Het is klaar nu

Een stukje voor mij zie ik de boog over de weg die de halve marathon markeert. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik op schema loop.

Het is zondag 7 oktober 2018 om 09:45 uur. Ik ben net het startvak ingelopen. Het weer is prima. Een beetje frisjes , maar dat is is juist lekker voor een marathon. Rondom mij stroomt het startvak vol met lop(st)ers. De één doet wat oefeningen. Een ander checkt nog even of de schoenveters goed vast zitten, een ander zijn GPS. Er wordt wat gepraat over de plannen voor deze marathon en de daarbij behorende tijd. Zelf heb ik ook een tijd in gedachten, maar die hou ik nog even voor mijzelf. Er wordt afgeteld en daar gaan we. Mijn laatste stadsmarathon.

Het is altijd uitkijken dat je niet meegaat met de meute, die vaak snel vertrekt, maar bij je eigen plan blijft. Gewoontegetrouw vertrek ik altijd iets langzamer dan mijn geplande tempo dus ook vandaag. De eerste twee km gaan rond de 10 – 11 km/uur. Als we na 3 km langs de Rijn lopen kom ik in mijn streeftempo van net boven de 12 km/uur. Het tempo voelt prettig en ik heb er alle vertrouwen in dat het vandaag volgens plan gaat. Een stukje voor mij zie ik de boog over de weg die de halve marathon markeert. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik op schema loop.

35 Jaar geleden liep ik mijn eerste stadsmarathon. Dat was in Amersfoort. Ik sportte toen wel veel , maar niet specifiek voor de marathon. Ik kwam dan ook meer dood dan levend over de finish in 3:33:34 uur. Nu, na 35 jaar , loop ik de stadsmarathon van Keulen en ik heb mij voorgenomen dat dit mijn laatste wordt. Ik heb in de tussenliggende jaren een hoop stadsmarathons gelopen , maar het is klaar nu.

1:43:41 geeft de klok halverwege aan. Het plan is om vandaag in dezelfde tijd te lopen als 35 jaar geleden. Met deze tussentijd lig ik dus wat voor op dat schema, maar dat is mooi want je moet er altijd rekening mee houden dat de tweede helft wat langzamer gaat. Ik begin de benen wel wat te voelen en voel ook een blaar opkomen . Ik laat het tempo wat zakken naar 12 km/uur of net er onder. Het 35 km punt komt eraan. Tijd om een plan te maken voor de laatste 7 km. Mijn horloge geeft aan 2:53:28 . Zo ga ik onder de 3:30 uur finishen. Mooi natuurlijk, maar ik wil eindigen zoals ik begonnen ben. In 3:33:34. ( brutotijd net als toen ) Ik neem wat langere pauzes bij de verzorgingspost en ga iets langzamer lopen zodat ik nog meer kan genieten van het publiek, de muziek die gemaakt wordt, de sfeer en de omgeving. De eerlijkheid gebied te zeggen dat mijn benen zich hier ook beter bij voelen. De bocht om en nog zo’n 200 m naar de finish. Ik houd de klok in de gaten. Ben nog iets te vroeg. Tempo inhouden. Wat uitgebreider het publiek bedanken voor hun aanmoedigingen en dan vlak voordat de klok mijn geplande tijd aangeeft de laatste meters en de finish over. Het is klaar nu.

In 1983 kwam ik meer dood over de finish. Nu, 35 jaar later, meer levend. Heb ik toch progressie geboekt 😀

Advertenties

Wasbord

De herten die in de schaduw van een boom lagen keken nog eens naar mij. Ze maakten een inschatting en besloten dat ik weinig tot geen gevaar opleverde en dat ze konden blijven liggen. Het alternatief was namelijk dat ze in de al vroeg brandende zon terecht kwamen. Branden deed de zon inderdaad al, maar ik had het grootste gedeelte van mijn duurloop erop zitten en keek uit naar het terras waar ik een aantal loopmaatjes zou treffen.

Ik was vanmorgen op pad gegaan voor een wat langere duurloop. Het was alweer een tijdje geleden dat ik dat gedaan had, volgens mij 4 weken, en dus werd het wel weer tijd want het duurt geen drie maanden meer voor ik in Keulen aan de start sta voor de marathon . Het zou warm of misschien beter gezegd heet worden en daarom had ik twee halve liter bidons bij me en had ik een route in mijn hoofd waarbij ik langs wat watertappunten zou komen.

Ik liep heerlijk door de duinen naar Bloemendaal strand. Af en toe een fietser of een loper tegenkomend. Niets spannends aan. Totdat ik een dame tegenkwam, nogal klein van stuk, met een hond, nogal groot van stuk. In een wei met koeien zou hij niet misstaan. Zij had de hond wel aan de lijn, maar ik vroeg mij af wie er van hun twee besliste wat er zou gebeuren. Ik had wat twijfel maar de vrouw gaf te kennen dat ik zonder problemen door kon lopen en dat bleek ook het geval te zijn. Zij was duidelijk de baas.

Bij km 17 was ik op de boulevard aangekomen en een snelle blik op het strand vertelde mij dat het laag water was en ik mooi een aantal kilometers over een goed beloopbaar strand kon doen. Het strand was inderdaad zeer goed te belopen, maar er waren een aantal stukken bij die afgewisseld werden met wasborden. Hiermee bedoel ik zo’n ribbelig strand van hard zand. Het voelt niet lekker om hier over te lopen. Je voet kantelt alle kanten op. Gelukkig waren de stukjes snel voorbij maar kon ik geen stukje wasbord meer zien. Misschien heb ik daarom ook geen buik als een wasbord 😀

Na 7 km nam ik afscheid van het strand en resten nog de laatste kilometers naar de ingang Oase waar ik begonnen was. Na twee liter water, twee stukjes ontbijtkoek en 30 km in de benen sloot ik bij loopmaatjes aan voor de koffie.

AWD Halve Marathon

Vanmorgen de AWD Halve Marathon gelopen. Welke, hoor ik jullie denken. Nee het heeft nog geen zin om er naar te gaan googelen, want hij bestaat (nog) niet.

Afgelopen week had ik alleen maar rustige intervaltrainingen gedaan van 200 en 400 meters. Gisteren een rustdag en dus had ik vandaag weer zin in een duurloop. Ik vind het prettig om die duurlopen op onverharde paden te lopen, omdat ik denk dat dit blessurepreventief werkt. Dus op naar de duinen en wel de Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD). Hier weet ik een route die de afstand heeft van een halve marathon. Tijdens het lopen dacht ik aan de status van het woord marathon. Als je zegt dat je een marathon hebt gelopen geeft dat een zekere status. ( hoewel er ook zijn die zeggen dat je gek bent ). Tegenwoordig kun je soms ook een kwart marathon lopen ( 10km,500m) en ik heb gemerkt dat omstanders ( vaak niet lopers ) zeggen van zo wat knap, terwijl als je zegt dat je ruim 10 km hebt gelopen ze stil blijven.

Ook binnen het marathon circuit is er een duidelijk verschil in status. Als ik in een gezelschap zeg dat ik de marathon van Wijde-Wormer heb gelopen ( 2005 in 3:09 uur) kijkt men je aan en gaat verder met het gesprek. Zegt een ander ” ik heb de marathon van New York gelopen” wordt er bewonderend gekeken naar die persoon. In beide gevallen gaat het over dezelfde afstand. New York schijnt een zware marathon te zijn met een paar bruggen. In Wijde-Wormer moest ik 20 x een viaduct over. Soms gooi ik nog , als het gezelschap begint over de zwaarte van het parcours, de Jungfrau marathon in de strijd die ik gelopen heb.

Ik had in bovengenoemde stukje ook kunnen zeggen dat ik de marathon van Berlijn heb gelopen ( liep daar mijn pr in 2:49 uur ), maar ik vind het fenomeen marathon en zijn / haar status interessant en probeer soms op deze manier daar een gesprek over uit te lokken. Ik loop in oktober de marathon van Köln en ben benieuwd wat daar de status van is.

Vanmorgen dus een zelf bedachte halve marathon in de Amsterdamse Waterleiding Duinen gelopen, de AWD Halve Marathon, in mijn ééntje. Wie weet krijgt deze nog een ietsie pietsie status onder een aantal loopmaatjes en loop ik hem binnenkort gezellig in een groepje, want gezellig moet het wel blijven.

Buiten het schema

Drie witte bolletjes met honing en twee mokken thee. De bidonhouder met twee halve liter bidons en vier gelletjes in het achtervakje. Hier en daar nog een beetje vaseline smeren. De lange duurloop kon beginnen.

Ik heb het over zondagmorgen. Het was prachtig weer en ik had zin in een lange duurloop. Zo’n ouderwetse 30+ km duurloop. De blik op oneindig en de benen in een rustig dribbeltempo hun gang laten gaan. Vorige week had ik opnieuw het strand ontdekt en wilde daar vandaag een vervolg aan geven. Eerst een kleine 9 km door de duinen en dan bij Zandvoort het strand op en naar het zuiden lopen. Het is altijd spannend wat voor strand je aantreft. Deze keer was het een strand dat net een vloed gezien had. Dat betekende nog heel wat stukken met mul zand en van die zandstroken, waarvan je denkt ” oh dat is lekker lopen” maar dan al snel ontdekt dan je er tot aan je enkels in zakt. Kortom, een spannend strand.

Ik zou tot strandopgang Langervelderslag lopen en dan slingerend door de duinen terug naar de ingang Oase van de Amsterdams Waterleiding Duinen (AWD) Dit betekende zeven km strand met een licht windje schuin tegen. Het was vroeg en het strand lag er nog tamelijk verlaten bij. Af en toe kwam ik iemand tegen. Je steekt dan allebei even de hand op en gaat verder. Ik ontdekte dat de strookjes strand waar schelpen lagen redelijk goed te belopen waren en zo slingerde ik over het strand. Bij Langervelderslag werd het wat drukker en liet ik mij verleiden om lekker stoer in een pittig tempo de strandopgang naar boven the nemen . Stom natuurlijk , want je vergist je dan in de afstand van zo’n strandopgang en wilt niet stoppen voor je boven bent. Met de benen volledig verzuurd loop je dan nog een stukje in dat tempo door tot je uit het zicht bent van de mensen en mindert dan tempo. Slaat natuurlijk nergens op, maar toch.

De duinen weer in en langs een kraan gelopen, want de bidons ( en het lijf ) hadden dringend behoefte aan water. De verzuring trok langzaam weg uit de benen en in een ontspannend dribbeltempo liep ik mijn route verder. Bij de Oase aangekomen zag ik dat er ruim 35 km op de teller stond. Dit was geen afstand die in mijn zelfbedachte Keulen marathon schema stond , maar ik heb heerlijk gelopen. Misschien moet ik dat vaker doen zo’n training buiten het schema.

Één rondje

Vanmorgen een paar warme schoenen aangetrokken voor mijn lange duurloop in de duinen. De temperatuur lag nog behoorlijk onder nul en de straffe wind maakte het er niet warmer op. Toen ik naar de duinen fietste dacht ik van het valt wel mee, maar realiseerde me dat ik er een flinke vaart in had omdat ik de wind in de rug had en dan valt de kou in inderdaad wel mee. De bedoeling voor vandaag was een duurloop van zo’n 25 km en voor de afwisseling had ik deze keer wel een route in gedachte.

Nieuw deze keer was een damesstem die elke km in mijn oor brulde dat ik er weer een km op had zitten, waarbij ze gelijk vermelde hoelang ik liep en wat mijn gemiddelde snelheid was. Ik schrijf brulde, maar ze had natuurlijk ook kunnen fluisteren als ik het volume wat lager zou zetten, maar in dat geval kon ik de muziek niet horen vanwege de harde wind. Dus mocht ze brullen. Het is best lekker dat ze je op de hoogte houd van je loopstatistieken, hoewel je soms hoopt dat ze wat eerder de volgende km aankondigt, maar een andere keer heb je het gevoel dat ze zich te snel meldt. Dat laatste komt dan weer doordat ik in mijn enthousiasme het tempo omhoog heb gegooid.

Terwijl ik zo mijn kilometers aflegde in de duinen. Moest ik denken aan een boek dat ik gisteren in mijn boekenkast zag staan. Dit ging over de tweestrijd tussen Sebastian Coe en Steve Ovett. Twee Engelse middellange afstand lopers die de middellange afstand eind jaren 70 – begin jaren 80 op de baan domineerden. Om de beurt liepen ze een record op de afstanden van 800m t/m de mijl en allebei haalden ze olympisch goud. Zelf liep ik in de tweede helft van de jaren 80 ook deze afstand bij de Utrechtse atletiekvereniging Hermes. Mijn beste afstand was daar eigenlijk nog iets korter, namelijk de 400m. Lekker één rondje op de baan knallen en klaar. Toen deed ik nog trainingen waarbij de warming up en loopscholing langer duurden dan de kern van de training en duurlopen waren uit den boze, want daar werd je traag van.

12 km klonk het in mijn oor. Het eerste gedeelte van de loop zat erop en ik ging voor het tweede stuk. Omdat ik een soort van 8 loop zijn het twee ronden. Nog één ronde te gaan. Niet het heerlijke 400 m rondje op de baan dat je kunt knallen , maar een fijne 13 km ronde in de duinen die in een rustig tempo mocht. Afgelopen week schreef ik dat het fijn was om bij tijdens de heenweg te ontdekken dat je de laatste 3 km terug wind mee hebt. Vandaag was de ontdekking dat ik hem de laatste 7km tegen had. Net iets anders. Een meevaller is dan wel weer dat ik hem daarvoor lekker lang mee had.

Al met al een fijn zondagmorgen loop gedaan van ruim 25 km.

Trainingsdilemma

Toen ik vanmorgen opstond was het nog schemerig. Ik liep naar de keuken om het gebruikelijke ritueel, de katten eten geven, aan te vangen. Terwijl ik bukte om hun eten en schoteltjes te pakken keek ik onder het rolgordijn door naar buiten en zag dat het nat was en regende. Nou moet je weten dat ik zonder mijn lenzen in behoorlijk weinig zie en dat ik nu zag dat het regende wil dus wel wat zeggen. Voor vandaag stond een lange duurloop op het programma in de duinen wat in hield eerst 25 min fietsen om daar te komen, maar wat ik buiten zag deed me de zin om dit te doen in de schoenen zakken. Die had ik jammer genoeg nog niet aan, want ondertussen stonden er wel een paar katten aan mijn blote voeten te harken. Eerste prioriteit was dus hun eten geven en de tweede prioriteit kijken wat voor training ik vandaag ging doen. Toch maar die lange duurloop of een kortere, maar dan lekker van huis uit.

Ik moet bekennen dat ik hier niet niet lang over heb nagedacht, want een tweede voordeel van de laatste optie, de kortere duurloop , was dat ik weer mijn bed in kon duiken. Die kortere kon ook wel later in de ochtend. Eigenlijk kwam het ook wel goed uit want de afgelopen drie weken had ik al op zondag een langere duurloop gedaan en zou het ook goed zijn in het kader van de periodisering een kortere te doen. Je moet er soms even over nadenken, maar dan is er altijd wel iets positiefs in een beslissing te vinden 😀.

Eerst had ik een loop van 12 km in gedachten, maar omdat ik zo lekker onder mijn dekbed lag werd dit ingekort naar 6,6 km. Over het tempo hoefde ik niet lang na te denken. Het regende nog steeds dus even doorlopen betekende eerder onder de douche. Nou hoor ik een aantal denken van je had toch ook niet kunnen lopen. Ja dat klopt, maar ergens wilde ik toch ook wel weer lopen, want ik wist dat er spijt van zou krijgen als ik niet ging en dat het ook altijd een lekker gevoel geeft na afloop. Na een paar rustige eerste 100 meters kwam ik in een lekkere cadans. Gelukkig was ik zo verstandig geweest om wat minder aan te trekken dan gisteren, want koud was het niet de wind was ook niet meer dan een briesje. Eerst was ik verbaasd dat er nog zoveel andere lop(st)ers onderweg waren, maar ik realiseerde me al snel dat zij waarschijnlijk dezelfde motivatie hadden als mij. Aan het eind nog wel even een stukje aangezet, omdat een in mijn ogen niet ongevaarlijke hond wel erg hard aan de lijn van zijn baas trok en voor alle zekerheid een afslag later genomen om niet langs die hond te hoeven lopen. Uiteindelijk 6,8 km gelopen in een tempo van 4:28 min/km. Laat dat nou ook het tempo zijn waarin ik mijn. Köln marathon wil gaan doen. Helemaal tevreden onder de douche gestapt.

Walkman

Running up that Hill hoor ik uit mijn oortjes komen net voordat ik weer een heuvel op mag.

Het is zondag en dat betekend in de meeste gevallen een LSD run. Een rustige loop net iets langzamer dan mijn DL1. Het liefst doe ik die over onverharde paden en ga daarom de duinen in. Zoals gewoonlijk had ik voor vanmorgen geen vaste route in gedachten zodat ik, als de situatie er om vroeg, vrij was om daar gehoor aan te geven. Wel wilde ik graag wat heuveltjes meepikken, omdat ik dat gewoon prettig vind en dan vooral het omhoog lopen. Ik loop al zo’n 30 jaar in dit duingebied en ken de meeste paden wel zodat de heuveltjes vinden geen probleem is.

Sinds kort loop ik regelmatig met muziek. Ik gebruik hiervoor mijn iPhone. Heel vroeger ( in de vorige eeuw ) liep ik ook met muziek en had toen een walkman. De “oudjes” onder ons weten gelijk waar ik het over heb, maar nog even voor de “jonkies” . Een walkman is een draagbare cassette recorder die je aan je broek kon clippen. Een nadeel was dat het cassette bandje tijdens hardlopen in beweging kwam en er een bibberige stem uitkwamen alsof de artiest aan het zingen was terwijl hij/zij naakt in een koelcel stond. Tegenwoordig heb ik dus een iPhone en heb dankzij internet de beschikking over miljoenen nummers die haarzuiver uit mijn oortjes klinken. Vandaag had ik gekozen voor Kate Bush.

Vandaag dus een LSD run met muziek en de afstand die ik wilde lopen lag ergens tussen de 20 en 25 km. Het was fantastisch weer om het lopen. De snijdende koude wind van de afgelopen dagen was verdwenen en de vrieskou was ook uit de lucht. Gisteren had ik een rondje gelopen in DL1 tempo ( 11 km/uur ) en moest voor mijn gevoel al stevig inhouden om niet het hard te gaan. Dat werd vandaag dus dubbel de rem intrappen . Op het moment dat ik na zo’ n 3 km ( loop graag het eerste stuk vlak ) aan de eerste heuvel begon hoorde ik uit mijn oortjes ” Running up that Hill” komen. Mijn voet schoot van het rempedaal en ik vloog omhoog. Heerlijk. Gelukkig wist mijn voet al weer snel het rempedaal te vinden en heb ik een mooie loop gedaan van ruim 23 km met een gemiddelde snelheid van 10,1 km/uur.