot geen kans op blessures. Ik heb het allemaal in de praktijk uitgeprobeerd, maar volgens mij is er niet één manier van hardlopen. Bij iedere persoon hoort, volgens mij, een manier van hardlopen afgestemd op vele factoren waaronder doelstelling, gewicht, lichaamsbouw, gezondheid enz. De loopgroep vond het trouwens in het algemeen wel leuk, want ze kregen nu regelmatig nieuwe oefeningen wat dan weer de kreet opleverde ” oh hij heeft weer wat gelezen of een cursus gedaan”.

Voor mijzelf is hieruit ook een looptechniek uit voortgekomen ( die ik overigens nog steeds bijstuur ) waar ik mij prettig bij voel. Ik zal hier binnenkort een blog over schrijven ( nee, wees niet bevreesd. Er komt niet nog een boek op de markt over looptechniek 😀 )  vanmorgen heb ik een techniekloopje gedaan. Dit is een relatief korte loop waarbij ik alleen gefocussed ben op mijn looptechniek.  Het accent lag op de voetplaatsing. Wilde een middenvoet landing hebben en dat is gelukt. Zie de getallen in de afbeelding hieronder. Zijn van mijn MilestonePod