Gewicht

Vanmorgen begonnen met de lange duurloop wat serieuzer aan te pakken. Ik heb het over de voeding. De duurloop is nog niet zo lang dat ik eten en drinken voor onderweg mee hoef te nemen, maar iets eten vooraf lijkt mij zinvol. Dus vanmorgen een uur voor ik aan de duurloop begon een licht ontbijt genomen. Een American pancake met bosvruchtenjam, stukjes meloen en twee glazen thee. Ten eerste vind ik dit lekker en ten tweede had ik niet het idee dat dit ontbijt mij zwaar op de maag zou liggen en ik daar tijdens het lopen last van zou hebben. De duurloop die ik vandaag in de planning had was rond de 11 km lang.

Terwijl ik dit schrijf moet ik terugdenken aan mijn ontbijt dat ik in het verleden altijd nam op de dag van de marathon. Het was geen ontbijt dat je in een boek over sportvoeding tegenkomt, maar ik liep er goed op. Zo ook in 2005 toen ik de marathon van Berlijn liep. Ik begon drie uur voor de start met 5 sneetjes fries suikerbrood met roomboter, twee glazen thee en een koffie. Dat laatste omdat ik dan wist dat ik ruim voor de start naar de wc kon voor ontlasting. Twee uur voor de start begon ik aan een liter coca cola die ik de avond ervoor had opengezet zodat er geen koolzuur meer in zat. Een uur voor der start van de marathon moest de cola er in zitten. Als laatste nam ik een half uur voor de start nog een halve liter water . Ik wist dat ik dan ongeveer een half uur na de start een plaspauze moest nemen, maar dat vond ik niet erg. Ik liep die marathon toen in een mooie 2:49 uur.

Nu denk je misschien van hij rommelt maar wat wat aan met zijn voeding, maar dat is zeker niet het geval. Ik ben altijd bewust met voeding bezig geweest, maar ik hield wel van koeken en gebak. Sinds zo’n 6 weken hebi ik mijn voedingspatroon veranderd en is het ontbijt een belangrijke maaltijd geworden. Dit betekend een uitgebreid ontbijt waar ik de tijd voor neem. Ook de lunch is een redelijke maaltijd en de avondmaaltijd is kleiner geworden. Door het ontbijt en de lunch heb ik geen behoefte meer aan tussendoortjes. Ik ben in die 6 weken 4 kilo afgevallen. Dit komt natuurlijk niet allen door de voeding maar ook door beweging. Ik wandel dagelijks en loop vier keer in de week hard in voorbereiding op de 100bruggenloop. Ik begon dus vanmorgen 4 kilo lichter aan mijn duurloop.

Bij aanvang regende het licht. Zo’n miezerig regentje waar ik als fietser een hekel aan heb, maar als hardloper best wel prettig vindt. Sommigen zeggen dat er dan meer zuurstof in de lucht zit, wat volgens mij onzin is want er zit niet opeens 23% zuurstof in de lucht in plaats van 21%, maar op de één of andere manier voelt het wel fijn. Ik liep lekker. Zat ik een rustig comfortabel tempo en de hartslag was ook helemaal prima. Ik moest denken aan die vier kilo. Stel je voor dat ik nu een rugzakje om had met 4 pakken suiker erin. Dat zou toch heel anders lopen. De belasting op mijn gewrichten zou een stuk groter zijn. Afvallen is dus ook blessure preventief. Er komt natuurlijk een moment dat mijn gewicht zover daalt dat ik energietekort krijg en niet meer lekker loop. Een soort gewicht prestatie omslagpunt. Ik heb niet de behoefte om dat punt op te gaan zoeken, maar probeer rond mijn huidige gewicht te blijven. Ondertussen was het droog geworden en zag ik, toen ik weer bij de voordeur stond dat ik 11,2 km gelopen had met een gemiddelde hartslag van 115. Hellemaal tevreden naar binnen gegaan en voor een tweede ontbijt. Croissantjes met kaas en een cappuccino .

Komende week wordt weer een rustweek wat inhoud dat ik de snellere training schrap en dus drie trainingen overhoudt. Dit komt goed uit , want ik ben de komende week op vakantie. Die vier kilo gewichtsverlies maakt niet alleen dat ik lichter loop , maar ook lekker strak de vakantie in ga. Tot volgende week..

Dubbele cijfers

Om 07:00 uur knalde Bruce Springsteen met Born to Run uit mijn iPhone. Het is zondag en ik had de wekker gezet. Tamelijk ongewoon als ik niet hoef te werken, maar vandaag was zo’n dag dat het wel gebeurde. Er stond een, voor mij, lange duurloop op het programma. De weersvoorspelling was warm. Het beloofde in Leiden 27 graden te worden. Voor mij is dat te warm om te gaan hardlopen dus had ik de wekker gezet. “In the day we sweat it out on the streets” zingt Springsteen en ik rol uit bed naar de keuken. Zet water op voor thee en rooster een broodje. Ben een slow starter dus om 08:00 uur trok ik mijn hardloopschoenen aan voor mijn lange duurloop.

Gelukkig was het nog niet zo warm. Er hing nog een sluierbewolking en de zon had nog niet de kracht die te verdampen. Dit kwam mij bijzonder goed uit, want vandaag zou ik in mijn schema naar de 100bruggenloop Leiden een nieuwe stap maken. De afgelopen twee weken was mijn zondagse duurloop, die gewoontegetrouw de langste van de week is, 8,5 km, maar vandaag ging ik voor het eerst sinds maanden weer in de dubbele cijfers lopen. Er stond zo’n 10.5 km op het programma. Misschien iets langer of iets korter net hoe het rondje uitkwam. Ik was niet de enige die vroeg ging lopen vandaag, want toen ik voor de schuifdeur van mijn appartement stond te wachten totdat die open ging kwam er al een groepje lopers voorbij.

Ik schreef al dat ik een slow starter ben en dat ben ik ook met hardlopen. Ik begin altijd in een heel rustig tempo dat langzamer is dan het tempo van mijn geplande duurloop. Bij een langzame duurloop begin ik dus héél langzaam. Een tempo waarin je door een slak gepasseerd wordt schreef eens een loper die ik begeleidde. Dit doe ik niet zonder reden. Ten eerste is dit mijn warming up, ook met deze warmte, en ten tweede heb ik gemerkt dat als ik dit niet doe mijn hartslag al snel hoger wordt dan ik gepland heb en het weer moeite kost om die omlaag te krijgen. Ik gebruik bij een langzame duurloop de eerste km om de hartslag naar de gewenste hoogte te krijgen en bij een snellere duurloop de eerste twee km. Vanmorgen dus de eerste km gebruikt om mijn hartslag rustig op te laten lopen naar zo’n 112 slagen per minuut. Ik wist niet of ik hem daar met deze warmte op kon houden, maar het was een mooi begin.

Het was nog stil op straat op wat hardlopers en wat honden die uitgelaten werden na. Een mooie gelegenheid om lekker kris kras door het centrum van Leiden te lopen. Langs het museum voor Oudheden, over de Rapenburg , rondom de Pieterskerk, naar de Burcht en zo verder langs alle bijzondere plekken in Leiden. Zo loop je snel wat kilometers weg. Bij molen de Valk de singelroute weer opgepakt en die vervolgt tot ik weer thuis was. Op de teller stond 11,2 km en de hartslag was zoals ik verwacht had iets opgelopen met een gemiddelde van 114 slagen per minuut. helemaal tevreden weer door de schuifdeur van mijn appartement naar binnen gegaan om daar te genieten van een welverdiend ontbijt.

Natuurlijk vandaag ook weer een paar bruggetjes van de 100bruggenloop in Leiden meegepikt. Niet alleen omdat ze in het parkoers zitten, maar ook gewoon omdat ze mooi zijn.

Gewicht

De tweede week van het trainingsschema voor de 100bruggenloop Leiden in september zit er al weer op. Deze week weer braaf de trainingen gedaan. Twee rustige duurlopen, één snellere en vandaag de lange rustige duurloop. Ook de krachttrainingen zijn gedaan. Volgende week is week 3 en dat wordt dan een rustige week in mijn schema van twee opbouw weken gevolgd door een rustige week.

Vandaag had ik dus de langere duurloop en die moest rond de 8,5 km zijn. Meestal doe ik op zondag de duurloop s’morgens, echter vandaag daag moest ik werken van 8 tot 12 uur. Ik wilde hem graag aansluitend aan mijn werk lopen. Dit betekende dat ik dan niet van te voren kon eten. vijf weken geleden ben ik begonnen met mijn leefstijl aan te passen. Belangrijk daarin is de aanpassing van mijn voedingspatroon. In het kort komt dat op het volgende neer. Ik ben begonnen met s’morgens een goed ontbijt te nemen met het idee dat ik dan minder behoefte zou hebben om in de loop van de ochtend te gaan snaaien aan alle lekker dingen die in de koffiekamer op tafel verschijnen. De middagmaaltijd mag ook stevig zijn en de avondmaaltijd minder. Geen twee borden of een heel vol bord , maar één bescheiden bord. Tussendoor fruit. Tot nu toe heeft het volgen hiervan mij geen enkele moeite gekost. Sterker nog ik ben juist heel gemotiveerd, want ik voel dat ik meer energie heb. Een tweede voordeel is dat mijn gewicht afgenomen is. Ik was drie maanden geleden nog 82 kilo. Nu weeg ik nog 76,9 . Laat dit nou net het gewicht zijn dat ik ook had in 2005 toen ik mijn persoonlijk record liep op de marathon in Berlijn, 2:49 uur. Dat belooft nog wat voor de 100bruggenloop.

Ok, ik wilde dus niet voor mijn duurloop vandaag eten en heb daarom een stevig ontbijt om 07:00 uur genomen. Tussendoor een banaan en thuis de schoenen aangetrokken voor mijn duurloop. Het was heerlijk weer en ik had er zijn in. Het was alweer enige tijd geleden dat ik deze afstand had gelopen, maar ik had er het volste vertrouwen is. Het enige waar ik een beetje benauwd voor was dat het te warm zou zijn rond het middaguur, maar dat viel reuze mee. Heerlijk rustig gestart om de hartslag niet te snel op gelaten lopen en na ruim een kilometer zag ik op mijn Apple Watch een hartslag van 112. Helemaal goed. Ik had het juiste tempo te pakken. Zo liep ik langs de singels en langs terrassen. In de parken waar ik doorheen liep zaten stelletjes op een bankje of op een deken op het gras. Ik had genoeg om naar te kijken en dit vind ik eigenijk het leuke van lopen in de stad. De levendigheid. Ongemerkt liep ik de kilometers weg. Af en toe wierp ik een blik naar mijn pols om te kijken wat mijn hartslag deed, maar die bleef keurig rond de 110 slagen per minuut. Het rondje dat ik liep is zo’n 7 km en daarom vlak voor ik thuis was er een lusje aan gemaakt. Ik stopte mooi met een 8,5 km op de teller voor de deur. Komende week dus een rustweek en dat houd in dat ik de snelle training schrap en twee rustige trainingen van 7 km en een duurloop van 8,5 km doe.

Tijdens deze 8,5 geen enkel gevoel van honger of dorst gehad. De hardloop- en krachttraining mogen dan de twee belangrijkste pijlers in mijn trainingsschema zijn, voeding mag natuurlijk zeker niet vergeten worden. Daarover binnenkort meer. Op het instagram account @hennytiben kun je onder andere dagelijks een foto van mijn ontbijt zien. Hieronder een foto van het ontbijt vanmorgen.

Bruggentraining deel 2

In de vorige twee blogs schreef ik al over mijn deelname aan 100 Bruggenloop Leiden die in september plaats vindt. Deze loop wordt voor de eerste keer georganiseerd en het leek mij leuk om daar aan deel te nemen. Gelijk de daad bij het woord gevoegd en mij ingeschreven. Vorige week schreef ik dat ik mij er serieus op wil voorbereiden en hoe ik dat wil gaan doen. De voorbereiding bestaat uit twee hoofd onderdelen, looptraining en krachttraining. Mijn plan voor de looptraining heb ik vorige week uit de doeken gedaan. Deze week vertel ik meer over mijn plan van aanpak betreffende krachttraining.

Voordat ik daar mee begin wil ik jullie vertellen hoe mijn looptrainingen deze week zijn gegaan. Maandag is traditiegetrouw een rustdag. Dit betekende dus met de beentjes omhoog op de bank. Dinsdag was de eerste looptraining. Dit werd een rustige duurloop van 6,9 km met een gem. hf van 110. ik vertelde vorige week dat mijn loopplan vooral bestaat uit rustige duurlopen en per week 1 snellere duurloop. Donderdag deed ik mijn tweede rustige duurloop en dat was 7,2 km met een gem. hf van 106. Vrijdag mocht ik dan een soort van los gaan. Het werd een duurloop van 6,9 km met een gem. hf van 132. De eerste 500 meter van deze duurloop gingen heel rustig en heb daarna het tempo geleidelijk aan verhoogd tot de hf rond de 135 was. Vanmorgen het laatste loopje van deze week en dat was weer een rustige 7 km met een gem. hf van 112. Volgende week verleng ik de zondagduurloop met 1,5 km.

Zo, dat was een overzicht van mijn looptraining de afgelopen week. Nu dan mijn krachtplan. Zoals ik vorige week schreef is blessurevrij blijven het belangrijkste. Ik ben 60 jaar en dat betekend dat mijn gewrichten al heel wat bewegingsjaren achter de rug hebben en er zal zeker een vorm van slijtage zijn. Daarom wil ik de spieren die er voor zorgen dat de gewrichten op hun plek blijven en bewegen zoals het moet versterken. Dit ga ik niet op een sportschool doen, maar gewoon thuis. Niet gebruikmakend van gewichten, maar het lichaamsgewicht gebruiken. Het betreft oefeningen die ik in de meest gevallen gewoon kan doen terwijl ik naar een favoriete Netflix serie zit te kijken. Het gaat vooral om oefeningen voor de benen, heup, buik en rug. Over deze oefeningen en de uitvoering schrijf ik in een volgend blog meer. Het moeilijkste voor mij is de discipline om ze te doen. Ik heb dit nog nooit gedaan. Ik heb zo wie zo nog nooit aan krachttraining gedaan. Hardlopen vind ik leuk en daar is geen motivatie voor nodig, Hoe ik krachttraining ga vinden weet ik niet. Misschien vind ik het wel vreselijk en wordt het afzien. Dat wordt dan ook weer eens een nieuwe ervaring. De bedoeling is nu om drie keer in de week deze krachtsoefeningen te gaan doen. Deze krachtriningen gaan rond de 30 minuten duren. Dan zijn ze ook makkelijk in te passen in het dagelijks leven.

De eerste trainingsweek zit erop. Ik heb stiekem af en toe wat extra bruggetjes in mijn rondje opgenomen. Volgende week zondag de duurloop dus iets uitbreiden. Ik heb er zin in. Zal dan ook mijn eerste krachttraining ervaringen vertellen.

Bijkletsrondje

Het was weer tijd voor een bijkletsrondje. Voordat ik in Leiden naar een ander appartement ging liep ik regelmatig met een collega een hardlooprondje. Zij woonde vlak om de hoek en was net weer begonnen met hardlopen. Het doel was toen om te gaan trainen voor de halve van Leiden. Het is uiteindelijk door allerlei redenen niet gelukt om die samen te kunnen lopen. Ik heb hem toen wel gelopen en er ook een blog over geschreven ( klik hier ) Ondertussen ben ik dus verhuisd naar een nieuw adres en is zij op een andere afdeling gaan werken , maar wel binnen dezelfde instelling. Het was tijd om nu samen het hardlopen weer op te pakken en het was tijd om weer eens bij te kletsen.

Ik ben een liefhebber van rustig lopen. Zij had al tijden weinig gelopen en wilde het ook rustig aan doen. Het tempo was dus al snel bepaald, praattempo. Na de eerste 100 m gewandeld te hebben gingen we over in een rustige dribbel. Het was al donker geworden en de onverlichte route door het park konden we vergeten dus bleven we op de stoep naast de weg lopen die goed verlicht was. Al pratend liepen we de kilometers weg. het gesprek af en toe onderbrekend voor een groet aan iemand en het hardlopen af en toe onderbrekend voor een rood stoplicht.

Allerlei onderwerpen kwamen aan bod en ook even de halve van Leiden die over drie maanden plaatsvind. Deze keer gaan we niet voor de halve, maar kiezen we voor de 10 km. Is ook een mooi realistisch doel. Met twee keer in de week hardlopen is dat prima te doen en vallen er wat trainingen uit dan zit je niet gelijk in de stress of het nog wel haalbaar is. Heb ik dus zo maar weer een loopje in de agenda staan.

Het fijne van zo’n babbeltempo waarbij je allebei zonder hapering kunt praten is dat je ongemerkt zomaar een eind weg loopt. Vroeger , toen ik nog hardlopers begeleidde, zei ik tegen de hardlopers dat als ze het moeilijk kregen een praatmaatje moesten zoeken tijdens de loop. Vaak iemand die het ook moeilijk had. In de praktijk bleek dat dan regelmatig toch te helpen om de loop te voltooien.

Bijna opeens waren we weer bij het beginpunt aangekomen. Lekker bijgeklets maar ook nog onderwerpen die een vervolg hebben zodat we dus binnenkort weer een afspraak moeten maken voor een volgend bijkletsrondkje.. Mijn collega keek nog even op haar smartphone hoe snel we gelopen hadden en was 7 min/km inclusief de stoplichtpauzes.

We hebben het ook even gehad over de beelden in Leiden en zo kwam de onthoofde dame ter sprake . Ik kende haar niet en ben er later in de week nog even langs gerent.

30 Minuten

Hij brabbelde iets terug van goedemorgen. Zoiets als baby’s doen als ze een paar maanden oud zijn. Niet dat ik het kon verstaan, maar het moest wel zoiets zijn als antwoord op mijn goedemorgen. Nou vroeg ik mij af of het voor hem wel een goedemorgen was, want hij keek alsof het carillon van de Pieterskerk op volle sterkte in zijn hoofd speelde. Rustig dribbelde ik verder richting Herenstraat.

Voor mij was het wel een goede morgen. Ik had goed geslapen en was wakker geworden van mijn telefoon. Gisteravond voor het slapen gaan vergeten het geluid van whatsapp uit te zetten en zo ontdekte ik dat ook op zondagmorgen het appverkeer al om 07:00 uur begint. Nadat ik nog even was blijven liggen, eruit gegaan om thee te zetten. Nog een paar artikelen uit de zaterdagkrant gelezen, wat je eigenlijk een week lang kan doen voor je hem misschien uit hebt, mijn hardloopoutfit aangetrokken en de deur achter mij dichtgetrokken om een rondje te gaan hardlopen.

Met mijn kuit gaat het heel goed. In mijn vorige blog schreef ik dat ik hem niet voelde en dat is nog steeds het geval. Ik heb wel besloten om het een tijdje rustig aan te doen. Hiermee bedoel ik in een voor mij rustig tempo, geen interval en niet langer dan 30 minuten. Als ik mij het goed herinner komen die 30 minuten ook terug in een advies van de gezondheidsraad over beweging. Ben dus helemaal goed bezig.

Ik dribbelde dus door de Herenstaat nar de Doezastraat. De terrassen die gisteravond nog goed bezet waren, waren nu nog leeg. Geen aanmoedigde , goedkeurende of meewarige blikken deze keer. Ik liep lekker en merkte al gauw dat het tempo omhoog ging. Mijn kuit accepteerde dit verhoogde tempo wel, maar mijn verstand zei me, niet doen. Verstandig als ik ben nam ik het tempo terug en liep door. Ik hoorde een kerkklok luiden. Kon niet bepalen waar hij nou vandaan kwam, maar stond wel opeens bij de Pieterskerk.

Het werd tijd om na te denken over terug te gaan, anders zou ik meer dan die 30 minuten lopen. Nou is een paar minuten minder of meer geen punt, maar overdrijven was nou ook weer niet nodig. Een boogje gemaakt naar de Rapenburg en door de Kaiserstraat weer richting huis. Na 30 minuten zag ik mijn appartement en het laatste stukje gewandeld .

Ik had een heerlijke zondagochtend loop gedaan. Ik blij, mijn kuit blij en mijn hart had zich met een gemiddelde hartslag van 113 ook niet te zeer vermoeid. Nu een cappuccino maken. Of eerst douchen en op een terras ééntje bestellen? Kijken naar hardlopers die voorbij komen.

Smartphone

Daar stond hij. Strak op zijn zondags gekleed. Aan de rand van een pleintje zodat de kans om gestoord te worden klein was. Het hoofd schuin naar beneden gericht en een lichte glimlach op zijn gezicht. Zijn blik was gericht op zijn smartphone. Af en toe moest hij zijn rechterhand van een beugel halen om een iets aan te tikken om daarna weer naar de beugel te gaan die onderdeel was van een kinderwagen.

Ik moest gelijk denken aan een soortgelijk tafereel dat ik een paar minuten eerder zag. Een vrouw die haar hond uitliet en terwijl het beestje rond haar benen kwispelde, wachtend tot zijn baasje het balletje weer weggooide, was zij verdiept in haar smartphone.

Oeps, nou moet ik natuurlijk uitkijken om niet de man met de vrouw te vergelijken door te zegen dat hij zijn kind uitliet. Het was een moment opname die ik zag en voor hetzelfde geval kreeg hij net een berichtje van zijn partner met een mededeling of een opdracht.

Laat ik eens naar mijzelf kijken. Ik heb tijdens mijn rondje hardlopen ook altijd mijn smartphone bij me. Ik heb een iPhone SE. Nou is het lastig om tijdens het hardlopen iedere keer hier op te kijken, maar ik heb ook een Apple Watch en die trilt als ik bijvoorbeeld een berichtje binnen krijg. De verleiding is dan erg groot om toch even te kijken. Een tijdje terug deed ik dat ook en brak toen bijna mijn nek over een opstaande stoeptegel. Ik heb de trillingen nu uitgezet en zet ze aan als ik bijvoorbeeld een berichtje verwacht, maar de telefoon niet af mag gaan.

Er zijn natuurlijk 100 redenen te bedenken, of die anderen voor ons bedacht hebben, om de smartphone altijd bij je hebben. Zo is het natuurlijk fantastisch dat je er mooie plaatjes mee kunt schieten en je altijd een fototoestel bij je hebt. Hier maak ik dan ook dankbaar gebruik van om een selfie te maken tijdens het hardlopen en die op social media te zetten. Is dat een verslaving of dwangmatigheid? Misschien wel, maar ik vind het leuk om te doen.

Vanmorgen tijdens mijn rondje hardlopen natuurlijk een selfie gemaakt.

Duurloop

“Nog één ronde te gaan en dan zat de duurloop erop”. Dit dacht ik gistermorgen nadat ik twee ronden hardgelopen had. Ik was bezig met mijn lange duurloop en wil die langzaam uit gaan breiden. Tot hoever? Geen idee. De vorige keer schreef ik dat ik voorzichtig dacht aan een marathon, maar deze week kwam ik weer iets tegen over de 60 van Texel in 2022. Er schieten steeds meer leuke (gekke) loop ideeën door mijn hoofd. Hoe ouder hoe gekker. Over een paar maanden wordt ik 60. Laat ik eerst maar eens beginnen met de duurloop rustig uit te breiden.

Ik was dus bezig me een duurloop. Ik was in de buurt van de Gaasperplas bij Amsterdam en wist dat een rondje om deze plas 5 km was. Nou wil het toeval dat er langs het wandelpad ook een ruiterpad loopt. Normaal gesproken is het niet handig om over een ruiterpad te lopen in verband met het rulle zand, echter dit pad was voor het overgrote deel zeer goed te belopen. Ik vroeg mij even af of paarden in dit coronatijdperk een stalplicht hebben, maar dat zal toch wel niet. Of toch…… In ieder geval hadden ze dit pad links laten liggen.

Ik wil mijn langere duurlopen zoveel mogelijk over onverharde paden lopen en dus kwam dit niet door paarden belopen ruiterpad mij heel goed uit. De reden waarom ik over onverharde paden wil lopen is omdat ik het idee heb dat ik dan mijn gewrichten minder belast. Zoals ik hierboven schreef behoor ik niet meer tot de jongere garde, of 60 moet de nieuwe jongere worden, dus moet ik zo lief mogelijk voor mijn gewrichten zijn en wat extra demping kan denk ik geen kwaad. Het is natuurlijk zo wie zo de vraag of mijn gewrichten al dit hardloopgedoe wel prettig vinden en niet veel blijer zijn met het ommetje van Prof. Erik Schreuder, maar dat is een ander verhaal.

Ik moest nog één ronde en dan had ik 15 km gelopen. Het was heerlijk loop weer en ik kwam menig wandelaar en hardloper tegen. Om de een of andere reden hadden ook een aantal honden besloten om over het ruiterpad te lopen. Bij een paard weet je waar je aan toe bent en ga je gelijk opzij. Heb in het verleden eens geprobeerd een paard opzij te duwen, maar er gebeurde niets en moest uitkijken dat ik niet klem kwam te zitten tussen paard en hek. Bij honden blijf ik het toch altijd lastig vinden om in te schatten wat ze gaan doen. Het voordeel van een paar keer hetzelfde rondje lopen is dat je ook een paar keer dezelfde honden tegenkomt en je dus weet waar je aan toe bent. Het laatste rondje af en toe een tempo versnelling er in gegooid en kwam na 1:25 uur weer bij het startpunt uit. Met een tevreden gevoel een paar honderd meter uitgewandeld naar de cappuccino.

Eigenlijk is 60 jaar ook een mooie leeftijd om de 60 van Texel nog eens te lopen. Toch nog maar even op de website kijken.

4

Zag ik dat goed? Ik moest een tweede keer kijken. Was het niet de tijd van de laatste kilometer? Nee, bij nadere bestudering was het echt de gemiddelde kilometertijd. Ik had hem al een tijd niet gezien en met tijd bedoel ik maanden. Nu moet ik bekennen dat ik er ook niet mee bezig was en misschien juist daarom kwam hij vandaag op mijn schermpje. Ik heb het hier over de 4. Gewoon een getal, maar soms maakt een getal je hart blij. De 4 waar ik het hier over heb is het eerste getal van mijn gemiddelde kilometertijd van mijn hardlooprondje vandaag. 4:55 min / km.

De laatste maanden loop ik gemiddeld 5 keer in de week. Ik trek dan mijn hardloopschoenen aan, loop de deur uit en ga hardlopen. Ben niet bezig met tijd of snelheid. Soms loop ik wat harder, soms wat langer al naar gelang de pet staat. Nou is dit ook weer niet helemaal waar, want ik wissel wel een beetje af in snelheid. Dit om niet stijf te worden en het lichaam een beetje te prikkelen. Meestal gaan de tempowisselingen vanzelf, maar af en toe moet ik ze een beetje sturen. Nu is er sinds een week opeens een verandering in het op deze manier van hardlopen gekomen.

Een collega met wie ik regelmatig en rondje hardloop heeft zich ingeschreven voor de halve marathon van Leiden en opeens voelde ik zin om hier ook aan mee te doen. Met die zin komen er weer tientallen trainings ideeën naar boven en ben ik weer gemotiveerd om structuur in het hardlopen te brengen. Te beginnen met twee tempotrainingen, twee rustige korte duurlopen en een langere duurloop in de week. Ik ga dat doen zoals ik dat in de jaren 80 van de vorige eeuw deed toen ik begon met hardlopen. het tempo voornamelijk op gevoel met af en toe een stopwatch en geen gebruik van hartslagmeter. Over een paar weken ga ik daar wat meer structuur in brengen in de vorm de tempoblokken DL1, DL2 en DL3, maar daarover tegen die tijd meer.

Het klinkt misschien een beetje gek in deze Corona tijd waarin het individualisme de boventoon moet voeren en de meeste vormen van iets gezamenlijks doen een boete oplevert, maar mijn gedachten gaan weer uit naar het lopen van een marathon in het najaar. Geen stadsmarathon, maar iets anders en kleinschalig. Ga binnenkort maar eens de hardloopkalenders bekijken.

Vandaag een stevige duurloop gedaan. Rustig begonnen en het tempo daarna opgevoerd wat de mooie gemiddelde snelheid van 4:55 min / km op mijn Apple Watch schermpje opleverde.

Verslaving

Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik moest wel. Het resultaat van de actie lag verfrommeld op tafel. Ik had de verleiding niet kunnen weerstaan om hem definitief weg te leggen, maar steeds binnen een soort van handbereik te houden. Ik heb het hier over een reep chocolade die ik onderweg naar huis had gekocht. Dit was eigenlijk niet de bedoeling, maar zo’n reep die roept je als je er voorbij loop. Zo’n noodkreet die je niet kunt weerstaan. Neem me mee! Het gevolg was dat ik de hele middag iedere keer een stukje afbrak om op mijn tong te laten smelten en ik aan het eind van de middag met een misselijk gevoel achter mijn laptop zat. De enige remedie om van deze misselijkheid af te komen was een stukje hardlopen. Ik had er eigenlijk geen zin in, maar ik moest wel.

De regen was net gestopt en een snelle blik op buienradar vertelde me dat het droog zou blijven. De hardloopschoenen aan en de deur uit. Het begon al wat te schemeren, maar de route die ik zou lopen ging geheel over het voetpad, wat ook weer niet geheel zonder risico is. Ik sprak vandaag iemand die in het donker over een stoeptegel was gestruikeld, plat was gegaan en daar een ruim gekleurd oog aan had overgehouden. De chocoladeberg in mijn maag adviseerde mij om rustig te beginnen en dat kwam dus eigenlijk best goed uit. Had ik alle tijd om op de opstaande stoeptegels te letten. Dat ik in de eerste drie kilometer drie stoplichten had waar ik voor rood moest stoppen deerden mij ook niet. kon ik mooi even wat rekoefeningen doen en een praatje maken met een oudere dame die met haar twee poedeltjes naast mij stond te wachten.

Opeens voel je het dan. Na zo’n 4 km merkte ik dat ik ongemerkt wat harder was gaan lopen. Ik voelde mij goed. Het misselijke gevoel was verdwenen en had bijna plaatsgemaakt voor een euforisch gevoel. Alsof ik weer de hele wereld aankon. Ik deed nog een paar versnellingen en liep een stukje met een fietser mee die mij aanmoedigde. Ik realiseerde mij wel dat ik niet te gek moest doen, want mijn kuiten hadden al een tijdje dit tempo niet gedaan. De laatste kilometer liep ik met een brede glimlach op mijn gezicht langs de singel naar huis,

Vandaag de gevolgen van de ene verslaving verholpen met een andere verslaving.