Rustige Hartslag

Rustige golfjes rimpelden het wateroppervlak van de Molenplas toen ik daar vanmorgen langs liep. Rustig ging ook op voor mijn hartslag die op dat moment 109 was. Rustig ging ook op voor mijn snelheid die die zo rond de 8 km/uur schommelde.

Ik had de hartslagmeter weer eens achter uit de kast gehaald. Dat achter uit de kast verteld al iets over de frequentie waarmee ik hem gebruik en iets over de leeftijd van het apparaat. Het is inderdaad niet het allernieuwste model, maar een oudgediende De Garmin Forerunner 305 , die net als ik , al zeg ik het zelf , het nog goed doet. De reden waarom ik de Garmin weer gepakt heb is gewoon nieuwsgierigheid. Ik ben mijn oude Facebook berichten aan het wissen en kwam berichten uit 2012 tegen die ik gepost had over het lopen op mijn FiveFingers Sprint Mijn hartslag was toen vaak rond de 110, want ik moest er rustig op beginnen. Nu was ik benieuwd hoe het zou zijn als ik een duurloop zou gaan doen met die hartslag. Het was even wennen, maar als je kunt accepteren dat z’on beetje elke lop(st)er je voorbij gaat kun je ( ik tenminste ) heerlijk lopen.

Zo liep ik vanmorgen dus een LSD (Long Slow Distance ) met een gemiddelde hartslag van 112. Bij aanvang had ik mij voorgenomen om niet een bepaalde afstand te willen lopen , maar gewoon twee uur. In het begin had ik de neiging om af en toe te gaan sloffen, maar corrigeerde mijzelf dan al snel om wel de looptechniek in de gaten te houden en na een paar kilometer ging dit als vanzelf. Ik vind het een leuke training en eentje die ik zeker vaker ga doen. Misschien niet altijd als LSD, maar ook als SSD ( Short Slow Distance ) zoals ik gisteren heb gedaan over 5 kilometer

Gaat het langzaam? Nou toen ik een paar wandelaars tegen kwam hoorde ik ze zeggen ” Pas op, een hardloper “.

AWD Halve Marathon

Vanmorgen de AWD Halve Marathon gelopen. Welke, hoor ik jullie denken. Nee het heeft nog geen zin om er naar te gaan googelen, want hij bestaat (nog) niet.

Afgelopen week had ik alleen maar rustige intervaltrainingen gedaan van 200 en 400 meters. Gisteren een rustdag en dus had ik vandaag weer zin in een duurloop. Ik vind het prettig om die duurlopen op onverharde paden te lopen, omdat ik denk dat dit blessurepreventief werkt. Dus op naar de duinen en wel de Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD). Hier weet ik een route die de afstand heeft van een halve marathon. Tijdens het lopen dacht ik aan de status van het woord marathon. Als je zegt dat je een marathon hebt gelopen geeft dat een zekere status. ( hoewel er ook zijn die zeggen dat je gek bent ). Tegenwoordig kun je soms ook een kwart marathon lopen ( 10km,500m) en ik heb gemerkt dat omstanders ( vaak niet lopers ) zeggen van zo wat knap, terwijl als je zegt dat je ruim 10 km hebt gelopen ze stil blijven.

Ook binnen het marathon circuit is er een duidelijk verschil in status. Als ik in een gezelschap zeg dat ik de marathon van Wijde-Wormer heb gelopen ( 2005 in 3:09 uur) kijkt men je aan en gaat verder met het gesprek. Zegt een ander ” ik heb de marathon van New York gelopen” wordt er bewonderend gekeken naar die persoon. In beide gevallen gaat het over dezelfde afstand. New York schijnt een zware marathon te zijn met een paar bruggen. In Wijde-Wormer moest ik 20 x een viaduct over. Soms gooi ik nog , als het gezelschap begint over de zwaarte van het parcours, de Jungfrau marathon in de strijd die ik gelopen heb.

Ik had in bovengenoemde stukje ook kunnen zeggen dat ik de marathon van Berlijn heb gelopen ( liep daar mijn pr in 2:49 uur ), maar ik vind het fenomeen marathon en zijn / haar status interessant en probeer soms op deze manier daar een gesprek over uit te lokken. Ik loop in oktober de marathon van Köln en ben benieuwd wat daar de status van is.

Vanmorgen dus een zelf bedachte halve marathon in de Amsterdamse Waterleiding Duinen gelopen, de AWD Halve Marathon, in mijn ééntje. Wie weet krijgt deze nog een ietsie pietsie status onder een aantal loopmaatjes en loop ik hem binnenkort gezellig in een groepje, want gezellig moet het wel blijven.

Buiten het schema

Drie witte bolletjes met honing en twee mokken thee. De bidonhouder met twee halve liter bidons en vier gelletjes in het achtervakje. Hier en daar nog een beetje vaseline smeren. De lange duurloop kon beginnen.

Ik heb het over zondagmorgen. Het was prachtig weer en ik had zin in een lange duurloop. Zo’n ouderwetse 30+ km duurloop. De blik op oneindig en de benen in een rustig dribbeltempo hun gang laten gaan. Vorige week had ik opnieuw het strand ontdekt en wilde daar vandaag een vervolg aan geven. Eerst een kleine 9 km door de duinen en dan bij Zandvoort het strand op en naar het zuiden lopen. Het is altijd spannend wat voor strand je aantreft. Deze keer was het een strand dat net een vloed gezien had. Dat betekende nog heel wat stukken met mul zand en van die zandstroken, waarvan je denkt ” oh dat is lekker lopen” maar dan al snel ontdekt dan je er tot aan je enkels in zakt. Kortom, een spannend strand.

Ik zou tot strandopgang Langervelderslag lopen en dan slingerend door de duinen terug naar de ingang Oase van de Amsterdams Waterleiding Duinen (AWD) Dit betekende zeven km strand met een licht windje schuin tegen. Het was vroeg en het strand lag er nog tamelijk verlaten bij. Af en toe kwam ik iemand tegen. Je steekt dan allebei even de hand op en gaat verder. Ik ontdekte dat de strookjes strand waar schelpen lagen redelijk goed te belopen waren en zo slingerde ik over het strand. Bij Langervelderslag werd het wat drukker en liet ik mij verleiden om lekker stoer in een pittig tempo de strandopgang naar boven the nemen . Stom natuurlijk , want je vergist je dan in de afstand van zo’n strandopgang en wilt niet stoppen voor je boven bent. Met de benen volledig verzuurd loop je dan nog een stukje in dat tempo door tot je uit het zicht bent van de mensen en mindert dan tempo. Slaat natuurlijk nergens op, maar toch.

De duinen weer in en langs een kraan gelopen, want de bidons ( en het lijf ) hadden dringend behoefte aan water. De verzuring trok langzaam weg uit de benen en in een ontspannend dribbeltempo liep ik mijn route verder. Bij de Oase aangekomen zag ik dat er ruim 35 km op de teller stond. Dit was geen afstand die in mijn zelfbedachte Keulen marathon schema stond , maar ik heb heerlijk gelopen. Misschien moet ik dat vaker doen zo’n training buiten het schema.

Vergeten rondje

Ze stond in twijfel of ze nog voor mij langs zou gaan achter haar maatjes aan of dat ze mij eerst voorbij zou laten gaan. Haar aandacht was net iets te lang gefocust geweest op twee zwanen die op het water vlak bij haar dreven. Ze besloot achter een struik te gaan staan wachtten tot ik voorbij was. Ik deed alsof ik haar niet zag staan en liep rustig door. Ik hoorde haar, toen ik net voorbij was, achter mij ook het pad oversteken om zich bij haar maatjes te voegen, zodat het groepje herten weer compleet was.

Vanmorgen was ik weer op de fiets gestapt naar de duinen voor mijn zondagse duurloop. Vorige week had ik er één van 32 km gedaan en vandaag zou het wat korter worden. Ik wist dat om 09:00 uur een paar loopmaatjes ook hier gingen lopen. Zelf was ik om 08:00 uur begonnen en zou dan zo’n 10 km gelopen hebben voordat ik mij bij hun zou aansluiten. Ik liep een voor mij bekend rondje waar wat ruimte inzat voor onverwachte momenten om van te kunnen genieten, zoals het bovenstaande.

Ik vermoedde dat de de loopmaatjes een rondje tussen de 12 en 15 km zouden gaan lopen wat ze inderdaad ook wilden gaan doen. Het mooie van met anderen meelopen is dat je weer eens van je vertrouwde rondjes afwijkt. Zo hadden zij een rondje van 14 km in gedachten met een stukje strand. Dit is een rondje dat ik vroeger regelmatig liep, maar eigenlijk helemaal vergeten was. Een ander voordeel van het lopen met een groepje is dat je al babbelend ongemerkt een eind wegloopt. Zo waren de 6 km’ters naar de strandopgang zo voorbij en lag er een heerlijk breed strand voor ons om daarop een paar km mee te pikken. Soms was er ééntje van het groepje die het wat moeilijk had, maar dan is het mooi om te zien dat het groepje één is en één blijft tot het eind. Groepje bedankt voor deze duurloop en dat ik dit vergeten rondje opnieuw heb mogen ontdekken.

Los

Dit was zo’n dag. Een mooie temperatuur voor de korte broek en weinig wind. Dit was zo’n dag. Een dag om het schema los te laten en gewoon te gaan. Ik had zin om vandaag weer eens ouderwets een lange duurloop te doen van 30+ km. Geen grenzen bepaald door hartslag of snelheid, maar gewoon gaan lopen en kijken waar dat toe zou leiden. Nou dat heb ik geweten. Toen ik het duingebied in ging was het meteen raak. Ik had moeite om mijn schoenen bij te houden. Het was of ze , net als de koeien om de hoek, voor het eerst de wei in mochten. Na ongeveer een km ging het onstuimige eraf en kwam ik in een mooie cadans. Ik had al gauw in de gaten dat ik stevig doorliep, want ik ging alleen maar andere lopers voorbij. Nou waren dat er niet veel , maar toch.

De eerst paar km waren vlak en daarna zouden vooral veel kleine heuveltjes in de route zitten die ik had bedacht. Ik had er helemaal zin in en ging ze met een snelle kortere pas op om daarna weer naar beneden te “storten”. Natuurlijk moest ik dit na 10 van deze heuveltjes wel bekopen met een zwaar gevoel in de bovenbenen, maar om de een of andere reden voelde dit helemaal goed. Ik was wel zo verstandig geweest om twee bidons ( één liter ) water mee te nemen die ik rond de 20 km weer kon vullen. Ook had ik een paar gelletjes meegenomen voor onderweg. Het lopen ging fantastisch . Ik voelde dat ik in een redelijk constant tempo doorliep. Wel een tempo waarvan ik mij afvroeg of ik dat vol zou houden, maar daar hoefde ik mij vandaag niet druk over te maken want loslaten was het thema.

De laatste tijd loop ik regelmatig met muziek en omdat het vandaag zondag was begon ik met The Church – Reptle . Vroeger vond ik een kerkdienst altijd lang duren en ging ik mij vervelen. De dienst vandaag duurde wat langer maar heb mij geen moment verveeld. Een heerlijk loop gehad en na 2:45 uur schoof ik bij een paar loopmaatjes aan bij de koffietafel

Slagveld

Plets. Plets. Plets. Uiteengerukt werden ze. Flarden van cellen zweefden rond. Zuurstofmoleculen keken verdwaast rond en dreven hulpeloos verder. Eiwitten waren op zoek naar een reddingsboei. Een waar slagveld was het. Ik heb het hier over rode bloedcellen (erytrocyten) die tijdens hardlopen bij de landing door de krachten die dan plaats vinden kapot gaan.

Ik had vanmorgen voor mijn duurloop gekozen voor de New Balance schoen omdat deze voor mijn gevoel wat stugger is en stabiliteit geeft. (Foto is nog met mijn Adidas schoen) Ik ging een rustige duurloop doen over alleen maar asfalt en de praktijk heeft uitgewezen dat dit dan voor mij de beste soort schoen is. In het verleden heb ik ook eens een jaar duurlopen op Fivefingers gelopen, inclusief een marathon, maar dat gaf toch klachten. Een duurloop vanmorgen dus. Tijdens deze duurloop moest ik denken aan een artikel dat ik laatst gelezen had over Hemolyse tijdens hardlopen (hemolyse is dat rode bloedcellen in het lichaam uit elkaar vallen). Hoeveel van deze rode bloedcellen hielp ik bij elke stap de vernieling in. Maakte het nog uit wat voor landing ik had ? Voorvoet, middenvoet of hak. Welke schoenen ik aan had of moest ik misschien helemaal geen schoenen aandoen ? Heeft het negatieve invloed op mijn gezondheid nu ik 4 a 5 keer in de week loop met meer dan 200 km in de maand ? Poeh, dat waren wel weer heel veel vragen en ik besloot om het maar even te vergeten en verder te lopen, want daar had ik toch plezier in. Misschien later nog eens uitzoeken of er iets van bekend is.

Na afloop van mijn duurloop zag ik dat er op de teller ruim 13 km stond. Dat waren 13000 stappen. Toch nog even stiekem gedacht hoeveel rode bloedcellen ik om zeep heb geholpen.

Trainingsdilemma

Toen ik vanmorgen opstond was het nog schemerig. Ik liep naar de keuken om het gebruikelijke ritueel, de katten eten geven, aan te vangen. Terwijl ik bukte om hun eten en schoteltjes te pakken keek ik onder het rolgordijn door naar buiten en zag dat het nat was en regende. Nou moet je weten dat ik zonder mijn lenzen in behoorlijk weinig zie en dat ik nu zag dat het regende wil dus wel wat zeggen. Voor vandaag stond een lange duurloop op het programma in de duinen wat in hield eerst 25 min fietsen om daar te komen, maar wat ik buiten zag deed me de zin om dit te doen in de schoenen zakken. Die had ik jammer genoeg nog niet aan, want ondertussen stonden er wel een paar katten aan mijn blote voeten te harken. Eerste prioriteit was dus hun eten geven en de tweede prioriteit kijken wat voor training ik vandaag ging doen. Toch maar die lange duurloop of een kortere, maar dan lekker van huis uit.

Ik moet bekennen dat ik hier niet niet lang over heb nagedacht, want een tweede voordeel van de laatste optie, de kortere duurloop , was dat ik weer mijn bed in kon duiken. Die kortere kon ook wel later in de ochtend. Eigenlijk kwam het ook wel goed uit want de afgelopen drie weken had ik al op zondag een langere duurloop gedaan en zou het ook goed zijn in het kader van de periodisering een kortere te doen. Je moet er soms even over nadenken, maar dan is er altijd wel iets positiefs in een beslissing te vinden 😀.

Eerst had ik een loop van 12 km in gedachten, maar omdat ik zo lekker onder mijn dekbed lag werd dit ingekort naar 6,6 km. Over het tempo hoefde ik niet lang na te denken. Het regende nog steeds dus even doorlopen betekende eerder onder de douche. Nou hoor ik een aantal denken van je had toch ook niet kunnen lopen. Ja dat klopt, maar ergens wilde ik toch ook wel weer lopen, want ik wist dat er spijt van zou krijgen als ik niet ging en dat het ook altijd een lekker gevoel geeft na afloop. Na een paar rustige eerste 100 meters kwam ik in een lekkere cadans. Gelukkig was ik zo verstandig geweest om wat minder aan te trekken dan gisteren, want koud was het niet de wind was ook niet meer dan een briesje. Eerst was ik verbaasd dat er nog zoveel andere lop(st)ers onderweg waren, maar ik realiseerde me al snel dat zij waarschijnlijk dezelfde motivatie hadden als mij. Aan het eind nog wel even een stukje aangezet, omdat een in mijn ogen niet ongevaarlijke hond wel erg hard aan de lijn van zijn baas trok en voor alle zekerheid een afslag later genomen om niet langs die hond te hoeven lopen. Uiteindelijk 6,8 km gelopen in een tempo van 4:28 min/km. Laat dat nou ook het tempo zijn waarin ik mijn. Köln marathon wil gaan doen. Helemaal tevreden onder de douche gestapt.