Betonplaten

Er gaan 5 van mijn rustige duurlooptempo passen in één betonplaat. De paslengte hou ik even op 1 meter. Het betonplatenpad is afgerond 5 km. Hoeveel betonplaten liggen er achter elkaar?

Vanmorgen had ik zin om een wat langere duurloop te gaan doen en met langere bedoel ik een 30+ er. Het zou weer een warme dag worden dus nam ik twee halve liter bidons water mee die ik onderweg weer bij kraantjes die ik passeerde kon vullen. Ik begon heerlijk over onverharde duinpaden die grotendeels in de schaduw lagen. Na een paar kilometer zie ik opeens beweging op het zanderige paus voor mij dat in de zon lag. Het was een jonge kikker die zich voortbewoog, nou ja, meer voortsleepte over het pad. Nu moet je uitkijken met ingrijpen in de natuur, maar ik heb de kikker wel even opgepakt en in een groen stukje , ja het was er nog, gras gezet nabij het water.

Bij het verlaten van het duingebied mijn bidons gevuld en over een verhard fietspad door het naastgelegen duingebied naar Zandvoort gelopen. Daar het strand op gegaan om nog lekker zo’n 7 km strand mee te nemen. Het was al flink druk op het strand en het water stond hoog. Het strand was bij vlaggen redelijk mul en zwaar maar dat vind ik dan weer niet zo erg, want dan kan het tijdens de marathon van Köln alleen maar meevallen. ( nou hoef ik daar ook niet door zand te lopen, maat toch ) Al met al had ik er zo’n 20 km opzitten toen ik het strand verliet. Dit ging trouwens niet zomaar want de strandafgang was een heerlijke stijl pad van mul zand waarbij ik met een ritme van 3 passen omhoog, 2 passen terugzakken voorwaarts ging. Nog een klein stukje doorlopen en dan kwam ik op het betonplatenpad.

Het betonplatenpad waar ik het hier over heb is een open onbeschut pad waar de natuur, wind, zon, regen enz. vrij spel heeft en wat bestaat uit twee rijen betonplaten die aaneengesloten over een afstand van zo’n 5 liggen. Terwijl ik hier zo overheen liep moest ik denken aan een artikel wat ik jaren geleden heb gelezen waarin stond dat je naarmate de duurinpanning ( in mijn geval een duurloop ) langer duurde je niet meer helder na kon denken. Als proef lieten ze een aantal duursporters hoofdrekenen die inderdaad naarmate de inspanning duurde het steeds moeilijker kregen. Ik besloot de proef op de som te nemen en proberen uit te rekenen hoeveel betonplaten er achter elkaar lagen. Er gingen 5 van mijn rustige duurlooptempo in één betonplaat. De paslengte hou ik even op 1 meter. Het betonplatenpad is afgerond 5 km. Het ging mij eerlijk gezegd niet makkelijk af , maar kwam wel voordat ik het pad verliet op het aantal van 1000 betonplaten achter elkaar. ( Het staat je vrij om dit na te rekenen en mij op een eventuele fout te wijzen 😀 )

Ik schreef al dat ik uitga van mijn paslengte van 1 meter. Dit betekend tijdens de marathon dus 42195 passen. Nou moet ik bekennen dat ik liever de 42195 passen maak dan op de bank liggen en tot 42195 tellen, maar die keuze laat ik aan u.

§

Advertenties

Rustige Hartslag

Rustige golfjes rimpelden het wateroppervlak van de Molenplas toen ik daar vanmorgen langs liep. Rustig ging ook op voor mijn hartslag die op dat moment 109 was. Rustig ging ook op voor mijn snelheid die die zo rond de 8 km/uur schommelde.

Ik had de hartslagmeter weer eens achter uit de kast gehaald. Dat achter uit de kast verteld al iets over de frequentie waarmee ik hem gebruik en iets over de leeftijd van het apparaat. Het is inderdaad niet het allernieuwste model, maar een oudgediende De Garmin Forerunner 305 , die net als ik , al zeg ik het zelf , het nog goed doet. De reden waarom ik de Garmin weer gepakt heb is gewoon nieuwsgierigheid. Ik ben mijn oude Facebook berichten aan het wissen en kwam berichten uit 2012 tegen die ik gepost had over het lopen op mijn FiveFingers Sprint Mijn hartslag was toen vaak rond de 110, want ik moest er rustig op beginnen. Nu was ik benieuwd hoe het zou zijn als ik een duurloop zou gaan doen met die hartslag. Het was even wennen, maar als je kunt accepteren dat z’on beetje elke lop(st)er je voorbij gaat kun je ( ik tenminste ) heerlijk lopen.

Zo liep ik vanmorgen dus een LSD (Long Slow Distance ) met een gemiddelde hartslag van 112. Bij aanvang had ik mij voorgenomen om niet een bepaalde afstand te willen lopen , maar gewoon twee uur. In het begin had ik de neiging om af en toe te gaan sloffen, maar corrigeerde mijzelf dan al snel om wel de looptechniek in de gaten te houden en na een paar kilometer ging dit als vanzelf. Ik vind het een leuke training en eentje die ik zeker vaker ga doen. Misschien niet altijd als LSD, maar ook als SSD ( Short Slow Distance ) zoals ik gisteren heb gedaan over 5 kilometer

Gaat het langzaam? Nou toen ik een paar wandelaars tegen kwam hoorde ik ze zeggen ” Pas op, een hardloper “.

Één rondje

Vanmorgen een paar warme schoenen aangetrokken voor mijn lange duurloop in de duinen. De temperatuur lag nog behoorlijk onder nul en de straffe wind maakte het er niet warmer op. Toen ik naar de duinen fietste dacht ik van het valt wel mee, maar realiseerde me dat ik er een flinke vaart in had omdat ik de wind in de rug had en dan valt de kou in inderdaad wel mee. De bedoeling voor vandaag was een duurloop van zo’n 25 km en voor de afwisseling had ik deze keer wel een route in gedachte.

Nieuw deze keer was een damesstem die elke km in mijn oor brulde dat ik er weer een km op had zitten, waarbij ze gelijk vermelde hoelang ik liep en wat mijn gemiddelde snelheid was. Ik schrijf brulde, maar ze had natuurlijk ook kunnen fluisteren als ik het volume wat lager zou zetten, maar in dat geval kon ik de muziek niet horen vanwege de harde wind. Dus mocht ze brullen. Het is best lekker dat ze je op de hoogte houd van je loopstatistieken, hoewel je soms hoopt dat ze wat eerder de volgende km aankondigt, maar een andere keer heb je het gevoel dat ze zich te snel meldt. Dat laatste komt dan weer doordat ik in mijn enthousiasme het tempo omhoog heb gegooid.

Terwijl ik zo mijn kilometers aflegde in de duinen. Moest ik denken aan een boek dat ik gisteren in mijn boekenkast zag staan. Dit ging over de tweestrijd tussen Sebastian Coe en Steve Ovett. Twee Engelse middellange afstand lopers die de middellange afstand eind jaren 70 – begin jaren 80 op de baan domineerden. Om de beurt liepen ze een record op de afstanden van 800m t/m de mijl en allebei haalden ze olympisch goud. Zelf liep ik in de tweede helft van de jaren 80 ook deze afstand bij de Utrechtse atletiekvereniging Hermes. Mijn beste afstand was daar eigenlijk nog iets korter, namelijk de 400m. Lekker één rondje op de baan knallen en klaar. Toen deed ik nog trainingen waarbij de warming up en loopscholing langer duurden dan de kern van de training en duurlopen waren uit den boze, want daar werd je traag van.

12 km klonk het in mijn oor. Het eerste gedeelte van de loop zat erop en ik ging voor het tweede stuk. Omdat ik een soort van 8 loop zijn het twee ronden. Nog één ronde te gaan. Niet het heerlijke 400 m rondje op de baan dat je kunt knallen , maar een fijne 13 km ronde in de duinen die in een rustig tempo mocht. Afgelopen week schreef ik dat het fijn was om bij tijdens de heenweg te ontdekken dat je de laatste 3 km terug wind mee hebt. Vandaag was de ontdekking dat ik hem de laatste 7km tegen had. Net iets anders. Een meevaller is dan wel weer dat ik hem daarvoor lekker lang mee had.

Al met al een fijn zondagmorgen loop gedaan van ruim 25 km.

Strand

Ik zag opeens een dame uit het water omhoog komen 

De fiets stond in het rek en nu nog even omkleden in de keet die bij het restaurant staat. De keet is een kleine ruimte die er speciaal neergezet is voor hardlopers die zich willen omkleden. Terwijl ik mij omkleed ligt mijn garmin op het dak om de locatie te bepalen. Dit is niet zonder gevaar, want voor je het weet gaat er een vogel mee vandoor. Zoiets heb ik eens ondervonden toen ik nog training gaf. Ik had mooi een aantal witte pionnen neergelegd , maar toen ik mij omdraaide zag ik een paar meeuwen die ermee aan de haal gingen. Dit lot werd deze keer mijn garmin bespaard. Ik was klaar en kon op pad voor mijn zondagse LSD trip.

Ik had niet een uitgewerkt plan voor deze loop, maar omdat ik nog geen water in mijn bidons had besloot ik eerst naar de volgende duiningang , 2 km verderop, te lopen om ze daar te vullen. Tijdens dit stukje kwam het idee in mij op om vandaag weer eens een stuk over het strand te lopen. Het was een lange tijd geleden dat ik dat voor het laatst gedaan had. Het is zolang geleden dat ik het mij niet eens meer kan herinneren. Zal zeker 3 jaar geleden zijn geweest. Na zo’n 15 km ging ik het strand op. Het strand lag er deze ochtend verlaten bij. Lopen op het strand is een kunst. Het is zoeken naar waar je het beste kunt lopen. Vandaag was het strand behoorlijk smal. Ik vermoede dat het net vloed geweest was en het water zich nu terugtrok. Hoger op het strand was het mul zand, maar langs de waterlijn was het zand nog doordrenkt van water en zakte mijn voet bij elke landing weg. Daarbij kwam nog dat dat het strand schuin weg liep naar de waterlijn, zodat je dus eigenlijk steeds scheef liep. Mijn keuze viel op een lijn waar wat schelpen lagen. Af en toe liep er een groepje meeuwen over het strand en als ik dan in de buurt kwam vlogen ze op. Er was altijd wel een stoere bij die bleef staan. Zo liep ik in gedachten een paar km door, totdat ik een stapeltje kleding zag liggen. Enigszins verbaasd keek ik rond en zag opeens een dame uit het water omhoog komen . We hadden even oogcontact en staken beide onze hand als groet op en verder liep ik. Ik naderde de strandopgang die ik in gedachten had om weer de duinen in te gaan en via wat lussen langs kranen terug te lopen naar de keet bij het restaurant. Daar aangekomen zag ik dat de lsd trip van vandaag 40,5 km was geworden. Tijd om calorieën aan te vullen.

Misschien de volgende keer toch ook een klein handdoekje meenemen en een duik in de zee nemen.

Einde

In dit tempo blijft mijn Hf onder de 120 en kan ik op een buikademhaling lopen.

Het is alweer bijna het eind van de maand juli wat betekend dat het ook bijna het einde is van de langzame maand. Ik schrijf bijna, maar dat is het niet. Er staat nog één loop op het programma en dat is de langeduurloop van morgen. Die wil ik als overgang naar het wat snellere werk gaan lopen op gevoel ontspannen en zie dan na afloop wel wel wat het tempo geweest is. Dit betekend dus feitelijk dat de langzame maand erop zit.

Terugkijkend op de afgelopen maand kan ik niet anders concluderen dat het een leerzame maand is geweest De eerste trainingen had ik veel moeite om in mijn beoogde langzame , 9,5 km/uur , te lopen. Ik was verleerd om langzamer te lopen. Nou kun je zeggen wat maakt het uit dat je niet meer langzaam kunt lopen, snel lopen is toch veel leuker. Dat is zeker leuk, maar ik heb gemerkt dat mijn lijf dat niet leuk vind.  Ik had dus in het begin moeite met het tempo van rond de 9,5 km/uur en moest vaak op de rem trappen, maar allengs ging het beter en kreeg ik er plezier in,

Wat maakt het nu een leerzame maand voor mij? Om te beginnen het herstel van mijn lichaam. Een maand geleden had ik her en der wat pijntjes, maar die zijn nu helemaal weg. De benen zijn uitgerust en hebben er zin in om wat snelheid te doen. Ik was ook vergeten hoe leuk ik het vond om langzaam te lopen. Nog even voor de duidelijkheid, met langzaam bedoel ik een voor mij langzaam tempo. Ieder heeft zijn eigen langzame tempo. Het langzame tempo van een Keniaanse marathonloper zal voor mij een sprint zijn😀.  In dit tempo blijft mijn Hf onder de 120 en kan ik op een buikademhaling lopen. Als laatste wil ik nog benoemen dat ik gemerkt heb dat  in dit tempo mijn gedachten meer ruimte krijgen. Zo kreeg bijvoorbeeld allerlei leuke ideeën voor de foto’s die ik deze maand heb gemaakt. Ben je je creativiteit kwijt, ga aan de langzame duurloop.

Morgen de laatste juli loop en dan naar de snellere maand, maar daarover volgende week meer. Je kunt mijn foto’s ook volgen op instagram onder htrunner

 

 

Net als in de film

De man op het bankje stak zijn hand op toen ik bijna bij hem was. Meestal zit hij links op het bankje , maar vandaag zat hij rechts. Waarschijnlijk was links bezet toen hij aankwam en vond hij het niet de moeite om te verplaatsen toen dat vrijkwam. De drie dames met hoofddoek kwam ik ook weer tegen. Één ervan knikt mij tegenwoordig toe als ik langs kom. De honden achter het hek slaan niet meer aan als ik langskom. Soms kijkt er één nog wel op en geeft een korte woef maar daar blijft het dan ook bij.

Toen ik vanmiddag mijn gebruikelijke rondje liep moest ik denken aan de film Smoke . In deze film speelt Harvey Keitel de eigenaar van de sigarenwinkel in New York die al 14 jaar lang voor zijn winkel elke dag op hetzelfde uur een foto neemt. Ik loop niet elke dag om dezelfde tijd , meestal in de namiddag of vroege avond, maar loop wel altijd hetzelfde rondje. Eigenlijk is het geen rondje, maar een heen en weer met een terugkeer lusje. Als ik korter wil dan maak ik een eerder terugkeer lusje en als ik verder wil dan loop ik een lusje gewoon twee of meer keer. Nu zult u misschien denken van goh wat saai net als elke dag op hetzelfde tijdstip dezelfde foto maken. Ik ervaar dat niet zo. Het mooie is dat kleine details die veranderen je opvallen. (nou loop ik vaak ook heel rustig en heb ik de tijd om dat te zien ) Nieuwe plantjes die in een tuin staan, koeien die opeens in een andere wei staan of zoals laatst een nieuwe brievenbus bij het hek.

Af en toe is het ook wat ongemakkelijk, zoals enige tijd geleden. Ik kom vaak een man met een donkere huidskleur tegen. Hij knikt mij altijd toe bezig met een sigaret. Echter ik had hem al een paar keer niet gezien en liep daarom nog wel eens een extra lusje, want misschien was hij verlaat. Ik ga mij dan toch afvragen of er iets gebeurd is. Opeens was hij er weer met een sigaret in de mondhoek. Hij knikte mij toe en ik knikte terug. Het was weer gewoon.

Morgen ga ik het rondje weer lopen. Waarschijnlijk is alles hetzelfde als gister, maar misschien ……….

lage kadijk

LSD trip

Er stonden al wat auto’s op de parkeerplaats toen ik daar om half 8 aankwam voor mijn lsd. Voor de niet weters, hiermee bedoel ik niet het geestverruimende middel, maar een long slow distance run.  Van de eerste schijn je een  Trip te krijgen waar ik geen ervaring mee heb, maar de tweede doet ook iets wat voor mij als een vorm van trip is. Daarover zo meteen meer.

Ik had deze lsd gepland in de Amsterdamse Waterleidingduinen. De reden hiervoor is dat ik dan over onverharde paden kan lopen wat beter voelt voor mijn fysieke gestel. Na zo’n anderhalf uur over asfalt begin ik mijn gewrichten te voelen en heb daar op onverharde paden geen last van. Ik had geen route,  tijd of afstand in de planning, maar wilde gewoon kijken wat zich aan zou dienen. Als ik bijvoorbeeld een loopmaatje tegen zou komen waar ik mee in gesprek raakte kon ik dan gewoon meelopen zonder van mijn route te geraken, want die had ik immers niet. Ik koos er wel bewust voor om de eerst 3 km over het gras langs het water te lopen. Lekker vlak en mooi om in te lopen. Daarna ben ik kriskras door de duinen gelopen. Wisselend wat heuvels meegepikt en dan weer weer het vlakkere gedeelte op. Het voordeel is dat ik het gebied goed ken en dus ook weet waar de kraantjes zijn om mijn water voorraad aan te vullen (heb twee bidons van een halve liter bij me)

Na 20 km en voor de tweede keer mijn bidons aangevuld ging ik richting het zweefvliegveld. Het lopen was  steeds makkelijker geworden. Het ging eigenlijk als vanzelf. Ik hoefde er niet meer over na te denken hoe hoog ik mijn voet op moest tillen om over boomstronken of ander obstakels te stappen en het ontwijken van kuilen ging ook vanzelf. Ongemerkt liep ik verder en verbaasde ik mijzelf soms dat ik al op een punt was zonder dat ik daar erg in had. Bij het zweefvliegveld zweefde ik als het ware over het pad dat daar langs loopt. Gedachten  had ik wel , want af en toe was ik ze mij bewust, maar de meeste tijd kon ik al rondkijkend van de omgeving en het hardlopen genieten.  Dit wordt ook wel de runners high genoemd, maar ik noem het mijn LSD trip.  Na 31 km vond ik het wel genoeg en nam de afslag terug naar de parkeerplaats. Uiteindelijk liep ik 33 km. Wat dan ook weer een hele trip is.

duinfoto