AWD Halve Marathon

Vanmorgen de AWD Halve Marathon gelopen. Welke, hoor ik jullie denken. Nee het heeft nog geen zin om er naar te gaan googelen, want hij bestaat (nog) niet.

Afgelopen week had ik alleen maar rustige intervaltrainingen gedaan van 200 en 400 meters. Gisteren een rustdag en dus had ik vandaag weer zin in een duurloop. Ik vind het prettig om die duurlopen op onverharde paden te lopen, omdat ik denk dat dit blessurepreventief werkt. Dus op naar de duinen en wel de Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD). Hier weet ik een route die de afstand heeft van een halve marathon. Tijdens het lopen dacht ik aan de status van het woord marathon. Als je zegt dat je een marathon hebt gelopen geeft dat een zekere status. ( hoewel er ook zijn die zeggen dat je gek bent ). Tegenwoordig kun je soms ook een kwart marathon lopen ( 10km,500m) en ik heb gemerkt dat omstanders ( vaak niet lopers ) zeggen van zo wat knap, terwijl als je zegt dat je ruim 10 km hebt gelopen ze stil blijven.

Ook binnen het marathon circuit is er een duidelijk verschil in status. Als ik in een gezelschap zeg dat ik de marathon van Wijde-Wormer heb gelopen ( 2005 in 3:09 uur) kijkt men je aan en gaat verder met het gesprek. Zegt een ander ” ik heb de marathon van New York gelopen” wordt er bewonderend gekeken naar die persoon. In beide gevallen gaat het over dezelfde afstand. New York schijnt een zware marathon te zijn met een paar bruggen. In Wijde-Wormer moest ik 20 x een viaduct over. Soms gooi ik nog , als het gezelschap begint over de zwaarte van het parcours, de Jungfrau marathon in de strijd die ik gelopen heb.

Ik had in bovengenoemde stukje ook kunnen zeggen dat ik de marathon van Berlijn heb gelopen ( liep daar mijn pr in 2:49 uur ), maar ik vind het fenomeen marathon en zijn / haar status interessant en probeer soms op deze manier daar een gesprek over uit te lokken. Ik loop in oktober de marathon van Köln en ben benieuwd wat daar de status van is.

Vanmorgen dus een zelf bedachte halve marathon in de Amsterdamse Waterleiding Duinen gelopen, de AWD Halve Marathon, in mijn ééntje. Wie weet krijgt deze nog een ietsie pietsie status onder een aantal loopmaatjes en loop ik hem binnenkort gezellig in een groepje, want gezellig moet het wel blijven.

Advertenties

Vergeten rondje

Ze stond in twijfel of ze nog voor mij langs zou gaan achter haar maatjes aan of dat ze mij eerst voorbij zou laten gaan. Haar aandacht was net iets te lang gefocust geweest op twee zwanen die op het water vlak bij haar dreven. Ze besloot achter een struik te gaan staan wachtten tot ik voorbij was. Ik deed alsof ik haar niet zag staan en liep rustig door. Ik hoorde haar, toen ik net voorbij was, achter mij ook het pad oversteken om zich bij haar maatjes te voegen, zodat het groepje herten weer compleet was.

Vanmorgen was ik weer op de fiets gestapt naar de duinen voor mijn zondagse duurloop. Vorige week had ik er één van 32 km gedaan en vandaag zou het wat korter worden. Ik wist dat om 09:00 uur een paar loopmaatjes ook hier gingen lopen. Zelf was ik om 08:00 uur begonnen en zou dan zo’n 10 km gelopen hebben voordat ik mij bij hun zou aansluiten. Ik liep een voor mij bekend rondje waar wat ruimte inzat voor onverwachte momenten om van te kunnen genieten, zoals het bovenstaande.

Ik vermoedde dat de de loopmaatjes een rondje tussen de 12 en 15 km zouden gaan lopen wat ze inderdaad ook wilden gaan doen. Het mooie van met anderen meelopen is dat je weer eens van je vertrouwde rondjes afwijkt. Zo hadden zij een rondje van 14 km in gedachten met een stukje strand. Dit is een rondje dat ik vroeger regelmatig liep, maar eigenlijk helemaal vergeten was. Een ander voordeel van het lopen met een groepje is dat je al babbelend ongemerkt een eind wegloopt. Zo waren de 6 km’ters naar de strandopgang zo voorbij en lag er een heerlijk breed strand voor ons om daarop een paar km mee te pikken. Soms was er ééntje van het groepje die het wat moeilijk had, maar dan is het mooi om te zien dat het groepje één is en één blijft tot het eind. Groepje bedankt voor deze duurloop en dat ik dit vergeten rondje opnieuw heb mogen ontdekken.

Slagveld

Plets. Plets. Plets. Uiteengerukt werden ze. Flarden van cellen zweefden rond. Zuurstofmoleculen keken verdwaast rond en dreven hulpeloos verder. Eiwitten waren op zoek naar een reddingsboei. Een waar slagveld was het. Ik heb het hier over rode bloedcellen (erytrocyten) die tijdens hardlopen bij de landing door de krachten die dan plaats vinden kapot gaan.

Ik had vanmorgen voor mijn duurloop gekozen voor de New Balance schoen omdat deze voor mijn gevoel wat stugger is en stabiliteit geeft. (Foto is nog met mijn Adidas schoen) Ik ging een rustige duurloop doen over alleen maar asfalt en de praktijk heeft uitgewezen dat dit dan voor mij de beste soort schoen is. In het verleden heb ik ook eens een jaar duurlopen op Fivefingers gelopen, inclusief een marathon, maar dat gaf toch klachten. Een duurloop vanmorgen dus. Tijdens deze duurloop moest ik denken aan een artikel dat ik laatst gelezen had over Hemolyse tijdens hardlopen (hemolyse is dat rode bloedcellen in het lichaam uit elkaar vallen). Hoeveel van deze rode bloedcellen hielp ik bij elke stap de vernieling in. Maakte het nog uit wat voor landing ik had ? Voorvoet, middenvoet of hak. Welke schoenen ik aan had of moest ik misschien helemaal geen schoenen aandoen ? Heeft het negatieve invloed op mijn gezondheid nu ik 4 a 5 keer in de week loop met meer dan 200 km in de maand ? Poeh, dat waren wel weer heel veel vragen en ik besloot om het maar even te vergeten en verder te lopen, want daar had ik toch plezier in. Misschien later nog eens uitzoeken of er iets van bekend is.

Na afloop van mijn duurloop zag ik dat er op de teller ruim 13 km stond. Dat waren 13000 stappen. Toch nog even stiekem gedacht hoeveel rode bloedcellen ik om zeep heb geholpen.

Trainingsdilemma

Toen ik vanmorgen opstond was het nog schemerig. Ik liep naar de keuken om het gebruikelijke ritueel, de katten eten geven, aan te vangen. Terwijl ik bukte om hun eten en schoteltjes te pakken keek ik onder het rolgordijn door naar buiten en zag dat het nat was en regende. Nou moet je weten dat ik zonder mijn lenzen in behoorlijk weinig zie en dat ik nu zag dat het regende wil dus wel wat zeggen. Voor vandaag stond een lange duurloop op het programma in de duinen wat in hield eerst 25 min fietsen om daar te komen, maar wat ik buiten zag deed me de zin om dit te doen in de schoenen zakken. Die had ik jammer genoeg nog niet aan, want ondertussen stonden er wel een paar katten aan mijn blote voeten te harken. Eerste prioriteit was dus hun eten geven en de tweede prioriteit kijken wat voor training ik vandaag ging doen. Toch maar die lange duurloop of een kortere, maar dan lekker van huis uit.

Ik moet bekennen dat ik hier niet niet lang over heb nagedacht, want een tweede voordeel van de laatste optie, de kortere duurloop , was dat ik weer mijn bed in kon duiken. Die kortere kon ook wel later in de ochtend. Eigenlijk kwam het ook wel goed uit want de afgelopen drie weken had ik al op zondag een langere duurloop gedaan en zou het ook goed zijn in het kader van de periodisering een kortere te doen. Je moet er soms even over nadenken, maar dan is er altijd wel iets positiefs in een beslissing te vinden 😀.

Eerst had ik een loop van 12 km in gedachten, maar omdat ik zo lekker onder mijn dekbed lag werd dit ingekort naar 6,6 km. Over het tempo hoefde ik niet lang na te denken. Het regende nog steeds dus even doorlopen betekende eerder onder de douche. Nou hoor ik een aantal denken van je had toch ook niet kunnen lopen. Ja dat klopt, maar ergens wilde ik toch ook wel weer lopen, want ik wist dat er spijt van zou krijgen als ik niet ging en dat het ook altijd een lekker gevoel geeft na afloop. Na een paar rustige eerste 100 meters kwam ik in een lekkere cadans. Gelukkig was ik zo verstandig geweest om wat minder aan te trekken dan gisteren, want koud was het niet de wind was ook niet meer dan een briesje. Eerst was ik verbaasd dat er nog zoveel andere lop(st)ers onderweg waren, maar ik realiseerde me al snel dat zij waarschijnlijk dezelfde motivatie hadden als mij. Aan het eind nog wel even een stukje aangezet, omdat een in mijn ogen niet ongevaarlijke hond wel erg hard aan de lijn van zijn baas trok en voor alle zekerheid een afslag later genomen om niet langs die hond te hoeven lopen. Uiteindelijk 6,8 km gelopen in een tempo van 4:28 min/km. Laat dat nou ook het tempo zijn waarin ik mijn. Köln marathon wil gaan doen. Helemaal tevreden onder de douche gestapt.

Walkman

Running up that Hill hoor ik uit mijn oortjes komen net voordat ik weer een heuvel op mag.

Het is zondag en dat betekend in de meeste gevallen een LSD run. Een rustige loop net iets langzamer dan mijn DL1. Het liefst doe ik die over onverharde paden en ga daarom de duinen in. Zoals gewoonlijk had ik voor vanmorgen geen vaste route in gedachten zodat ik, als de situatie er om vroeg, vrij was om daar gehoor aan te geven. Wel wilde ik graag wat heuveltjes meepikken, omdat ik dat gewoon prettig vind en dan vooral het omhoog lopen. Ik loop al zo’n 30 jaar in dit duingebied en ken de meeste paden wel zodat de heuveltjes vinden geen probleem is.

Sinds kort loop ik regelmatig met muziek. Ik gebruik hiervoor mijn iPhone. Heel vroeger ( in de vorige eeuw ) liep ik ook met muziek en had toen een walkman. De “oudjes” onder ons weten gelijk waar ik het over heb, maar nog even voor de “jonkies” . Een walkman is een draagbare cassette recorder die je aan je broek kon clippen. Een nadeel was dat het cassette bandje tijdens hardlopen in beweging kwam en er een bibberige stem uitkwamen alsof de artiest aan het zingen was terwijl hij/zij naakt in een koelcel stond. Tegenwoordig heb ik dus een iPhone en heb dankzij internet de beschikking over miljoenen nummers die haarzuiver uit mijn oortjes klinken. Vandaag had ik gekozen voor Kate Bush.

Vandaag dus een LSD run met muziek en de afstand die ik wilde lopen lag ergens tussen de 20 en 25 km. Het was fantastisch weer om het lopen. De snijdende koude wind van de afgelopen dagen was verdwenen en de vrieskou was ook uit de lucht. Gisteren had ik een rondje gelopen in DL1 tempo ( 11 km/uur ) en moest voor mijn gevoel al stevig inhouden om niet het hard te gaan. Dat werd vandaag dus dubbel de rem intrappen . Op het moment dat ik na zo’ n 3 km ( loop graag het eerste stuk vlak ) aan de eerste heuvel begon hoorde ik uit mijn oortjes ” Running up that Hill” komen. Mijn voet schoot van het rempedaal en ik vloog omhoog. Heerlijk. Gelukkig wist mijn voet al weer snel het rempedaal te vinden en heb ik een mooie loop gedaan van ruim 23 km met een gemiddelde snelheid van 10,1 km/uur.

20+ afstand

De temperatuur begon met een min. Een heerlijk strak windje en een blauwe lucht. Laat die lange duurloop maar beginnen. Vanmorgen wat vroeger opgestaan, want ik had een duurloop van rond de 20 km in gedachten en omdat ik graag rond 10 uur aan de koffie wil moet ik op tijd beginnen, Dit betekend in dit geval om 8 uur. Gelukkig is het al weer wat vroeger licht en kan ik op dat tijdstip de duinen in.

Een duurloop van rond de 20 km in een rustig tempo stond er dus voor vandaag op het programma. Dat eerste is geen punt, maar dat tweede is wel een dingetje. In deze fase van mijn opbouw naar de Köln marathon wil ik de lange duurloop liever niet sneller doen dan 10,5 km/uur. Liever iets langzamer. Ik begon vandaag heel langzaam , een rollatortempo noemde mijn loopgroep dit vroeger, maar na een paar honderd meter vloog er een roofvogel over mij heen en vervolgde zijn vlucht boven het pad dat ik ging lopen. Zie dan nog maar eens langzaam te blijven lopen. Ik wil dan achter die vogel aan. Hem zo lang mogelijk in het zicht houden en genieten van die wondermooie vleugelslag afgewisseld met zweefmomenten die eindeloos lijken te duren. Niet goed voor mijn tempo. Op de rem trappen dus. De vogel verdween tussen de boomtoppen en ik vervolgde rustig mijn route, Nou ja route, die had ik niet echt. Ik wilde een beetje kriskras door het duingebied lopen en de keuze van de paden laten afhangen van het moment.

Zo zag ik na een uur opeens loopmaatje Robert voor mij lopen. Robert gaat ook mee naar Köln en wil daar de halve marathon doen, samen met nog wat nadere loopmaatjes. Robert had wel een route in gedachten en omdat ik er geen had kon ik makkelijk bij hem aansluiten. Dat aansluiten ging ook makkelijk omdat hij langzamer loopt dan mij. Hij vroeg mij wel of het niet te langzaam ging, maar ik antwoordde dat voor mij in deze fase van de voorbereiding de lange duurloop niet te langzaam kan gaan. Samen een tijdje opgelopen en toen hij richting ingang duinen terugliep sloeg ik nog even linksaf, want ik had nog zin in een paar afsluitende heuvels te nemen alvorens naar de ingang terug te lopen.

Bij de ingang aangekomen zag ik dat er 22 km op teller stond met een gemiddelde snelheid van 10,5 km/uur. De eerste 20+ afstand in de voorbereiding. Helemaal tevreden schoof ik aan bij de koffietafel.

Hersteld

Een roodborstje zat schijnbaar nonchalant op een hekje naast mij, maar ondertussen waren zijn ogen gericht op mijn hand waar een gevulde koek in zat. Toen er een kruimel af viel schoot hij naar de grond om nog bijna voordat die kruimel de grond raakte deze met zijn snaveltje te pakken en een metertje verder op te eten.

Vanmorgen was ik naar de duinen gereden om een duurloop te gaan doen. De tweede dit weekend. Gister had ik voor het eerst na mijn griepje van een week geleden weer een kort stukje van. 6,6 km gelopen. Dit is mijn Route 66 rondje wat ik al jaren gebruik als opstapje naar een nieuwe trainingsperiode of een eerste loopje nadat ik er even uit ben geweest zoals afgelopen week. Het was prima gegaan en vandaag wilde ik dan wat langer. Niet te gek, maar zo’n 12 km.

De zon stond nog laag aan de hemel en het duingebied lag er wit uitgeslagen van de nachtvorst bij. Er liepen dan ook heel wat fotografen rond om hun plaatje mee te pakken. Het liefst loop ik over de onverharde paden met lekker wat fijne heuveltjes, maar van onverhard was vanmorgen weinig sprake. De vorst had de grond hard gemaakt, wat maakte dat ik op de zanderige paden goed op moest letten, want opstaande zandrandjes waren hard en voor je er erg in hebt verzwik je je enkel. Deze combinatie van buiten zijn, lopen in een “ansichtkaart” omgeving en met aandacht moeten lopen zorgt er bij mij voor het gevoel van “dit had ik niet willen missen”. Eigenlijk wil je dan gewoon door blijven lopen. De duurloop verlengen of er misschien wel een ultraloop van maken, maar vandaag niet. Ik zit toch nog in een soort van herstelfase en sommige verleidingen moet je dan weerstaan. Na zo’n 7 km dan ook links af geslagen om terug naar de ingang waar ik vertrokken was te lopen. Daar aangekomen kon ik terugkijken op een lekkere loop. Ik was niet moe,een goed teken, en kan nu weer verder gaan met mijn voorbereiding op de Köln marathon.

Na afloop nog even op een terras gezeten met een koffie verkeerd met gevulde koek en vrienden gemaakt met een roodborstje. Ben benieuwd of hij de volgende keer mij ook herkent of dat hij de gevulde koek zal herkennen.

Vandaag een duurloop gedaan van 12,6 km met een gemiddelde snelheid van 10,1 km/uur.